دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

د÷

اختلالات پلک زدن – علل شایع، درمان، و پیشگیری

پلک زدن چشم، انقباض پلک چشم، بلفارواسپاسم، اسپاسم همی‎فاسیال، تزریق بوتاکس، مایکتومی، سندرم میگ، بلفاریت، اینتروپیون

شایع‌ترین اشکال پلک زدن مزمن بلفارواسپاسم خوش‌خیم خودبه‎خودی (ذاتی) و اسپاسم همی‌فاسیال است.

مقالات چشم

• الیس وکسلر، دکتر النا بیگرز
• ترجمه هامیک رادیان

پلک زدن می‌تواند ناراحت کننده و باعث بروز تحریک‌پذیری شود.
به هر جهت، وقتی پلک زدن با علایم دیگری همراه نباشد، به ندرت خطرناک است.
مطالب این مقاله:
• چرا چشم‌ها پلک می‌زنند؟
• اختلالات مرتبط
• تشخیص و درمان
• آیا باید نگران بود؟

چرا چشم‌ها پلک می‌زنند؟
برخی اوقات فعالیت الکتریکی مغز سبب می‌شود تا سلول‌های عصبی پیام‌های آنی به عضلات ارسال کنند، که این پیام‌ها سبب بروز اسپاسم می‌شوند. این اسپاسم‌ها نتیجۀ هیچ محرک داخلی یا خارجی نیستند و مدت زیادی ادامه ندارند.
یک بار پلک زدن احتمالاً نتیجۀ چنین پدیده‌ای است.
اگر پلک زدن چشم به مدت چند دقیقه در طول چند روز ادامه یابد، این می‌تواند به علت تحریک بیش از حد عضله یا خستگی مزمن به دلایل زیر باشد:
• مصرف بیش از حد کافئین
• الگوهای خواب دچار اختلال یا خواب ناکافی
استرس
خشکی چشم
بهبود الگوهای خواب، مصرف کمتر قهوه، یا استفاده از قطره‎های چرب کنندۀ چشم معمولاً مشکل پلک زدن معمولی را بدون مراقبت پزشکی رفع می‎کند.
اگر این پلک زدن تداوم داشته باشد، فرد باید به چشم‌پزشک مراجعه کند چرا که ممکن است که پای مشکلی جدی‌تر در میان باشد که نیاز به مراقبت‌های پزشکی دارد.

اختلالات مرتبط
شایع‌ترین اشکال پلک زدن مزمن بلفارواسپاسم خوش‌خیم خودبه‎خودی (ذاتی) و اسپاسم همی‌فاسیال است.
بلفارواسپاسم خوش‌خیم خودبه‎خودی یک اختلال نورولوژیک نادر است که سبب بروز انقباضات و گرفتگی‌های عضلانی در اطراف چشم‎ها می‌شود.
این بیماری ممکن است در ابتدا شبیه به پلک زدن معمولی به نظر برسد، اما در صورت عدم درمان رو به وخامت می‌رود. در برخی موارد، گرفتگی‌ها یا انقباضات پلک‎ها به قدری شدید هستند که چشم‌ها را برای ساعت‌ها بسته نگه دارند.
محققان هنوز در مورد علل بروز بلفارواسپاسم خودبه‎خودی به نتیجۀ قطعی نرسیده‌اند. اغلب آنها بر این باورند که این بیماری حاصل ترکیب برخی عوامل محیطی و ژنتیکی است.
یک نظریۀ رایج این است که این عوامل سبب بروز سوء کارکرد گانگلیای پایۀ مغز می‌شوند. گانگلیای پایه در تنظیم عملکرد حرکتی دخالت دارد و در مهار حرکات غیر منتظره یا غیر ارادی نقش مهمی بازی می‌کند.
بر مبنای اعلام "سازمان ملی اختلالات نادر"، بلفارواسپاسم ذاتی چند علامت اولیه دارد که به تمیز دادن آن از پلک زدن متعارف کمک می‌کند:
• هر دو چشم درگیرند
• فرد مدام چشمک می‌زند
• دیگر عضلات صورت نیز دچار گرفتگی عضلانی می‌شوند
• چشم‌ها در نور روشن و موقعیت‎های استرس‌زا دچار تحریک می‌شوند
• گرفتگی‌ها معمولاً بیش از یک ساعت ادامه دارند
اسپاسم همی‌فاسیال احتمال دارد که در آغاز با پلک زدن سادۀ چشم اشتباه گرفته شود زیرا این بیماری معمولاً این بیماری با آسیب زدن به عضلات اطراف چشم شروع می‌شود.
در هر حال این گرفتگی‎ها در نهایت به دیگر عضلات همان سمت صورت گسترش پیدا می‎کنند، و باعث می‌شوند تا عضلات فک، دهان، گونه و گردن نیز به صورت غیر ارادی دچار انقباض شوند.
اسپاسم همی‌فاسیال نیز بیماری نادری است، اما علت بروز آن سوءکارکرد هیچ‌یک از ساختارهای عمقی مغز نیست. در عوض، محققان معتقدند که اسپاسم همی‌فاسیال بر اثر تحریک عصب صورت رخ می‌دهد. این تحریک ممکن است در صورتی رخ دهد که یکی از رگ‌های خونی مجاور فشار زیادی بر عصب اعمال کند.
برخی تفاوت‌های دیگر که ممکن است برای بیان تمایز میان اسپاسم همی‌فاسیال از بلفارواسپاسم و پلک زدن مفید باشد عبارتند از:
• این بیماری معمولاً به یک چشم صدمه می‌زند
• فرد ممکن است در فاصلۀ انقباضات عضلانی دچار ضعف عضلات صورت شود
• اسپاسم همی‌فاسیال تمایلی به مداومت در میزان شدت دارد
• برخی از افراد صدای کلیکی را در سمت آسیب دیدۀ سر به گوش می‌شنوند
• اسپاسم‌های همی‌فاسیال می‌توانند در هر جا از چند روز تا چند ماه ادامه پیدا کنند

