دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

اگرچه پرولاکتینوما کشنده نیست، می‌تواند باعث اختلال بینایی، ناباروری و ایجاد عوارض جانبی دیگری شود

مقالات هورمون‌شناسی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• علایم پرولاکتینوما
• چه زمانی به دکتر مراجعه کنیم
• علل پرولاکتینوما
• ریسک فاکتورهای پرولاکتینوما
• عوارض پرولاکتینوما
• تشخیص پرولاکتینوما
• درمان پرولاکتینوما


پرولاکتینوما اختلالی است که در آن یک تومور غیر سرطانی (ادنوما، ادنوم) غده هیپوفیز در مغز به میزان بیش از حد هورمون پرولاکتین تولید می‌کند. اثر اساسی این اختلال کاهش میزان هورمون‌های جنسی - استروژن در زنان و تستوسترون در مردان - است.
اگرچه پرولاکتینوما کشنده نیست، می‌تواند باعث اختلال بینایی، ناباروری و ایجاد عوارض جانبی دیگری شود. پرولاکتینوما شایع‌ترین نوع تومور تولیدگر هورمون است که در غده هیپوفیز ایجاد می‌شود.
پزشکان اغلب می‌توانند پرولاکتینوما را با تجویز داروهایی برای برگشت میزان پرولاکتین به حد نرمال درمان کنند. عمل جراحی برای خارج کردن تومور هیپوفیز نیز می‌تواند یک گزینه باشد.

علایم پرولاکتینوما
این امکان وجود دارد که پرولاکتینوما باعث ایجاد هیچ نشانه ملموسی نشود. به هر حال نشانه‌ها و علایم می‌توانند بر اثر افزایش میزان پرولاکتین در خون (هیپرپرولاکتینومیا) یا در نتیجه فشار بر بافت‎های اطراف بر اثر یک تومور بزرگ بروز کنند. از آنجا که افزایش پرولاکتین باعث اختلال در سیستم تولید مثل می‌شود (هیپوگونادیسم)، برخی نشانه‌ها و علایم پرولاکتینوما برای زنان یا مردان اختصاصی هستند.
در زنان، پرولاکتینوما می‌تواند موارد زیر را ایجاد کند:
• بی‌نظمی عادت ماهانه (الیگومنوره) یا فقدان پریود (آمنوره)
• ترشحات شیری رنگ از پستان (گالاکتوریا) در هنگام عدم بارداری یا شیردهی
• دردناک بودن مقاربت جنسی بر اثر خشکی واژن
آکنه و افزایش رشد موی صورت و بدن (هیرسوتیسم)
در مردان، پرولاکتینوما می‌تواند باعث موارد زیر شود:
اختلال نعوظ
• کاهش موی بدن و صورت
• به شکل ناشایع، بزرگ شدن پستان (ژنیکوماستی)
در هر دو جنس، پرولاکتینوما می‌تواند باعث موارد زیر شود:
• کاهش چگالی استخوان
• کاهش تولید غده هیپوفیز (هیپوپیتوئیتاریسم) یا تولید هورمون‎های دیگر در نتیجه فشار تومور
• کاهش علاقه به فعالیت جنسی
سردرد
• اختلالات بینایی
• ناباروری
زنان به طور معمول پیش از مردان متوجه نشانه‌ها و علایم می‌شوند، یعنی در زمانی که تومورها از نظر اندازه کوچک‌ترند، که احتمال دلیل آن به قطع پریود عادت ماهانه یا بی‌نظمی آنها برمی‌گردد. در مردان گرایشی به توجه به علایم در زمانی دیرتر به چشم می‌خورد، وقتی که تومورها بزرگ‌تر شده‌اند و احتمال بیشتری دارد که وجود آنها باعث سردرد یا مشکلات بینایی شده باشد.

چه هنگامی به دکتر مراجعه کنیم
در صورت بروز نشانه‌ها و علایم پرولاکتینوما مردم باید برای تعیین علت به پزشک مراجعه کنند.

پرولاکتینوما، هورمون، پرولاکتین، ادنوما، استروژن، تستوسترون، هیپرپرولاکتینومیا، آمنوره، گالاکتوریا، هیرسوتیسم، ژنیکوماستی، هیپوپیتوئیتاریسم، استئوپوروزیس، بروموکریپتین، کابرگولین، بروموکریپتین، ترانس‌اسفندوئیدال، ترانس‌کرانیال،

پرولاکتینوما، هورمون، پرولاکتین، ادنوما، استروژن، تستوسترون، هیپرپرولاکتینومیا، آمنوره، گالاکتوریا، هیرسوتیسم، ژنیکوماستی، هیپوپیتوئیتاریسم، استئوپوروزیس، بروموکریپتین، کابرگولین، بروموکریپتین، ترانس‌اسفندوئیدال، ترانس‌کرانیال،

توضیح: تصاویر متن مقاله متعلق به مایو کلینیک است

علل پرولاکتینوما
پرولاکتینوما نوعی تومور است که در غده هیپوفیز ایجاد می‌شود. علت این تومورها مشخص نیست.
غده هیپوفیز یک غده کوچک لوبیا شکل است که در پایه مغز قرار دارد. علی‌رغم اندازه کوچکش غده هیپوفیز تقریباً بر تمامی بخش‌های بدن تأثیر می‌گذارد. هورمون‌های این غده به تنظیم عملکردهای مهمی مثل رشد، متابولیسم، فشار خون و تولید مثل کمک می‌کنند.
دیگر علل محتمل برای بیش‌تولید پرولاکتین شامل انواع دارو، دیگر انواع تومورهای هیپوفیز، و کم‌کاری غده تیروئید، آزردگی مداوم قفسه سینه، بارداری و شیردهی است.

