دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

بر مبنای اعلام CDC، کاربرد آنتی‎بیوتیک‎های خوراکی در برخی موارد عفونت گوش میانی و گوش خارجی نباید در دستور کار قرار گیرد و توصیه شود.

مقالات گوش، حلق و بینی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• جون جانسون، دکتر جودیت مرسین
• ترجمه هامیک رادیان

عفونت گوش در بزرگسالان هم‏‌اندازۀ کودکان شایع نیست، اگرچه این عفونت در افراد بزرگسال می‎تواند جدی‌تر باشد.
علایم عفونت گوش در بزرگسالان باید به دقت پایش شود و برای اجتناب از عوارض ناشی از آن توسط دکتر مورد تشخیص و درمان قرار گیرد.
برخی موقعیت‎ها، وضعیت‎ها و اعمال برخی  مردم  را در مقایسه با دیگران در ریسک بیشتری برای عفونت‎های گوش قرار می‎دهد. به هر جهت، برخی کارها هست که می‎توان در راستای کاهش خطر ابتلا به عفونت گوش انجام داد.

مطالب این مقاله:
• علایم و پیامدها
• علل و ریسک فاکتورها
• تشخیص
• درمان
• پیشگیری
• دورنما

علایم و پیامدها
گوش یکی از بخش‎های پیچیدۀ بدن بوده و از چند دهلیز مختلف ساخته شده است. عفونت‎های گوش ممکن است در هر یک از این دهلیزها بروز کرده و سبب بروز علایم مختلفی شوند.
سه بخش اصلی گوش به عنوان گوش داخلی، گوش میانی و گوش خارجی شناخته می‎شود.
عفونت‌های گوش بیشتر در گوش میانی و گوش خارجی بروز می‎کنند. عفونت گوش داخلی کمتر شایع بوده و برخی از اوقات نشانه‎ای از یک اختلال زیربنایی دیگر است.
علایم عفونت‌های گوش در بزرگسالان بسته به ناحیۀ بروز عفونت متفاوت و شامل موارد زیر است:
التهاب و درد
• تحریک‎پذیری و حساسیت نسبت به لمس
• تغییرات شنوایی
تهوع
استفراغ
سرگیجه
تب
سردرد
• ورم گوش
در صورت بروز ترشح از گوش این علامت وجود مشکلی جدی است و باید بلافاصله تحت مراقبت پزشکی قرار گیرد.

در این زمینه بیشتر بخوانیم:
عفونت گوش خارجی یا گوش شناگر در بزرگسالان و کودکان

درد گوش، عفونت گوش، گوش میانی، گوش خارجی، گوش داخلی، لوله استاش، گوش شناگر، گوش آب‎باز، آنتی‎بیوتیک، پوش‌پاک‎کن، اختلال زیربنایی

عفونت‎های گوش میانی
گوش میانی ناحیه‎ای از گوش است که درست پشت پردۀ گوش قرار دارد. عفونت‎های گوش میانی به طور معمول هنگامی ایجاد می‎شوند که باکتری‎های آمده از راه دهان، چشم، و معبرهای بینی پشت پردۀ گوش به دام می‎افتند. نتیجه بروز درد و احساس وجود انسداد یا گرفتگی گوش است.
برخی از مردم ممکن است دچار مشکلات شنوایی شوند زیرا ورم پردۀ گوش باعث می‎شود که این پرده دیگر به اندازۀ لازم در برابر صوت حساسیت نداشته باشد. همچنین احتمال تجمع مایعات یا چرک در پشت پردۀ گوش وجود دارد، که این می‎تواند به ایجاد مشکلات بیشتر برای شنوایی منجر گردد. ممکن است فرد دچار عفونت چنین احساس کند که انگار گوش در زیر آب قرار گرفته است.
اگر پردۀ گوش به علت فشار ناشی از عفونت دچار پارگی یا ترکیدگی شود، احتمال تخلیۀ مایعات از گوش وجود دارد.
تب و خستگی کلی بدن نیز ممکن است با عفونت گوش میانی همراه باشد.

