دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

زنان جوان و میانسال بیشتر در معرض ابتلاء به سندرم آنتی‎فسفولیپید قرار دارند اما این بیماری می‎تواند هر دو جنس و همۀ گروه‎های سنی را مبتلا کند.

مقالات خون‌شناسی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• کریستین نوردکویست، دکتر النا بیگرز
• ترجمۀ فرهنگ راد

سندرم آنتی‎فسفولیپید یک اختلال ایمنی است که در آن آنتی‎بادی‎های غیر نرمال به لخته‎های غیر نرمال خون در وریدها و شریان‌ها مرتبط می‎شوند. در اغلب موارد این اختلال دچار پا می‎شود اما لخته‌ها در عین حال ممکن است در کلیه‎ها، ریه‎ها، و دیگر قسمت‌های بدن ایجاد شوند.
این سندرم می‎تواند به بروز عوارضی در بارداری مثل سقط مکرر جنین و نوزاد زودرس منجر شود.
سندرم آنتی‎فسفولیپید (APS) در عین حال به نام سندرم آنتی‎بادی آنتی‎فسفولیپید، سندرم هیوز یا سندرم چسبندگی خون شناخته می‎شود.
آنتی‎بادی‎های غیر نرمال به چربی‎های حاوی فسفر موسوم به فسفولیپید حمله می‎کنند.
ناهنجاری‎های دریچۀ قلب در میان مردم دچار سندرم آنتی‎فسفولیپید شایع است، و تا یک‌سوم موارد سکته مغزی در سنین زیر 50 سال ممکن است ناشی از این وضعیت باشد.

در مورد پاها، سندرم آنتی‎فسفولیپید به ایجاد ترومبوز ورید عمقی (DVT) منجر می‎شود. اگر لخته خون در مغز ایجاد گردد، خطری جدی برای بروز استروک وجود خواهد داشت.
هیچ علاجی برای سندرم آنتی‎فسفولیپید وجود ندارد، اما درمان‎های کنونی می‎توانند به شکل قابل ملاحظه‎ای ریسک ابتلاء به لخته خون را کاهش دهند.
اغلب مردم دچار سندرم آنتی‎فسفولیپید که تحت درمان قرار دارند می‎توانند زندگی نرمال و سالمی داشته باشند اما در موارد نادر فرد دچار این سندرم به لخته خون مبتلا می‎شود.
بر مبنای اعلام "بنیاد آنتی‎فسفولیپید آمریکا" گمان می‎رود که بین 1 تا 5 درصد مردم در ایالات متحد آمریکا دچار سندرم آنتی‎فسفولیپید باشند. این سندرم مسؤول 15 تا 20 درصد تمامی موارد DVT و آمبولی ریوی یا لخته شدن خون در ریه‎ها است. میزان شیوع آن در زنان 3 تا 5 بار بیش از مردان است.

[مطالب این مقاله:]
• علایم
• درمان
• تشخیص
• علل
• ریسک فاکتورها
• پیشگیری
• رژیم غذایی

