دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

لمس شریک زندگی درد را کاهش می‎دهد

اخبار روان‌پزشکی / روان‌شناسی / روانکاوی

• آنا ساندویو
• ترجمه هستی فراست‎فر

ضربان قلب و الگوهای تنفسی شرکاء زندگی تمایلی به همزمانی نشان می‎دهند وقتی که آنها صرفاً در کنار هم حضور دارند. اما لمس کردن در این همگام‎سازی چه نقشی دارد، و در هنگامی که یکی از طرفین دچار درد می‎شود چه اتفاقی می‎افتد؟
آیا به این نکته دقت کرده‎اید که وقتی در کنار شریک زندگی خود قدم می‎زنید قدم‎هایتان تمایلی به همزمانی پیدا می‎کند؟ یا هنگامی که با یک دوست نزدیک صحبت می‏کنید، سعی دارید تا حالتی شبیه به مال او را به خود بگیرید؟
دانشمندان اسم این حالت را "همنواختی رفتاری" گذاشته‎اند و این به یک توانایی انسانی برای همگام شدن با دیگر مردم برای زندگی در اجتماع اشاره می‎کند.
برخی از مطالعات نشان داده‎اند که مردم نه فقط قادرند تا رفتارشان را با یکدیگر همگام کنند، بلکه می‎توانند همین عمل را در مورد فیزیولوژی خویش انجام دهند.
"همگام‌سازی بینافردی" می‎تواند به راه‎های مختلف خود را نشان دهد. برای مثال، وقتی مردم فیلمی واحد را تماشا می‎کنند، فعالیت مغز آنها همگام می‎شود. مشابهاً، وقتی عشاق در چشم یکدیگر خیره می‎شوند، ضربان قلب آنها عیناً معادل هم می‎شود.
تحقیق جدید که توسط دانشمندان دانشگاه کُلرادو (CU) بولدر انجام شده است، نقش لمس کردن را در ایجاد همگام‌سازی بینافردی در متن درد مورد کاوش قرار می‌دهد.
تیم تحقیق از سوی پاول گولدستین / Pavel Goldstein محقق دارای فوق دکتری درد در آزمایشگاه علم اعصاب شناخت و عواطف در CU بولدر، رهبری شد و یافته‌های مطالعه در نشریۀ "گزارش‎های علمی" منتشر شده است.
دکتر گولدستین در توضیح آنچه باعث تحقیق حاضر شد می‏گوید، "همسرم درد داشت، و همۀ فکر من این بود که ‘چه کاری برای کمک به او از دستم برمی‎آید؟’ من دستش را گرفتم و این به نظر کمک کننده بود. من به این نتیجه رسیدم که موضوع را در آزمایشگاه بررسی کنم. آیا فقط لمس کردن درد را کاهش می‎دهد؟ و اگر جواب مثبت است، چگونه؟"

مطالعۀ درد و لمس در زوج‌ها
دکتر گولدستین و همکارانش 22 زوج دگرجنس‌گرا را برای مطالعۀ خود گرد آوردند، که همگی آنها در سنین 23 تا 32 سالگی قرار داشتند.
محققان از نمونه‎ها خواستند تا در طیفی از تست‎ها مشارکت کنند که تجربۀ بودن در اتاق زایمان را تکرار می‏کرد.
نمونه‎های مؤنث در نقش "درد کشیده" ظاهر می‎شدند، در حالی که مردان نقش "مشاهده‎گر درد" را داشتند.
دکتر گولدستین و تیمش نرخ تنفس و ضربان قلب نمونه‎ها را با استفاده از الکتروکاردیوگرام در هر دو موقعیت وجود درد و عدم وجود آن ثبت کردند و همچنین همین کار را در موقعیت وجود لمس و عدم وجود آن انجام دادند.
در وضعیت عدم وجود درد، زوج‎ها یا بدون لمس هم در کنار یکدیگر می‎نشستند، یا با گرفتن دست هم همین کار را می‎کردند، یا اینکه در اتاق‎های جداگانه بسر می‎بردند. در سناریوی درد، هر سه وضعیت بالا تکرار می‎شد، اما زنان به مدت 2 دقیقه سوژۀ "بروز درد خفیف" بودند.

لمس، همگام‌سازی را تجدید کرده باعث کاهش درد می‎شود
مطالعه نتایج تحقیقات پیشین را تأیید کرد و نشان داد که زوج‎ها تنها با بودن کنار هم نوعی همنوایی فیزیولوژیک ایجاد می‎کنند.
وقتی زن سوژۀ بروز درد است و شریک زندگی‎اش او را لمس نمی‎کند، اتصال فیزیولوژیک به شکل قابل ملاحظه‌ای از بین می‎رود. به هر جهت، وقتی مرد دست زن را می‎گیرد، ضربان قلب و نرخ تنفسی مجدداً همنواخت می‎شود، و میزان درد در زن کاهش پیدا می‎کند. به علاوه، گرفتن دست زن باعث افزایش میزان همدردی در مرد می‎شود.
در مجموع، چنین به نظر می‎رسد که لمس کردن نقشی کلیدی در همگام‎سازی بینافردی بازی می‎کند، زیرا این کار باعث افزایش اتصال فیزیولوژیک می‎شود فارغ از اینکه زن درد می‎کشد یا نمی‎کشد.
این یافته تحقیق پیشین دکتر گولدسمیت را تأیید می‎کند، که در آن وی نشان داد که هر قدر میزان همدردی مرد نسبت به زن بیشتر باشد، میزان درد احساس شده از سوی زن بیشتر کاهش پیدا می‎کند.
به نظر می‎رسد هر قدر میزان همگام‎سازی فیزیولوژیک در ما بیشتر شود، درد ما به میزان بیشتری تخفیف پیدا می‎کند. به هر جهت، محققان نمی‎دانند که درد با شدت کمتر همگام‌سازی بینافردی را افزایش می‎دهد یا اینکه پای موضوع دیگری در میان است.
دکتر گولدستین می‎گوید: "لمس کردن می‏‎تواند ابزاری در همدلی ارتباط باشد، که به بروز نوعی تأثیر ضد درد یا تخفیف دهندۀ درد منجر می‎شود." محققان همچنین این فرضیه را مطرح می‎کنند که اتصال بینافردی ممکن است اثرات ضد دردی لمس کردن را با بهره‎گیری از سیستم عصبی خودمختار تقویت کند.
دکتر گولدستین همچنین بر این گمان است که همگام‌سازی بینافردی می‎تواند بر ناحیه‎ای از مغز موسوم به قشر مفاصل قدامی تأثیر بگذارد. این ناحیه از مغز با تصمیم‎گیری، فعل و انفعالات اجتماعی، درک درد، هم در خود فرد و هم در دیگران و همدلی، مرتبط دانسته می‎شود.
اما دکتر گولدستین جمع‎بندی می‎کند که برای درک مکانیسم دقیق چگونگی کمک لمس شریک زندگی به کاهش درد، به مطالعات بیشتر نیاز است.
محدودیت‎های مطالعه شامل این واقعیت است که این تحقیق زوج‎های همجنس یا تأثیر لمس را در هنگام درد کشیدن مردان بررسی نمی‎کند.

Source:
medicalnewstoday.com
A partner's touch relieves pain, study shows
By Ana Sandoiu
Published: Sun 25 June 2017

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می‌شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.