عفونت‎های گوش خارجی
گوش خارجی ناحیه‎ای از گوش است که از مجرا یا کانال گوش که بیرون پردۀ گوش قرار گرفته شروع می‎شود و به سمت بخش بیرونی گوش ادامه پیدا می‎کند.
عفونت‎های گوش خارجی ممکن است با بروز یک راش خارش‎دار در قسمت بیرونی گوش آغاز شود. محیط گرم و تاریک مجرای گوش محیطی ایده‎آل برای اجرام جهت گسترش است و نتیجۀ این گسترش عوامل بیماریزا ممکن است عفونت گوش خارجی باشد.
عفونت‎های گوش خارجی در عین حال ممکن است بر اثر وارد شدن جراحت یا تحریک کانال گوش با اشیاء خارجی مثل انواع گوش‌پاک‎کن یا ناخن انگشت ایجاد شود.
علایم شایع شامل ورم مجرای گوش است که دردناک، متورم و حساس به لمس هستند. این احتمال وجود دارد که تا هنگام رفع عفونت پوست قرمز شده و در لمس گرم به نظر برسد.

در همین زمینه بیشتر بخوانیم:

عفونت گوش در کودکان - علل، علایم، تشخیص، درمان، و ملاحظات

درد گوش، عفونت گوش، گوش میانی، گوش خارجی، گوش داخلی، لوله استاش، گوش شناگر، گوش آب‎باز، آنتی‎بیوتیک، پوش‌پاک‎کن، اختلال زیربنایی

علل و ریسک فاکتورها
عفونت‎های گوش در افراد بزرگسال به طور معمول بر اثر عوامل بیماریزا مثل انواع ویروس، قارچ‎ها یا باکتری‎ها بروز می‎کند. روش عفونی شدن فرد اغلب اوقات تعیین کنندۀ نوع عفونتی است که فرد دچار آن شده است.
مردم دچار ضعف سیستم ایمنی یا ابتلا به التهاب در ساختارهای گوش در مقایسه با دیگران محتمل است که نسبت به عفونت‎های گوش آسیب‌پذیرتر باشند. دیابت نیز در این مورد ریسک فاکتوری است که می‎تواند احتمال ابتلاء فرد به عفونت‌های گوش را افزایش دهد.
مردم دچار اختلالات مزمن پوستی مثل اگزما یا پسوریازیس نیز ممکن است در مورد عفونت‌های گوش خارجی آسیب‌پذیرتر از دیگر مردم باشند.

عفونت‎های گوش میانی
سرماخوردگی، آنفولانزا و انواع آلرژی می‎توانند به بروز عفونت در گوش میانی منجر شوند. دیگر مشکلات سیستم تنفسی فوقانی مثل عفونت‌های سینوس یا گلو می‎توانند به بروز عفونت‌های گوش میانی منجر گردند، زیرا باکتری‌ها راه خود را از طریق مسیرهای متصل به هم ادامه داده و وارد لولۀ استاش می‎شوند.
لوله‎های استاش گوش را به بینی و گلو متصل کرده و مسؤول کنترل فشار هوا در گوش هستند. این وضعیت لوله‎های استاش را به هدفی آسان برای عوامل بیماریزا تبدیل می‎کند.
لوله‌های استاش عفونی شده ممکن است متورم شوند و مانع تخلیۀ کامل گردند، که این در راستای علایم عفونت‎های گوش میانی عمل می‎کند.
مردمی که سیگار می‎کشند یا در فضای پر دود و دم بسر می‎برند در عین حال ممکن است در ریسک بالاتری برای ابتلا به عفونت گوش قرار داشته باشند.

عفونت‎های گوش خارجی
یک عفونت شایع گوش خارجی زیر عنوان گوش شناگر شناخته می‎شود. مردمی که زمان زیادی را در آب می‎گذرانند ممکن است در ریسک بالاتری برای ابتلا به این نوع از عفونت گوش قرار داشته باشند.
آبی که پس از شنا یا حمام کردن در کانال گوش جایگیر می‎شود محیطی کاملی برای اجرام جهت تکثیر ایجاد می‎کند. به همین دلیل آب آلوده احتمال بیشتری دارد که سبب بروز عفونت در گوش خارجی گردد.

چه هنگامی به دکتر مراجعه کنیم
در بسیاری موارد عفونت‎های گوش خود به خود رفع می‎شوند، بنابراین درد خفیف گوش ممکن است علتی برای نگرانی نباشد.
به طور معمول زمانی باید به پزشک مراجعه کرد که علایم مربوط به عفونت گوش در طول سه روز خود به خود از بین نرفته باشند. اگر علایمی جدی مثل تب یا عدم تعادل بروز کنند، فرد دچار علایم باید بلافاصله به پزشک مراجعه کند.
هر گونه وجود ترشح از گوش عنوانگر لزوم مراجعۀ فوری به پزشک محسوب می‎شود.