علایم
نشانه‎ها و علایم سندرم آنتی‎فسفولیپید عمدتاً به محل ورود لختۀ خون در جریان حرکت آن و نیز محل شکل‎گیری لخته خون بستگی دارد.
یک لخته خون یا امبولوس که لخته خون در حال حرکت است، می‎تواند سبب بروز موارد زیر شود:
• DVT: لخته در یکی از وریدهای بزرگ و معمولاً در پا شکل می‎گیرد و قسمتی از جریان خون یا کل آن را در این بخش‌ها دچار انسداد می‎کند. اگر یک لخته خون DVT وارد ریه‎ها شود، نتیجۀ آن می‎تواند بروز اختلالی بالقوه کُشنده به نام آمبولی ریوی باشد.
• آمبولی ریوی: امبولوس یا لخته خون در حرکت، در یک قسمت بدن ظاهر می‎شود، در بدن به گردش درمی‎آید و سپس باعث ایجاد انسداد در جریان خون یکی از رگ‎ها در بخش دیگری از بدن می‏‌شود. در آمبولی ریوی امبولوس یک شریان تغذیه کننده ریه را مسدود می‎کند.
• عوارض بارداری: این عوارض سقط جنین مکرر، زایمان زودرس، و پره‎اکلامپسی یا فشار خون بالا در کوران بارداری را شامل می‎شود.
• استروک ایسکمیک: یک لخته خون جریان خون را در قسمتی از مغز مسدود می‎کند، و مانع رسیدن خون و اکسیژن و گلوکز به ناحیۀ مزبور می‎شود. سلول‎های مغزی در این ناحیه می‎میرند و صدمات مغزی نتیجۀ این وضعیت خواهد بود. در حدود 75 درصد تمامی موارد استروک از نوع ایسکمیک هستند. نشانه‎ها و علایم کمتر شایع شامل موارد زیرند:
سردرد یا میگرن
زوال عقل و تشنج، در صورتی که لخته باعث ایجاد انسداد در بخش‌هایی از مغز شود
• رتیکولاریس لایودو، یک راش توری مانند بنفش رنگ روز زانوها و مچ‎ها
در حدود 30 درصد مردم دچار آنتی‎فسفولیپید به ناهنجاری‎های دریچه قلب مبتلا می‎شوند. در بسیاری از موارد دریچه میترال سفت شده یا توده‎های اضافی در آن توسعه پیدا می‎کنند که باعث می‎شود تا خون به عقب و به یکی از محفظه‎های قلب برگشت کند. برخی از بیماران ممکن است دچار مشکلات دریچه‎ای آئورتیک شوند.
احتمال افت میزان پلاکت‎ها وجود دارد. پلاکت‎ها نوعی از سلول‎های خون هستند که برای لخته شدن نرمال خون مورد نیازند. این وضعیت ممکن است به بروز دوره‎های خونریزی، برای مثال، خونریزی بینی یا خونریزی لثه‎ها منجر گردد. برخی از مردم ممکن است دچار خونریزی پوستی شوند که در نتیجۀ آن نقطه‎های کوچک قرمز رنگ در پوست ظاهر می‎شود.
در موارد بسیار نادر این امکان هست که بیمار مشکلات زیر را تجربه کند:
• کوریا یا داءالرقص که نوعی حرکت غیر ارادی تنه و اندام‎ها است
• مشکلات حافظه
• مشکلات سلامت روانی مثل افسردگی یا روان‌پریشی
• کاهش شنوایی
علایم گرایشی به بروز در سنین بین 20 تا 50 سال از خود نشان می‎دهند اما گاهی از اوقات امکان شکل‎گیری آنها در دوران کودکی نیز وجود دارد.

سندرم آنتی‎فسفولیپید مصیبت‎بار
سندرم آنتی‎فسفولیپید مصیبت‎بار (CAPS) نوعی "توفان ترومبوتیک" است که در آن چند لخته خون مختلف در یک زمان بروز می‎کنند. این اختلال مبتلابه کسر کوچکی از بیماران دچار سندرم آنتی‎فسفولیپید است و به شکل پیشرونده‎ای به چند دستگاه مختلف بدن لطمه می‎زند.
لخته‎های خون به شکل ناگهانی در سراسر بدن ظاهر می‏شوند که نتیجۀ آن نارسایی چند دستگاه مختلف در بدن خواهد بود. علت بروز این اتفاق مشخص نیست.
علایم بسته نوع دستگاه‎های آسیب دیده متفاوت بوده اما در کل شامل موارد زیرند:
درد ناحیۀ شکم
• گیجی
• ادم یا ورم در ناحیۀ مچ پا، پا و دست
غش کردن یا تشنج
• حالت بی‎نفسی پیشرونده
• خستگی
کما
مرگ
علایم گرایشی به بروز ناگهانی و تشدید سریع از خود نشان می‎دهند.
CAPS یک فوریت پزشکی است و بیمار نیاز به مراقبت‎های ویژه در اولین فرصت ممکن دارد تا بتوان با استفاده از داروهای ضد انعقادی با دوز بالا عملکرد بدن بیمار را حفظ کرد.
تحقیقات عنوان می‎کنند که در حدود 46 درصد بیماران دچار سندرم آنتی‎فسفولیپید مصیبت‌بار از واقعۀ اولیه جان سالم بدر نمی‎برند، و خطر تکرار فاجعه حتی در صورت برخورداری از مراقبت پزشکی در مورد آنان وجود دارد.

درمان
دکتر معمولاً برای رقیق کردن خون که باعث کاهش شانس تشکیل لخته می‎شود، داروهایی به بیمار تجویز می‎کند. بیمار به طور معمول نیاز به آن خواهد داشت که این داروها را برای مابقی عمر خود مصرف کند.
ترکیب محتمل شامل آسپیرین و وارفارین یا کومادین یا احتمالاً هپارین است. اگر وارفارین کارآیی نداشته باشد، دوز مصرف ممکن است افزایش یابد یا اینکه هپارین نیز به ترکیب مزبور اضافه شود.
عمل ضد لختۀ این داروها گاهی از اوقات ممکن است به خونریزی داخلی یا خونریزی بیش از حد منجر شود.
بیماران در صورت مواجهه با موارد زیر باید تحت مراقبت پزشکی قرار گیرند:
• بروز خون در مدفوع، ادرار یا استفراغ
• خون بالا آوردن با سرفه
• خونریزی بینی که بیش از 10 دقیقه ادامه داشته باشد
کبودی شدید
بیماران دچار ترومبوز به طور معمول نیاز دارند تا هپارین و وارفارین مصرف کنند. وقتی خطر ترومبوز رفع شود بیمار درمان را با مصرف وارفارین ادامه می‎دهد.

