دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

برخی از بزرگ‎ترین متفکران تاریخ مدرن شامل آلبرت اینشتاین و توماس ادیسون دچار ADHD بوده‎اند

مقالات مغز و اعصاب
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• جیمی کرافورد، دکتر تیموتی جی. لگ
• ترجمۀ فرهنگ راد

بزرگ کردن کودک دچار اختلال بیش‌فعالی کمبود توجه یا ADHD با چالش‌های خاص خود همراه است. هیچ قانون سفت و سخت یا فوری و فوتی در این مورد وجود ندارد زیرا ADHD می‎تواند درجات مختلفی از شدت و علایم داشته باشد. به هر حال، کودکان مبتلاء به این اختلال ممکن است از رویکردهای فردمحور یا شخصی شده سود ببرند.
ADHD می‎تواند باعث شود تا کودک دچار ضعف در کنترل رفتار تکانشی شود که به بروز رفتارهای چالش‌برانگیز یا نامناسب در وی منجر می‎شود. اما یک موضوع مهم در پیوند با والدین این است که آنان بپذیرند ADHD صاف و ساده باعث ایجاد تغییرات عملکردی در مغز می‌شود. این بدین معنی نیست که کودک دچار ADHD قادر به تشخیص درست از غلط نیست، بلکه بدین معنی است که والدین باید راه‎های متفاوتی را برای رشد و نمو رفتارهای مثبت در کودک خود جستجو و امتحان کنند.
والدین و مراقبان بچه نیاز دارند تا روش‎های فعل و انفعال خود را با شرایط بچه انطباق دهند. این انطباق شامل شیوه گفتار، اشارات، زبان عاطفی و محیط فیزیکی است.
در مورد کودک دچار ADHD مداومت، موضوعی حیاتی است. با به‎کارگیری رویکردی ساختارمند، رفتارهای چالشی کودک را می‎توان محدود کرد و آنگاه امکان نشو و نما برای وی ایجاد خواهد شد.

[مطالب این مقاله:]
• راهنمای والدین
• چه چیزی به کودکان بگوییم
• پیام همراه

21 نکته برای والدین

1. جذابیت را زنده نگه دارید
وقتی کودک دچار ADHD در حال انجام تکلیفی پیچیده باشد، کمتر محتمل است که دچار حواس پرتی شود. کودکان مبتلا به ADHD اغلب زمانی دچار انحراف توجه می‎شوند که تکلیف مورد انجام به قدر کافی چالش‌برانگیز نباشد. این وضعیت حواس‌پرتی نامیده می‎شود.
تمرکز بیش از حد نقطۀ مقابل حواس‎پرتـــی است، و هنگامی مطرح است که کودک به قدری بر یک موضوع متمرکز می‎شود که توجه خود را به موارد پیرامون خویش از دست می‎دهد. تمرکز بیش از حد نیز می‎تواند چالش‎برانگیز باشد اما در عین حال برای کودک امکان انجام وظایف مهمی را فراهم می‎کند.
بسیاری از سرگرمی‎ها و کارها نیاز به میزان بالایی از تمرکز دارند، بنابراین اگر کودکی از فعالیت‎های پرچالش لذت می‎برد و می‎تواند تمرکز خود را در هنگام انجام آنها حفظ کند، موضوع ارزش تشویق وی به ادامۀ چنین فعالیتی را دارد.

2. قدردانی کنید و مشوق باشد
رفتار خوب باید با قدردانی تقویت شود. برای کودک دچار ADHD دانستن اینکه کدام رفتارها با قدردانی پذیرفته می‎شوند همان‎قدر مهم است که کودک بیاموزد کدام رفتارها قابل پذیرش نیست.

3. ساختار ایجاد کنید
ایجاد ساختاری برای یک جدول فعالیت روزانه می‎تواند میزان بروز حواس پرتی ناگهانی را محدود کند. این کار در عین می‎تواند راه مناسبی برای القاء حس مسؤولیت‎پذیری در زندگی کودک باشد.