ریسک فاکتورهای پرولاکتینوما
اغلب موارد پرولاکتینوما در زنان سنین 20 تا 34 سال بروز می‌کند، اما آنها ممکن است در هردو جنس و در هر سنی ظاهر شوند. این اختلال در کودکان نادر است.

عوارض پرولاکتینوما
عوارض پرولاکتینوما می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
• کاهش بینایی. در صورت عدم درمان، پرولاکتینوما می‌تواند آنقدر بزرگ شود که بر عصب بینایی فشار وارد کند.
• هیپوپیتوئیتاریسم. در موارد پرولاکتینوماهای بزرگ‎تر، فشار بر غده هیپوفیز نرمال می‌تواند سبب اختلال عملکرد دیگر هورمون‌های تحت کنترل هیپوفیز شود که نتیجه آن هیپوتیروئیدسم، نارسایی غدد فوق کلیوی و کمبود هورمون رشد می‌تواند باشد.
استئوپوروزیس. وجود پرولاکتین زیاد می‎تواند تولید هورمون‌های پروژسترون و تستوسترون را کاهش دهد که نتیجه این روند کاهش تراکم استخوان و افزایش خطر پوکی استخوان خواهد بود.
• عوارض بارداری. در طول بارداری نرمال، تولید استروژن افزایش می‌یابد. اگر زنی باردار بوده و دچار پرولاکتینومای بزرگ باشد، این میزان بالا بودن استروژن می‌تواند سبب رشد تومور و نشانه‌ها و علایم مرتبط مثل سردرد و تغییرات بینایی شود.
اگر زنی دچار پرولاکتینوما بوده و باردار یا در صدد باردار شدن باشد باید با پزشک مشورت کند. ممکن است به تنظیمات درمانی و پایش درمان نیاز باشد.

تشخیص پرولاکتینوما
اگر کسی دچار نشانه‌ها و علایم مشکوک به پرولاکتینوما باشد دکتر ممکن است موارد زیر را توصیه کند:
• آزمایش خون.
• تصویربرداری مغز.
• تست‌های بینایی.
گذشته از این موارد امکان آن هست که بیمار به پزشک متخصص در درمان اختلالات غدد درون‌ریز (اندوکرینولوژیست) ارجاع داده شود.

درمان پرولاکتینوما
اهداف درمان پرولاکتینوما شامل موارد زیر است:
• برگشت تولید پرولاکتین به میزان نرمال
• تجدید سطح نرمال عملکرد غده هیپوفیز
• کاهش اندازه تومور هیپوفیز
• رفع هر گونه نشانه یا علامت فشار تومور مثل سردرد یا مشکلات بینایی
• بهبود کیفیت زندگی
درمان پرولاکتینوما شامل دو رویکرد اصلی است: دارودرمانی و عمل جراحی

دارودرمانی
داروهای خوراکی می‌توانند تولید پرولاکتین را کاهش داده و علایم را برطرف کنند. داروها در عین حال تومور را کوچک می‌کنند. به هر جهت، درمان درازمدت با دارو عموماً ضروری است.
پزشکان از داروهای موسم به آگونیست‌های دوپامین برای پرولاکتینوما استفاده می‌کنند. این داروها اثرات دوپامین را - ماده شیمیایی مغز که در حالت نرمال تولید پرولاکتین را کنترل می‌نماید - تقلید می‌کنند، اما بسیار قوی‌تر بوده و طولانی اثر هستند. داروهای عموماً تجویز شده شامل بروموکریپتین (سیکلوست، پارلودل) و کابرگولین است. این داروها تولید پرولاکتین را کاهش می‌دهند و می‌توانند اندازه تومور را در اغلب مردم دچار پرولاکتینوما کوچک کنند.

عوارض جانبی شایع
تهوع و استفراغ، خشکی بینی، سردرد، و خواب‌آلودگی عوارض جانبی داروهای مزبور محسوب می‌شوند. به هر حال، این عوارض جانبی اغلب در صورتی که پزشک دارو را با دوز بسیار کم شروع کرده و به تدریج افزایش دهد، به حداقل می‌رسند.
به نظر می‌رسد که کابرگولین مؤثرتر از بروموکریپتین است. در عین حال عوارض جانبی این دارو از نظر تعداد موارد و شدت آنها کمتر است. به هر جهت، کابرگولین گران‌تر از بروموکریپتین و جدیدتر از آن است، بنابراین ایمنی مصرف درازمدت آن به خوبی ارزیابی نشده است.
موارد نادری از صدمات دریچه قلب با مصرف کابرگولین وجود داشته است اما به طور معمول در مردمی که دوز به مراتب بالاتر این دارو را برای بیماری پارکینسون مصرف کرده‌اند. برخی از مردم نیز ممکن است در زمان مصرف این داروها رفتارهای تکانشی مثل قمار کردن از خود نشان دهند.
اگر دارو تومور را به شکل قابل ملاحظه‌ای کوچک کند و سطح پرولاکتین برای مدت دو سال نرمال باقی بماند، شخص می‌تواند به تدریج و تحت نظر پزشک مصرف دارو را متوقف کند. به هر حال، برگشت مشکل شایع است. مردم نباید بدون صوابدید و تأیید پزشک مصرف دارو را متوقف کنند.