دیگر اختلالات
دیگر اختلالات حرکت که دارای مشخصات مشابه با بلفارواسپاسم خوش‌خیم و اسپاسم همی‌فاسیال هستند عبارتند از:
فلج بِل: این اختلال سبب بروز فلج در یک طرف صورت بر اثر التهاب یا ضربه به اعصاب صورت می‌شود. اغلب دانشمندان معتقدند که شروع این بیماری ناشی از عفونت ویروسی است.
سندرم مایگ (میگ): این سندرم یک اختلال نادر نورولوژیک است که باعث بروز گرفتگی‌های همزمان در گونه‌ها، دهان، زبان و گردن می‌شود.
دیسکنزی تاردیو: این یک اختلال حرکتی است که بر مبنای حرکات غیر ارادی زبان، دهان، یا لب‌ها و همچنین افزایش تعداد چشمک زدن مشخص می‌شود. در اغلب موارد این بیماری بر اثر عوارض جانبی مصرف درازمدت داروهای ضد روان‌پریشی بروز می‌کند.
مردم دچار بیماری‎های تباهی عصبی مانند مالتیپل اسکلروزیس (MS)، یا بیماری پارکینسون، نیز ممکن است دچار گرفتگی‌های پلک چشم شوند. به هر جهت هر شخصی که دچار یکی از این اختلالات گردد ممکن است دچار علایم دیگر مثل مشکلات شناختی، رعشه یا مشکل حرکت به طرفین شود.
سندرم تورت نیز ممکن است باعث بروز الگوهای بیشتر تکرار شوندۀ پلک زدن گردد که احتمالاً با یکی از تیک‎های صوتی یا حرکتی دیگر همراه است.
در برخی موارد، پلک زدن بر اثر جراحت فیزیکی یا تحریک خودبخودی چشم اتفاق می‎افتد، بیش از آنکه تحریک عصب یا اختلال نورولوژیکی در کار باشد. برخی مثال‌های رایج عبارتند از:
• خراش قرنیه
• مژه درون‌رشد یا تریکیازیز
• التهاب پلک چشم یا بلفاریت
• تاخوردگی معکوس پلک چشم یا اینتروپیون

تشخیص و درمان
هر دو بیماری بلفارواسپاسم و اسپاسم همی‌فاسیال نیازمند تشخیص و درمان از سوی متخصص هستند.