4. ورزش کردن را تشویق کنید
مصرف انرژی از طریق ورزش می‎تواند به موارد زیر کمک کند:
• کاهش خطر ابتلاء به افسردگی و اضطراب
• تقویت تمرکز و توجه
• بهبود الگوهای خواب
• تحریک مغز
والدین باید با تهیۀ اسباب‎بازی‏‌های مـورد نیاز مثل توپ و طناب برای طناب‎بازی و غیره، آموزش دوچرخه‎سواری به کودک یا تشویق وی به مشارکت در فعالیت‎های ورزشی گروهی او را به فعالیت فیزیکی بیشتر تشویق کنند.
کودکان در عین حال احتمال بیشتری دارد که به عادت‎های ورزشی روی بیاورند اگر خود والدین در این راستا الگوی مناسبی باشند. راه رفتن یا پیاده‎روی دسته‌جمعی با اعضاء خانواده و بازی در محیط خارج از خانه می‎تواند مشوق مصرف انرژی بیشتر برای کودک دچار ADHD بوده و سبب ایجاد عادات مفید در آیندۀ وی شود.

5. رعایت بهداشت خواب خوب
تحقیقات نشان داده‎اند که پایین بودن کیفیت خواب می‏‌تواند تأثیری منفی بر علایم ADHD داشته باشد. خواب دارای کیفیت خوب می‎تواند به تنظیم سطح انرژی برای روز بعد کمک کند. خواب با کیفیت خوب در عین حال استرس را کاهش داده و خلق و خو را بهبود می‎بخشد.
به این منظور والدین می‎توانند برنامۀ خواب منظم را جزئیِ از ساختار زندگی روزانه کودک لحاظ کنند.

6. در نظر گرفتن وقفه برای استراحت
برای فرد دچار ADHD برخی تکالیف ممکن است بیش از حد بغرنج یا خسته کننده و نامطبوع جلوه کند. هر جا که امکانش باشد پس از رسیدن به هدف‎های تعیین شده در پیگیری دنبالۀ کار وقفه ایجاد کنید. همپای ساده‎سازی چشم‎انداز، این کار می‏‌تواند به تنظیم عواطف مرتبط به موفقیت با شکست کمک کند.
برای مثال اگر از کودک خواسته شده است تا اتاق خود را تمیز کند، این کار مفیدی خواهد بود که امر نظافت اتاق به چند مرحله مثل مرتب کردن رختخواب، چیدن اسباب بازی‎ها در قفسه‎های مربوط به هر یک، و تا کردن لباس‎ها و غیره تقسیم شود.

7. به صدای بلند فکر کنید
کودکان دچار ADHD اغلب فاقد کنترل بر انگیزش هستند. این بدان معنی است که آنها اغلب چیزی را می‎گویند یا کاری را انجام می‎دهند بی‎آنکه در موردش فکر کرده باشند. به مکث واداشتن آنها و به صدای بلند گفتن آنچه بدان فکر می‎کنند می‎تواند فواید متعددی داشته باشد.
این کار می‎تواند باعث شود تا والدین الگوهای فکری کودک خود را بشناسند. همچنین برای کودک این امکان ایجاد می‎شود که زمانی را برای ملاحظۀ افکار خود و اینکه باید به آنها بپردازد یا خیر، کنار بگذارد.

8. عوامل موجب پرتی حواس را به حداقل برسانید
اگر کودکی به آسانی دچار حواس پرتی می‎شود باید محیط اطراف وی را بی سر و صدا نگه داشت. بسته به ترجیحات بچه رادیو و تلویزیون باید به تناوب روشن یا خاموش شوند.
سرگرم نگه داشتن کودک با وظایف خود دور از اغوای وی با تلویزیون یا بازی موضوع مهمی است، و اسبا‎ب‎بازی‎های کودک هنگامی که وی مشغول انجام کاری در اتاق خواب است باید به کناری گذاشته شوند.