دارودرمانی در طول بارداری
بروموکریپتین بیشتر برای زمانی تجویز می‌شود که زنان تحت درمان در صددند تا بتوانند دوباره باردار شوند. به هر حال، وقتی زنی باردار می‌شود پزشک احتمالاً به وی توصیه می‌کند تا مصرف این داروها را متوقف کند.
اگرچه مصرف هر دو داروی مزبور در اوایل بارداری ایمن تلقی می‌شود، ایمنی مصرف آنها برای کل دوره بارداری روشن نیست. در هر حال، اگر زنی دچار پرولاکتینومای بزرگ باشد یا به نشانه‌ها و علایمی مثل سردرد یا تغییرات بینایی مبتلاء شود، دکتر ممکن است برای پیشگیری از عوارض ناشی از پرولاکتینوما مصرف مجدد دارو را توصیه کند.
اگر کسی بر اثر ابتلاء به پرولاکتینوما تحت درمان قرار داشته و مایل به تشکیل خانواده باشد بهترین کار مشورت در مورد گزینه‌های موجود با پزشک بیش از باردار شدن است.

عمل جراحی
اگر دارودرمانی برای پرولاکتینوما کارآیی نداشته و بیمار تحمل لازم برای مصرف دارو را نداشته باشد گزینه عمل جراحی برای برداشتن تومور مطرح است. جراحی ممکن است برای تخفیف فشار تومور بر عصب‌ها کنترل کننده بینایی ضروری باشد.
نوع عمل جراحی مورد استفاده تا حدود زیادی به اندازه تومور و میزان گسترش آن بستگی دارد:
• عمل جراحی ترانس‌اسفندوئیدال. اغلب مردم نیازمند جراحی از این رویکرد استفاده می‌کنند که در آن تومور مزبور از طریق حفره بینی برداشته می‎شود. میزان عوارض عمل در این روش پایین است زیرا ناحیه دیگری در مغز در طول عمل دستکاری نمی‌شود و بر اثر عمل جای زخم مشهود بر جا نمی‌ماند.
• عمل جراحی ترانس‌کرانیال. اگر تومور بزرگ بوده یا به نزدیکی بافت مغز گسترش یافته باشد، شخص ممکن است نیاز به عمل مزبور داشته باشد که زیر عنوان کرانیوتومی نیز شناخته می‌شود. جراح از طریق قسمت بالای جمجمه به تومور دسترسی پیدا می‌کند.
فرجام عمل جراحی به اندازه و محدوده تومور و سطح پرولاکتین در زمان پیش از عمل و نیز مهارت جراح بستگی دارد. هر قدر میزان پرولاکتین بیشتر باشد، شانس برگشت سطح پرولاکتین به میزان نرمال پس از انجام عمل کمتر است.
عمل جراحی سطح پرولاکتین را در اغلب مردم دچار تومورهای کوچک هیپوفیز تصحیح می‌کند. به هر حال، بسیاری از تومورهای هیپوفیز در طول پنج سال پس از عمل برگشت می‌کنند. برای مردم دچار تومورهای بزرگ‌تر که فقط قسمتی از تومور را می‌توان خارج کرد، دارودرمانی اغلب پس از عمل جراحی باعث برگشت پرولاکتین به میزان نرمال می‌شود.

اشعه درمانی
برای مردمی که به دارو جواب نمی‌دهند و کاندید عمل جراحی نیستند، اشعه درمانی به عنوان یک گزینه مطرح است./


• مایو کلینیک
• ترجمه هامیک رادیان


Source:
Mayo Clinic
Prolactinoma
May 12, 2018

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

درمان تستوسترون می‌تواند سبب ایجاد لخته در خون شود

با تلاش روزافزون مردان بالای 40 سال برای اجتناب از اثرات تغییرات هورمونی، تجویز درمان جایگزینی تستوسترون به شکل چشمگیری در طول دهة گذشته افزایش یافته است. در هر حال، برخی محققان در مورد خطرات این نوع

چرا قهوه می‌تواند باعث طول عمر ‌شود؟

قهوه‌نوشان ممکن است بیشتر عمر کنند. این جمع‌بندی تعداد زیادی از مطالعات در سالیان اخیر بوده است. اکنون محققان بر این باورند که یکی از ساز و کارهای نهفته در زیر این ارتباط را آشکار کرده‌اند. در مطالعه‌