درمان در دوره بارداری
زنان دارای تشخیص ابتلاء به سندرم آنتی‎فسفولیپید باید پیش از باردار شدن برنامۀ مربوط به دورۀ بارداری را تعیین کنند. درمان در زمان آغاز بارداری شروع شده و پس از زایمان خاتمه می‎یابد.
در بارداری برنامه‎ریزی نشده امکان کاهش میزان اثربخشی درمان وجود دارد زیرا این درمان تا چند هفته پس از تشکیل نطفه آغاز نمی‎شود.
درمان به طور معمول شامل مصرف آسپیرین، هپارین یا هر دو دارو است و این به لخته‎های پیشین بارداری دچار عوارض بستگی دارند. وارفارین به ایجاد نقایص مادرزادی منجر می‎شود و در طول بارداری مصرف نمی‎شود.
اگر بیمار به درمان مزبور جواب ندهد تزریق داخل وریدی ایمنوگلوبولین و کورتیکوستروئیدهایی مثل پردنیزون ممکن است تجویز شود.
اگر تا سه ماهۀ سوم هیچ مشکلی بروز ننماید، احتمال توقف درمان با هپارین وجود دارد، اما درمان با آسپیرین باید تا هنگام پایان بارداری ادامه یابد.
آزمایش‌های خون به طور منظم انجام می‎شود تا اطمینان حاصل گردد که خون هنوز در صورت بروز کبودی در بیمار یا ایجاد بریدگی در بدن وی کماکان قادر است تا به میزان کافی لخته شود.

تشخیص
پزشک انجام تست برای سندرم آنتی‎فسفولیپید را در دستور کار قرار خواهد داد اگر بیمار سابقۀ حداقل یک دوره ترومبوز یا از دست دادن بارداری را داشته باشد.
آزمایش خون نشان می‎دهد که فرد دارای آنتی‎بادی‎های غیر نرمال در خون خود هست یا خیر.
برخی از اوقات امکان شکل‎گیری آنتی‎بادی‌‏های آنتی‎فسفولیپید بی‎ضرر برای مدتی محدود وجود دارد، که علت آن وجود عفونت یا مصرف برخی داروها است، بنابراین برای تأیید نتایج حاصل از آزمایش خون نخست این آزمایش باید مجدداً انجام شود.
اگر نتایج آزمایش خون نشان دهندۀ وجود آنتی‎بادی‎های غیر نرمال باشد، دکتر تاریخچۀ پزشکی بیمار را مورد ارزیابی قرار خواهد داد تا تعیین شود که آیا علایم پیشین بر اثر سندرم آنتی‎فسفولیپید روی داده‎اند یا خیر.

علل
سندرم آنتی‎فسفولیپید یک اختلال خودایمنی است. اختلالات خودایمنی باعث می‎شوند تا آنتی‎بادی‎ها به اشتباه سلول‎های سالم را مورد حمله قرار دهند.
در سندرم آنتی‎فسفولیپید سیستم ایمنی بیمار آنتی‎بادی‎هایی به نام آنتی‎بادی‎های آنتی‎فسفولیپید تولید می‏‌کند.
این آنتی‎بادی‎های غیر نرمال به پروتئین‎ها و چربی‎های موجود در خون و به طور خاص به فسفولیپیدها حمله می‎کنند.
فسفولیپیدها موادی در غشاء سلولی هستند که نقشی در فرآیند لخته شدن خون بر عهده دارند.
اگر آنتی‎بادی‎ها به فسفولیپیدها حمله کنند، این وضعیت می‎تواند خطر ایجاد لخته شدن خون را به دنبال داشته باشد.
لخته شدن خون فرآیندی است که مانع از خونریزی بیش از حد در صورت بروز جراحت یا آسیب‎دیدگی می‎شود.
چربی‎ها و پروتئین‎هایی که مورد حمله قرار می‎گیرند گمان می‎رود که برای حفظ قوام خون اهمیت دارند.
خون دچار چسبندگی می‎شود که این به شکل قابل ملاحضه‎ای ریسک ایجاد لخته خون را افزایش می‎دهد.
در مردم دچار سندرم آنتی‎فسفولیپید، آنتی‎بادی‌هایی تولید می‎شود که یا فسفولیپیدها یا پروتئین‎های موجود در خون متصل به فسفولیپیدها را مورد حمله قرار می‎دهند.
دو نوع اصلی سندرم آنتی‎فسفولیپید وجود دارد:
• سندرم آنتی‎فسفولیپید اولیه: این نوع به هیچ اختلال یا بیماری دیگری مرتبط نیست و به طور مستقل ایجاد می‎شود
• سندرم آنتی‎فسفولیپید ثانویه: این نوع در کنار یک اختلال خودایمنی دیگر مثل بیماری لوپوس ایجاد می‎شود
علت ایجاد اختلالات خودایمنی روشن نیست، و نیز این موضوع مشخص نیست که چرا برخی از مردم دارای آنتی‎بادی‎های غیر نرمال هرگز دچار علایم نمی‎شوند.
به نظر می‎رسد که در این مورد ترکیبی ار عوامل ژنتیکی و زیست‎محیطی دخالت دارند.