9. بیشتر توضیح دهید تا دستور
والدین یا مراقبان بچه می‎‏توانند برای آنچه از کودک می‎خواهند دلایلی ارائه دهند که متناسب با سن بچه باشد. موضوع را ساده برگزار کنید مگر اینکه درخواست شرح و بسط آن مطرح شود.
توضیح دلایل برای انجام یک وظیفه یا تکلیف می‎تواند باعث افزایش نگرانی و گیجی بچۀ دچار ADHD شود. در هنگام توضیح مسائل فرد باید زبانی شفاف و مثبت را در دستور کار قرار دهد.
توضیح دلایل درخواست از بچه برای انجام تکلیف در عین حال نوعی ادای احترام است، و احترام به خود اگر بچه به این حس برسد که ممکن است متفاوت از دیگران باشد امری حیاتی است.

10. زمان انتظار را به کودک بشناسانید
ایدۀ پشت زمان انتظار مشابه تفکر به صدای بلند است. اگر کودک پیش از حرف زدن یا اقدام به عملی چند ثانیه‎ای صبر کند وقتی برای آن خواهد داشت که به متناسب بودن صحبت یا عمل خود فکر کند.
این کار به تمرین بسیار نیاز دارد اما می‎تواند ارزش عرق‎ریزی را داشته باشد و می‎تواند به کودکان مزیتی واقعی برای زندگی اجتماعی آنان عطا کند.

11. مقهور نشوید
وقتی والدین بیش از حد تحت استرس قرار گیرند نه فقط به سلامت خود لطمه می‎زنند، بلکه ممکن است در حمایت از بچۀ خود نیز ناکارآمدتر شوند.
اگر بار کاری و تعهدات فرد به میزان مقهور کننده‌ای افزایش یافته باشد کمک گرفتن مفید خواهد بود. دوستان، اعضاء خانواده یا گروه‌های حمایتی ADHD منابع بالقوۀ کمک محسوب می‎شوند. حتی کم کردن یکی از تعهدات هفتگی فرد نیز می‎تواند میزان استرس یا فشار را از روی دوش وی کاهش دهد.

12. از کاربرد زبان منفی اجتناب کنید
بازخورد مثبت به بالا بردن اعتماد به نفس کودک کمک می‎کند.
کودک دچار ADHD ممکن است احساس کند که دیگران وی را دوست ندارند یا هر کاری که می‎کند همیشه غلط است. تقویت این ذهنیت با کاربرد زبان منفی می‏‌تواند آسیب زننده باشد و اختلالات رفتاری کودک را تشدید کند.
غیر ممکن است که مردم در تمامی اوقات بتوانند مثبت باقی بمانند و بنابراین این موضوع حیاتی است که آنان مجالی را برای بیان نگرانی‎ها و اضطراب‎های خود داشته باشند. این مهم ممکن است در تشریک مساعی با یک دوست، شریک زندگی یا درمانگر تحقق پیدا کند.
در عین حال گـــــروه‎های آنلاین در دنیای مجاز وجود دارند که والدین دارای کودکان مبتلا به ADHD می‎توانند در آنها چالش‎های خود را با مردمان دارای موقعیت‎های مشابه به اشتراک و بحث بگذارند.

13. اجازه ندهید در کنترل ADHD قرار گیرید
در حالی که برخی موارد ممکن است مجاز دانسته شود، ADHD برای ضعف رفتار عذرخواهی نمی‎کند. کودکان و والدین هر دو نیاز به حد و مرز دارند، و این موضوع حیاتی است که کودکان بیاموزند که در مورد اشتباهاتشان همیشه عواقبی نیز هست.
این عواقب باید متناسب و مداوم باشند. اگر کودک ببیند که والدین همیشه قواعد و عواقب را دنبال نمی‎کنند، این موضوع کودک را به انجام رفتار بی‎قاعده تشویق می‎کند.

14. موضوع جدال خود را انتخاب کنید
زندگی با کودک دارای رفتار بیش‌فعالانه و تکانشی، می‎تواند چالشی مداوم باشد. اگر والدین هر موضوعی را مورد چالش قرار دهند، زندگی روزمره برای همه به موضوعی استرس‌زا و نامطبوع تبدیل خواهد شد.
آموختن نادیده گرفتن برخی چیزهای کوچک می‎تواند در درازمدت از میزان استرس بکاهد و به والدین کمک کند تا بر رفتارهای مهم تأکید و برای آنها نیرو صرف کنند.

