دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

منیزیم گلیسینات: کاربردها، فواید و عوارض جانبی

منیزیم گلیسینات، مغز، پروتئین، استخوان، DNA، افسردگی، دیابت نوع 2، بیماری قلبی، فشار خون بالا، دختران جوان

میزان توصیه شدة منیزیم روزانه برای افراد به سن و جنس آنها بستگی دارد

مقالات تغذیه / رژیم غذایی

• براین وو، دکتر دبرا رُز ویلسون
• ترجمة هستی فراست‌فر

منیزیم یک مادة مغذی حیاتی است که وجود آن برای اطمینان از عملکرد سالم بدن اهمیت تام دارد. منیزیم برای بسیاری از فرآیندهای بدن شامل تنظیم کارکرد عضلات و عصب‌ها، میزان قند خون، فشار خون و ساخته شدن پروتئین، استخوان و DNA نقش حیاتی بازی می‌کند.
اگر فردی دچار کمبود منیزیم باشد، بهترین مداوا برای وی گرفتن منیزیم از طرق طبیعی است. منیزمی که از طریق غذا جذب می‌شود مُضر نیست و وقتی در مقادیر بالا مصرف می‌شود از طریق ادرار دفع می‌گردد.
منیزیم همچنین در انواع اشکال شامل مکمل‌های مولتی‌ویتامین – مواد معدنی و مکمل‌های رژیم غذایی وجود دارد. مکمل‌ها می‌توانند به افراد دچار کمبود منیزیم کمک کنند. مکملی که اغلب مصرف می‌شود منیزیم گلیسینات است.
آنچه در این مقاله می‌خوانید:
1. کاربردهای منیزیم گلیسینات
2. منیزیم در بدن
3. کمبود منیزیم

کاربردهای منیزیم گلیسینات
منیزیم گلیسینات اغلب مصرف می‌شود زیرا بهجذب‌ترین نوع منیزیم است و یکی از آرام‌ترین رفتارها را در معده دارد.
خلاف دیگر اشکال منیزیم این نوع منیزیم سبب بسیاری از عوارض جانبی نظیر دیسترس دستگاه گوارش یا شُل شدن مدفوع نمی‌شود. این کیفیت، منیزیم گلیسینات را به مکملی خوب برای بیماران جراحی چاقی تبدیل می‌کند.
افرادی که دچار مشکل کلیوی هستند باید پیش از مصرف منیزیم گلیسینات با دکتر مشورت کنند. این افراد در صورت مصرف زیاد منیزیم ممکن است دچار مشکل دفع بیش از حد شوند.

خطرات و پیامدها
فقط پزشک می‌تواند کمبود منیزیم را تشخیص دهد. پزشک می‌تواند تست خون را در کنار شناسایی بهترین کُنش برای برگرداندن منیزیم به سطح مورد نیاز انجام دهد.
مقادیر زیاد مکمل‌های منیزیم در رژیم غذایی شامل منیزیم گلیسینات می‌توانند سبب عوارض جانبی شامل اسهال، تهوع، و گرفتگی معده شود. مصرف مقادیر بسیار زیاد منیزیم می‌تواند به بی‌نظمی ضربان قلب و ارست قلبی منجر شود که بسیار خطرناک هستند.
منیزیم گلیسنیات و دیگر مکمل‌ها می‌توانند با برخی داروها دچار فعل و انفعال یا تداخل کارکرد شوند. این داروها شامل موارد زیر هستند:
- بیسفُسونات‌هایی که برای درمان استئوپوروز به کار می‌روند. بدن این داروها را خوب جذب نمی‌کند اگر همراه مکمل‌ها یا داروهایی مصرف شوند که شامل مقادیر بالای منیزیم هستند.
- آنتی‌بیوتیک‌ها. این داروها ممکن است در صورتی که با فاصلة اندکی پیش یا پس از مصرف مکمل منیزیم مصرف شوند، جذب نشوند.
- دیورتیک‌ها می‌توانند از دست رفتن منیزیم از طریق ادرار را افزایش یا کاهش دهند.
- داروهای تجویز شده برای درمان ریفلاکس اسید یا اولسر پپتیک می‌توانند در درازمدت منجر به کاهش منیزیم خون شوند.
- مصرف مقادیر زیاد مکمل‌های زینک (روی) می‌تواند در جذب و تنظیم منیزیم بدن تداخل ایجاد کند.

فواید
برخی از مردم بیش از دیگران از مصرف منیزیم گلیسینات سود می‌بردند و این ماده روی سلامت آنها تأثیر مثبت‌تری دارد. افراد دارای وضعیت‌های مندرج در زیر از این گروه محسوب می‌شوند:
- فشار خون بالا یا بیماری قلبی: مکمل‌های منیزیم می‌توانند به کاهش اندک مقادیر فشار خون کمک کنند.
- دیابت نوع 2: در افرادی که مقادیر بالای منیزیم را در رژیم غذایی روزانه مصرف می‌کنند ممکن است ریسک دیابت نوع 2 کاهش پیدا کند. منیزیم به شکستن و تجزیة قند کمک می‌کند و می‌تواند خطر مقاومت انسولین را کاهش دهد.
- استئوپوروز: منیزیم در توسعة رشد استخوانی سالم نقش دارد و افراد دارای مقادیر بالای منیزیم ممکن است چگالی یا تراکم استخوانی بیشتری داشته باشند. این موضوع برای کمک به کاهش خطر شکستگی استخوان و استئوپوروز اهمیت دارد.
- سردردهای میگرنی: افراد دچار سردردهای میگرنی گاهی از اوقات دچار کمبود میزان منیزیم در خون و بافت‌ها هستند. مکمل‌های منیزیم می‌توانند به کاهش فرکانس میگرن‌ها کمک کنند.
- افسردگی: به نظر می‌رسد ناکافی بودن میزان منیزیم سطح سروتونین را کاهش می‌دهد و نشان داده شده است که داروهای ضد افسردگی میزان منیزیم را در مغز افزایش می‌دهند.
اندازه‌گیری میزان منیزیم آسان نیست زیرا منیزیم به جای جریان خون در سلول‌ها یا استخوان‌ها یافت می‌شود. بنابراین امکان آن وجود دارد که آزمایش خون به نتایج نادرست منجر شود.
دکترها برای کمک به بهترین تصمیم‌گیری معمولاً تراکم منیزیم سرمی را در خون، بزاق یا ادرار اندازه‌گیری می‌کنند.
این موضوع مهم است که اجازه دهیم دکتر تصمیم نهایی را هنگامی اتخاذ کند که علایم عمومی همراه کمبود منیزیم را بتوان با دیگر مشکلات مرتبط به سلامت مرتبط کرد.