ریسک فاکتورها
چنین به نظر می‎رسد که عوامل ژنتیکی بر احتمال ابتلاء به سندرم آنتی‎فسفولیپید مؤثرند. اگر فردی در یک خانواده دچار این سندرم باشد، دیگر اعضاء خانواده در معرض افزایش ریسک ابتلاء به این بیماری قرار خواهند داشت.
دیگر ریسک فاکتورها در این مورد شامل موارد زیر است:
• لوپوس، سندرم سیوگرن، یا دیگر اختلالات خودایمنی
هپاتیتسیفلیس، سیتومگالوویروس (CMV)، پاراویروس B19 و برخی انواع دیگر عفونت
• برخی داروها شامل هیدرالازین، که برای درمان فشار خون استفاده می‎شود، و برخی داروهای ضد صرع
شماری از مردم آنتی‎بادی‎های مورد بحث را در خود دارند اما علایم یا نشانه‎های بیماری در آنها ظاهر نمی‎شود. به هر حال، برخی از محرک‎ها می‎توانند سبب توسعۀ اختلال مزبور در این گروه از مردم شوند.
محرک‎های مورد اشاره عبارتند از:
چاقی
• بارداری
• بالا بودن میزان کلسترول
• بالا بودن فشار خون
• درمان جایگزینی هورمون (HRT)
• داروهای خوراکی پیشگیری از بارداری
• مصرف دخانیات
• بی‎حرکتی در زمان‎های طولانی برای مثال در طول پروازهای طولانی
• انجام عمل جراحی
زنان جوان و میانسال بیشتر در معرض ابتلاء به سندرم آنتی‎فسفولیپید قرار دارند اما این بیماری می‎تواند هر دو جنس و همۀ گروه‎های سنی را مبتلا کند.

پیشگیری
بیماران دچار سندرم آنتی‎فسفولیپید نیاز دارند تا تمامی معیارهای ممکن را برای کاهش احتمال بروز لخته شدن خون رعایت کنند.
این معیارها موارد زیر را شامل می‎شود:
• عدم مصرف دخانیات
• حفظ وزن در محدودۀ سالم
• حفظ فعالیت جسمانی

رژیم غذایی
این موضوع مهم است که فرد از یک رژیم غذایی سالم شامل مقادیر زیاد میوه و سبزیجات و چربی و قند کم استفاده کند.
بنیاد آنتی‎فسفولیپید آمریکا به مردم دچار سندرم آنتی‎فسفولیپید توصیه می‎کند:
• رژیم غذایی خود را همانی که پیش از تشخیص بوده است حفظ کنید مگر اینکه توصیه پزشک چیز دیگری بوده باشد
• مصرف غذاهای غنی از ویتامین K را به یک وعده در روز محدود کنید، برای مثال یک وعده اسفناج خام یا پخته، شلغم، خیار پوست کنده، بروکلی، کلم بروکسلی، فلفل سبز، کلم و خردل
• از خوردن کیل، جعفری، جلبک دریایی و چای سبز خودداری کنید
مردم مصرف کنندۀ وارفارین نیاز به آن دارند تا مقدار ثابتی ویتامین K صرف نمایند. مردم نباید پیش از مشورت با پزشک نسبت به تغییر رژیم غذایی یا مکمل‏های مصرفی خود اقدام کنند./

Source:
Antiphospholipid syndrome: What's to know
Last updated Mon 22 January 2018
By Christian Nordqvist
Reviewed by Alana Biggers, MD, MPH 

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

گیرندة حشیش در مغز مشخص شد

THC جزء روان‌گردان اصلی حشیش (ماری جوانا) است که مسؤول اثرات دگرگون کنندة ذهن این مادة مخدر محسوب می

آمفتامین قلب را سریع‌تر پیر می‌کند

سوءمصرف آمفتامین در سطح جهان در حال افزایش است. در حالی که عوارض جانبی شایع این داروی مخدر شامل افزا

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می‌شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.

 

X

کپی رایت

هرگونه کپی مطالب سایت به هر شکل پیگرد قانونی دارد.