15. بزرگسالان دیگر را به چشم دشمن نگاه نکنید
این موضوع طبیعی است که والدین احساس کنند که باید محافظ کودک خود باشند، اما وقتی بچه‎ای دچار ADHD باشد، ممکن است چنین به نظر برسد که دیگر مراقبان بچه وی را درک نمی‌کنند یا به قدر کافی مواظب او نیستند. ارتباط اجتماعی درست می‎تواند این مشکل را رفع کند.
این موضوع مفید خواهد بود که با افراد دارای تماس با بچۀ دچار ADHD در مورد این اختلال صحبت، ترجیحات تشریح و مؤثرترین روش‌های مداخله در مورد رفتارهای چالش‎برانگیز توضیح داده شود.

16. کار بر روی اصلاح رفتار را ادامه دهید
اگر چنین به نظر برسد که بهبود رفتار متوقف شده یا به سقف پیشرفت خود رسیده است، از ادامۀ کار باز نمانید. کودکان دچار ADHD پتانسیل عظیمی دارند.
شاید یکی از راهکارها نیاز به اصلاح داشته باشد یا حتی فقط باید مدتی درنگ کرد. کودکان در فرآیند رشد جهش‌های متعددی دارند و گاهی در سطحی یکنواخت حرکت می‎کنند.
تحمل داشتن و تلاش برای ایجاد تغییرات مثبت حیاتی است حتی اگر این موضوع به زمان نیاز داشته باشد.

17. از متخصص کمک بگیرید
درمانگر ADHD می‎تواند در کنار رفتارهای بچه به استرس متوجه والدین نیز کمک کند. در کنار کمک‎های حرفه‎ای برخی گروه‎های حمایتی ملی و محلی نیز وجود دارد. مشورت گرفتن از دیگر والدین درگیر با مشکل مشابه می‎تواند ارزشمند باشد.

18. استراحت کنید
گذراندن تمام روز با تمرکز بر بچه می‎تواند ستوه‎آور باشد. پس هر جایی که امکانش باشد، یا از طریق پرستار بچه یا از راه کمک گرفتن از همسر خود، برای خود مجال استراحتی فراهم کنید. هر قدر میزان انرژی والدین بیشتر باشد، امکان مقابلۀ آنها با استرس بیشتر خواهد بود.

19. آرام باشید
آرام بودن برای مغز امکان رفع مشکل و ایجاد ارتباط بهتر را فراهم می‎کند. راه‎های متعددی هست که والدین به کمک آنها می‎توانند در موقعیت‎های پرچالش آرام بمانند. این راهکارها شامل موارد زیر است:
• مدیتیشن منظم
• تمرینات یوگا
• پایبند بودن به یک روال منظم برای تخفیف استرس "بعد چه؟"
• قدم زدن در طبیعت یا دیگر مناطق آرام‎بخش خارج از خانه
• کاهش میزان مصرف کافئین و مشروب الکلی

20. به خاطر داشته باشید که همۀ کودکان بدرفتاری می‎کنند
این آسان است که شخص پیش خود فکر کند که تمامی رفتارهای چالش‎برانگیز بچه ناشی از ADHD است، اما تمامی کودکان برخی از اوقات دچار بدرفتاری می‎شوند. یاد بگیرید که کدام رفتارها نیاز به مدیریت دارند، و کدام‎یک از آنها جزئی از روند طبیعی رشد بچه است.

21. با خودتان مهربان باشید
ممکن است فرد دچار این دغدغه شود که هر کس دیگری به جای او می‎بود بهتر با موضوع کنار می‎آمد اما اگر کسی با دیگر والدین دارای بچه مبتلا به ADHD صحبت کند، احتمالاً همان حس خود را در آنها نیز مشاهده خواهد کرد.
والدین کودکان مبتلا به ADHD باید از چالش‎هایی که بر آنها غلبه کرده‌اند احساس غرور کنند و آنچه را که متحقق ساخته‎اند مهم بدانند.