منیزیم در بدن
میزان توصیه شدة منیزیم روزانه برای افراد به سن و جنس آنها بستگی دارد. انستیتوهای ملی سلامت (NIH) دستورالعمل‌های مقادیر توصیه شدة روزانه را بر مبنای میلی‌گرم به شرح زیر ارائه داده‌اند:

کودکان 7 تا 12 ماهه به میزان 75 میلی‌گرم
کودکان 1 تا 3 ساله به میزان 80 میلی‌گرم
کودکان 4 تا 8 ساله به میزان 130 میلی‌گرم
کودکان 9 تا 13 ساله به میزان 240 میلی‌گرم
پسران نوجوان 14 تا 18 ساله به میزان 410 میلی‌گرم
دختران نوجوان 14 تا 18 ساله به میزان 360 میلی‌گرم
مردان به میزان 400 تا 420 میلی‌گرم
زنان به میزان 310 تا 320 میلی‌گرم
زنان باردار به میزان 350 تا 360 میلی‌گرم
نوجوانان شیرده به میزان 360 میلی‌گرم
زنان شیرده به میزان 310 تا 320 میلی‌گرم
منیزیم به شکل طبیعی در بسیاری از غذاهای رایج وجود دارد. اغلب مردم می‌توانند دُز توصیه شدة منیزیم را از طریق خوردن غذاهای سرشار از منیزیم به دست بیاورند.
غذاهای رایجی که شامل منیزیم هستند عبارتند از:
- حبوب، آجیل، انواع دانه‌های خوراکی
- غلات سبوس‌دار
- اسفناج و دیگر سبزیجات برگ‌دار
- غلات صبحانة غنی شده و دیگر غذاهای غنی شده
- شیر، ماست، و دیگر فرآورده‌های شیر

کمبود منیزیم
بر مبنای اعلام NIH، اغلب مردم در ایالات متحد آمریکا مقادیر توصیه شدة منیزیم را از طریق رژیم غذایی به دست نمی‌آورند. مردان بالای 70 سال و دختران نوجوان بیشتر در معرض نرسیدن به مقادیر توصیه شدة مزبور قرار دارند.
کمبود منیزیم دریافتی معمولاً علایم جانبی خاصی در بدن ایجاد نمی‌کند. بدن روزانه مقداری منیزیم را بر اثر عملکردهای بدن نظیر حرکت عضلانی، ضربان قلب، و تولید هورمون از دست می‌دهد. اگرچه مقدار بسیار کمی منیزیم مورد نیاز است جایگزینی مقادیر مصرف شدة آن برای پیشگیری از کمبود منیزیم اهمیت دارد.
وقتی افراد دچار کمبود منیزیم نیستند مقدار کمی از آن را در بدن خود دارند و کلیه‌ها با محدود کردن مقدار دفع شده از راه ادرار به حفظ منیزیم بدن کمک می‌کنند. این روند می‌تواند تا زمان افزایش سطح منیزیم کار کند، اما افرادی که در درازمدت دچار کاهش میزان منیزیم هستند می‌توانند به اختلال کمبود منیزیم دچار شوند.
در کنار عدم برخورداری از رژیم غذایی غنی از منیزیم، برخی اختلالات پزشکی و داروها نیز می‌توانند بر چگونگی جذب منیزیم بدن تأثیر بگذارند. این موارد همچنین می‌توانند مقدار منیزیمی را که از بدن دفع می‌شود افزایش دهند، که این موضوع می‌تواند به کمبود منیزیم منجر شود.
اختلالات سلامت که می‌توانند منجر به کمبود منیزیم شوند شامل موارد زیر هستند:
- بیماری‌های دستگاه گوارش نظیر سندرم رودة تحریک‌پذیر و کولیت اولسراتیو
- دیابت
- پانکراتیت
- میزان بالای هورمون تیروئید
- بیماری کلیوی
- مصرف دیورتیک‌ها
- برخی عوامل مربوط به شیوة ‌زندگی نیز می‌توانند میزان منیزیم را کاهش دهند. این موارد عبارتند از:
- مصرف بیش از حد قهوه، سودا یا الکل
- مصرف بیش از حد سدیم
- داشتن عادت‌های ماهانة سخت
- تعریق بیش از حد
- استرس مداوم
افراد دچار کمبود منیزیم ممکن است علایم زیر را تجربه کنند:
- فقدان اشتها
- تهوع
- استفراغ
- خستگی مزمن و ضعف
بر مبنای اعلام NIH، کمبود بیش از حد منیزیم می‌تواند سبب موارد زیر شود:
- بی‌حسی
- حالت مورمور
- کرامپ های عضلانی
- تشنج
- تغییرات شخصیتی
- ریتم غیر نرمال قلب/

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می‌شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.