تشخیص
پزشک برای رسیدن به تشخیص دقیق نیاز دارد تا از شرح حال پزشکی فرد آگاه شود. پزشکان معمولاً در مورد هر گونه علایم بروز یافته و همچنین داروهایی که فرد مصرف می‎کند سؤال می‎کنند.
پزشک در جستجوی نشانه‌های عفونت از ابزاری به نام اُتوسکُپ برای مشاهدۀ پردۀ گوش و کانال گوش استفاده می‌کند. این اقدام پزشکی ممکن است با دمیدن مقداری هوا به داخل گوش همراه شود.
دکتر نوع واکنش پردۀ گوش به هوای دمیده شده را بررسی می‎کند، که این کار می‎تواند به تشخیص عفونت گوش میانی کمک کند.

درمان
بسته به علت بروز عفونت، برخی از عفونت‎ها بدون درمان و خود به خود از بین می‎روند. علایم عفونت ممکن است در این بازۀ زمانی مدیریت شود و دکتر ممکن است برخی داروها و درمان‎ها را برای سرعت بخشیدن به فرآیند التیام گوش توصیه یا تجویز کند.

آنتی‎بیوتیک و دیگر داروهای تجویزی
بر مبنای اعلام CDC، کاربرد آنتی‎بیوتیک‎های خوراکی در برخی موارد عفونت گوش میانی و گوش خارجی نباید در دستور کار قرار گیرد و توصیه شود.
درمان عفونت گوش به علت و شدت عفونت گوش در کنار دیگر مشکلاتی که ممکن است فرد با آنها درگیر باشد بستگی دارد. آنتی‎بیوتیک‌ها در مورد عفونت‌های ویروسی گوش کارآیی ندارند.
تجویز قطره‎های گوش ممکن است راهی باشد که پزشک برای درمان عفونت گوش تجویز می‎کند. این نوع تجویز در عین حال برای تخفیف و تسکین درد ناشی از عفونت گوش نیز کاربرد دارد.

داروهای غیر نسخه‎ای
داروهایی شامل استامینوفن (تاینلول) و ایبوپروفن (ادویل)، به تخفیف و تسکین درد همراه با التهاب در بسیاری از افراد بزرگسال مبتلا به عفونت گوش کمک می‎کنند.
دکونژستانت‎ها یا آنتی‎هیستامین‎هایی مثل پسودوافدرین (سودافد) یا دیفن‎هیدرامین (بنداریل) نیز به تخفیف برخی علایم، به ویژه آن دسته از آنها که بر اثر تجمع بیش از حد مخاط در لوله‌های استاش ایجاد می‎شوند، کمک می‌کنند.
این نوع داروها می‎توانند به خلاص شدن فرد از دست درد ناشی از عفونت گوش کمک کنند اما آنها خود باعث درمان عفونت گوش نمی‎شوند.

مداوای خانگی
قطره‎های گوش
قطره‎های گوش غیر نسخه‌ای ممکن است در درمان موارد خفیف عفونت گوش شناگر مفید باشند. قطره‌های گوش مزبور را هم می‎توان در محیط خانه تهیه کرد و هم از بازار خریداری نمود.
بر مبنای نظر متخصصان گوش، یک قطرۀ گوش سادۀ خانگی را می‎توان از ترکیب الکل و سرکۀ سفید ساخت. استفاده از چند قطره از این ترکیب در گوش می‎تواند به خشک کردن کانال گوش کمک و فرآیند التیام گوش را تسریع کند.
این قطره‎ها نباید برای مردم دارای لوله‎های گوشی، افراد دچار جراحات مداوم پردۀ گوش، یا کسانی که برخی اعمال جراحی گوش در موردشان صورت گرفته است مورد استفاده قرار گیرد.
اگر عفونت گوش رو به بهبود نداشته باشد یا علایم دیگری بروز کند، فرد باید استفاده از این قطره‌ها را متوقف کرده و به دکتر مراجعه نماید.
قطره‎های گوش نباید در مورد گوش دچار ترشح مورد استفاده قرار گیرد مگر اینکه این کار بنا به توصیۀ پزشک باشد.
ترشح از گوش، وجود تخلیۀ مواد از گوش یا خونریزی از گوش نشانه‎ای از وجود مشکلی جدی‎تر مثل پارگی پردۀ گوش است که نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد.