به کودکان در مورد ADHD چه بگوییم
زمان میانگین تشخیص ADHD  هفت سالگی است. صحبت در موردش ممکن است مکالمۀ دشواری باشد، اما صحبت با بچه در مورد ADHD می‎تواند هم برای کودک و هم برای والدین مفید باشد.
والدین باید از زبان متناسب با سن کودک استفاده کنند و در ابتدای کار از ارائۀ جزئیات غیر ضروری پرهیز نمایند.
صحبت در مورد ADHD را می‎توان همپای رشد بچه ادامه داد و کودک ممکن است کنجاو شود تا در مورد اختلال مبتلابۀ خود بیشتر بداند.
موارد مطرح شده در زیر نقطه آغازهای مناسبی برای صحبت با کودک دچار ADHD محسوب می‎شوند:

ADHD عیب نیست
ADHD ضعف، عیب یا نشانۀ "بد" بودن کودک نیست. ADHD وضعیتی است که باعث ایجاد تفاوت در کودک نسبت به دیگر کودکان می‎شود، اما این تفاوت‎ها را باید ستود.
مشابه بسیاری از وضعیت‎های دیگر در صورت حمایت درست، ADHD لزوماً به ایجاد تأثیر منفی بر زندگی فرد منجر نمی‎شود.

ADHD به هوش آسیب نمی‎زند
دچار بودن به ADHD به این معنی نیست که هـوش بچۀ دچار این اختلال کمتر از همکلاسی‎ها یا خواهر و برادر وی است. در هنگام صحبت با بچه‎های بزرگ‎تر یادآوری این واقعیت کمک کننده خواهد بود که برخی از بزرگ‎ترین متفکران تاریخ مدرن شامل آلبرت اینشتاین / Albert Einstein و توماس ادیسون / Thomas Edison دچار ADHD بوده‎اند.

مردم دچار ADHD می‎توانند در زندگی موفق شوند
این موضوع کمک کننده خواهد بود که برای کودکان الگوهایی از مردم موفق دچار ADHD معرفی شوند. این مورد می‎تواند طیفی از همسایگان، دوستان، یا اعضاء خانواده را که به کار مورد علاقۀ خویش مشغولند، تا چهره‌های شاخصی مثل ویل اسمیت* / Will Smith یا سالنج نوولز** / Solange Knowles را شامل شود.

آنها تنها نیستند
در سطح ایالات متحد آمریکا از هر 10 کودک یک تن به ADHD مبتلا است. منابع دیگری این رقم را بالاتر در نظر گرفته و آن را 1 به 5 یا 20 درصد اعلام کرده‎اند.
ابتلاء به ADHD می‎تواند در کودک احساس انزوا ایجاد کند بنابراین این موضوع می‎تواند عاملی کمک کننده باشد که فرد به گروه‎هایی که با سایر کودکان دارای وضعیت‎های مشابه و یکسان سر و کار دارند مرتبط شود.

پیام همراه
تحقیق در مورد ADHD ادامه دارد. چه پزشکی، چه روان‌شناسی یا اجتماعی، راه‎های تازه زندگی با این وضعیت به شکل مداوم در دست بررسی و آزمایش است.
اکنون حس پذیرش در مورد ADHD از همیشه بیشتر و حمایت از والدین و مراقبان کودک در حال افزایش است.
زندگی با کودک دچار ADHD ممکن است به برنامه‎ریزی و تفکر بیشتری نیاز داشته باشد. به هر حال زندگی می‏‌تواند کماکان لذت‎بخش و سرشار باشد./

*ویلیارد کارول اسمیت جونیور، هنرپیشه، تهیه کننده، خواننده سبک رپ، کمدین و ترانه‌سرای مشهور آمریکایی، متولد 1968

**خانم خواننده، ترانه‎سرا، مدل و هنرپیشه مشهور آمریکایی، متولد 1986. توضیح م.

Source:
Caring for a child with ADHD: 21 tips
Last reviewed Wed 25 April 2018
By Jamie Crawford
Reviewed by Timothy J. Legg, PhD, CRNP 

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

بستن در‌ به روی بیماران روانی از میزان خودکشی کم نمی‌کند

وابستگی به الکل در درازمدت به توانایی‌های شناختی آسیب می‌زند

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.