بلفارواسپاسم
هیچ تست آزمایشگاهی خاصی برای تشخیص بلفارواسپاسم وجود ندارد، بنابراین مراجعه به چشم‌پزشک الزامی است.
متخصص چشم یک ارزیابی بالینی انجام می‎دهد و در آن تاریخچۀ پزشکی بیمار را در مورد پلک زدن لحاظ می‎کند.
در صورتی که تشخیص بلفارواسپاسم محرز شود چند گزینۀ درمانی پیش روی فرد بیمار خواهد بود که شامل موارد زیر است:
تزریق بوتاکس (سم بوتولیوم): این روش بهترین شکل درمان محسوب می‎شود. تزریق‌ها باعث تضعیف عضلات کنترل کنندۀ پلک چشم می‌شوند، که این به تخفیف گرفتگی‎ها کمک می‌کند. تأثیر بوتاکس تا سه ماه دوام دارد بنابراین به تجدید تزریق نیاز است.
داروهای خوراکی: اگر تزریق بوتاکس باعث تخفیف علایم نشود، این امکان وجود دارد که پزشک داروهای مخصوص مهار پیام‌های حرکتی بیش از حد مغز را تجویز کند.
جراحی: جراحی در صورت عدم موفقیت روش‌های دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد. بر مبنای اعلام "بنیاد تحقیقات بلفارواسپاسم خوش‎خیم ذاتی"، مؤثرترین روش جراحی برای ترمیم بلفارواسپاسم مایکتومی است. این اقدام جراحی شامل برداشتن بخشی از عضلات یا تمامی عضلات درگیر در بسته شدن پلک چشم است. این اقدام درمانی آخرین گزینه محسوب می‌شود و دکترها فقط وقتی آن را تجویز کرده و انجام می‎دهند که بلفارواسپاسم سبب کاهش بینایی شده باشد.
دیگر روش درمانی که اکنون در فرآیند تحقیق قرار دارد تحریک عمقی یا عمیق مغز است.
در این روش یک الکترود در مغز کار گذاشته می‌شود تا به تنظیم سوءعملکرد ناحیۀ حرکتی کمک کند. مطالعات نشان داده‎اند که این روش می‌تواند بلفارواسپاسم را درمان کند.

اسپاسم همی‌فاسیال
اسپاسم همی‌فاسیال با تست قابل شناسایی نیست و نیاز به ارزیابی توسط متخصص چشم دارد.
درمان‌های اسپاسم همی‎فاسیال مشابه بلفارواسپاسم است. دو گزینۀ رایج در این مورد عبارتند از:
تزریق‌های بوتاکس: این روش رایج‌ترین گزینۀ درمانی در مورد اسپاسم همی‎فاسیال است.
جراحی: مؤثرترین روش جراحی برای اسپاسم همی‎فاسیال دکمپرشن میکروواسکولر نام دارد. در این اقدام درمانی، یک اسفنج کوچک در امتداد عصب صورت کار گذاشته می‌شود تا آن را از رگ خونی مسبب تحریک جدا کند.
جراحات فیزیکی یا تحریکات وارد شده بر پلک چشم معمولاً جدی نیستند. درمان می‌تواند شامل استفاده از پماد آنتی‌بیوتیک و داروهای استروئیدی کاهش دهندۀ التهاب یا جراحی‌های کوچک برای تصحیح تاخوردگی پلک چشم باشد.

آیا باید نگران باشیم؟
اگرچه این موضوع مهم است که در صورت ادامۀ پلک زدن به مدت بیش از یک هفته یک ارزیابی تخصصی در مورد آن انجام شود، دلیلی برای نگرانی نیست. پلک زدن چشم به تنهایی به ندرت نشانه‌ای از یک اختلال نورولوژیک جدی است، و به طور معمول خودبه‌خود رفع می‌شود.
در موارد نادر بروز بلفارواسپاسم یا اسپاسم همی‌فاسیال، این اهمیت دارد که به یاد داشته باشیم که این اختلال تهدیدگر حیات نیست و اینکه هر دو بیماری به آسانی قابل مدیریت هستند.

Source:
Eyelid twitch: Common causes, treatment, and prevention
Written by Alyse Wexler
Reviewed by Alana Biggers, MD, MPH
Last reviewed: Sat 8 July 2017 

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

گیرندة حشیش در مغز مشخص شد

دویدن حافظه را بهبود می‌بخشد

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می‌شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.