کمپرس
استفاده از کمپرس گرم نیز می‎تواند به تخفیف افزایش فشار در گوش کمک کند. استفاده از کمپرس گرم برای مدت 20 دقیقه در حالت استراحت می‎تواند به کاهش درد منجر شود. این کار را می‎توان در کنار دیگر درمان‎های مرتبط با درد شامل استفاده از داروهای غیر نسخه‌ای انجام داد.

پیشگیری
برخی کارهای سادۀ روزمره می‎تواند در پیشگیری از بسیاری از موارد عفونت گوش مفید باشد. برخی موارد پایه‎ای مرتبط به بهداشت و نظافت و گزینه‌های سبک زندگی نیز به پیشگیری از عفونت گوش کمک می‌کنند.
ترک سیگار یکی از مهم‎ترین قدم‎ها در راستای پیشگیری از عفونت‎های سیسم تنفسی فوقانی و گوش است. سیگار کشیدن به طور مستقیم به بافت‌های حساس در این بخش بدن لطمه می‎زند، و همچنین میزان کفایت و تأثیرگذاری سیستم ایمنی بدن را کاهش می‎دهد. سیگار همچنین باعث تکثیر و تولید التهاب می‎شود.
گوش خارجی پس از انجام شنا یا حمام کردن باید به طور کامل تمیز و خشک شود. متخصصان در قدم اول استفاده از گوش‎گیرها را برای پیشگیری از ورود آب به گوش توصیه می‎کنند. استفاده از حوله برای خشک کردن گوش و مو بلافاصله پس از شنا نیز می‎تواند کمک کننده باشد.
افراد نباید از گوش‌پاک‌کن پنبه‌ای یا دیگر اشیاء برای تمیز کردن گوش استفاده کنند زیرا این وسایل ممکن است باعث ایجاد جراحت در کانال گوش و پردۀ گوش شده به عفونت منجر شوند.
شستشوی منظم دست‎ها می‎تواند به پیشگیری از گسترش اجرام بیماریزا که می‎توانند باعث عفونت گوش شوند، کمک کند. افراد در راستای پیشگیری از عفونت گوش باید از فرو بردن انگشت در گوش یا حتی قرار دادن انگشتان روی گوش خودداری کنند.
افراد دچار آلرژی باید در حد امکان برای کاهش التهاب و تجمع مخاط در گوش که می‎تواند عاملی برای تقویت عفونت باشد، از مواجهه با محرک‌های آلرژی اجتناب کنند.
هم درمان آلرژی‎های موسمی و هم درمان آلرژی‎های پوستی گام‎های ضروری در پیشگیری از عفونت گوش محسوب می‎شوند.

دورنما
عفونت گوش در بزرگسالان در صورت عدم درمان می‎تواند پیامدهای جدی شامل کاهش شنوایی یا ناشنوایی در پی داشته باشد. در عین حال امکان گسترش عفونت درمان نشده به دیگر قسمت‎های بدن وجود دارد.
هر مورد مظنون به عفونت گوش باید توسط پزشک تشخیص داده شود. مردم دارای تاریخچۀ عفونت برگشت کنندۀ گوش باید به متخصص بیماری‌های گوش مراجعه کنند.
راهنمایی پزشک در عین حال که می‏تواند به رفع علایم عفونت و درمان آن کمک کند، قادر است تا مواردی را برای پیشگیری از بازگشت عفونت در اختیار مردم قرار دهد./

 

Source:
Why do adults get ear infections?
Last reviewed Mon 23 October 2017
By Jon Johnson
Reviewed by Judith Marcin, MD

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

کشف آنتی‌بیوتیک‌های جدید برای درمان سل

دانشمندان یک گام مهم به طراحی کلاس تازه‌ای از آنتی‌بیوتیک‌ها برای مقابله با عفونت‌های مقاوم در برابر دارو نظیر سل نزدیک‌تر شده‌اند. در مقاله‌ای که در نشریة نیچر بیولوژی شیمیایی / Nature Chemical Biolo

مونو یا مونونوکلئوز: نشانه‌ها و علایم اولیه کدامند؟

مونونوکلئوز که معمولاً "مونو" نامیده می‌شود نوعی بیماری است که توسط ویروس اپشتین – بار ایجاد می‌شود. مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) می‌گوید 90 درصد مردم جهان در برهه‌ای از زندگی خود توسط ویر

نظرات (1)

مطالب خیلی عالی بود ممنونم ?

  پیوست ها
 
تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.

 

X

کپی رایت

هرگونه کپی مطالب سایت به هر شکل پیگرد قانونی دارد.