دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

مقالات مغز و اعصاب
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• جین لئونارد، دکتر دبورا ویزرسپون
• ترجمه هامیک رادیان

اختلال علایم اعصاب کارکردی (FND) که "اختلال تبدیل" نیز نامیده می‎شود، وضعیتی است که در آن فرد استرس روان‌شناختی را به شکل مشکل فیزیکی تجربه می‎کند.
بر مبنای اعلام "سازمان ملی اختلالات نادر"، تخمین زده می‎شود که FND در هر 100.000 نفر مبتلابه 22-14 نفر است.
در حالی که این بیماری قادر به مبتلا کردن کودکان نیز است، در میان نوجوانان و بزرگسالان بیشتر شیوع دارد. افراد دارای ساختار زندگی روستایی و پرسنل نظامی نسبت به سایر گروه‎ها دارای ریسک بالاتری برای ابتلاء به این بیماری هستند.
مطالب این مقاله:
• علایم
• علل و ریسک فاکتورها
• تشخیص
• تشخیص‌های غلط شایع
• درمان
• دورنما

علایم
افراد مبتلا به FND به عوارض جسمانی دچار می‎شوند. به هر جهت، این عوارض علت فیزیکی اصلی ندارند و اغلب اوقات با بحران‎های عاطفی یا روان‌شناختی همراه هستند.
فرد دچار FND هیچ کنترلی بر علایمی که دچارش می‎شود ندارد و هیچ عمل آگاهانه یا ارادی برای ایجاد آنها انجام نمی‎دهد.
نشانه‎های معمول و علایم FND شامل موارد زیر است:
• ناشنوایی یا مشکلات شنوایی
• دشواری تمرکز
دشواری بلع
• خستگی مزمن
• اختلال حرکت
• فقدان واکنشگری
• از دست دادن تعادل
• فقدان حس، مثل بویایی یا لامسه
• مشکلات حافظه
بی‎حسی
درد عضلات، پوست، یا مفاصل
• فلج
تشنج
• مشکلات تکلم
• احساس مور مور در پوست
• رعشه
• حالت پیچش به خود
• مشکلات بینایی
• ضعف

مدت و شدت علایم
علایم ممکن است گذرا بوده یا پایدار باشند، و شدت و محدودۀ بروز آنها متفاوت است.
در اغلب موارد، علایم بیماری در یک دورۀ زمانی کوتاه برطرف می‎شود. به هر حال، در برخی مردم، این علایم ممکن است ماه‎ها تا سال‎ها ادامه پیدا کند و مانع از انجام فعالیت‎های کاری یا زندگی روزمرۀ فرد شود.
بر مبنای اعلام "امید FND"، یک سازمان غیر انتفاعی حمایت از مردم دچار FND، علایم این بیماری می‎تواند هم‎اندازۀ مالتیپل اسکلروزیس (MS) و بیماری پارکینسون ناتوان کننده باشد.

علل و ریسک فاکتورها
علت دقیق بروز FND مشخص نیست.
یک نظریه بر آن است که FND نتیجۀ یک "تضاد درونی" است، و علایم بیماری در واقع تلاش بدن برای یافتن راهی برای این فشار یا استرس است.
برای مثال، فردی که باور دارد خشونت کاری برخطاست و در یک موقعیت تروماتیک اصراری به واکنش خشونت‌آمیز را در خود احساس می‎کند ممکن به عنوان راهی برای سرکوب نیاز به هل دادن یا لگد زدن دچار بی‎حسی در بازوها یا ساق پا شود.
در هر حال برخی مردم ممکن است حتی در شرایط عدم وجود استرس یا افسردگی دچار FND شوند.
برخی مطالعات نشان داده‎اند که مردم مبتلا به FND دچار کاهش اتصالات عملکردی در برخی قسمت‎های مغز خود شامل بخش‌های کنترل کنندۀ عضلات و حس‎ها هستند. این، فقدان کنترل بدن بر حرکت فیزیکی یا کنش‎ها را نشان می‎دهد.
عواملی که می‎توانند باعث افزایش ریسک ابتلا به FND شوند شامل موارد زیر است:
• اختلالات تجزیه‎ای
• اختلالات شخصیتی
• حوادث پریشانی‎آور زندگی
• صدمات دوران کودکی
• داشتن اعضاء خانوادۀ دچار FND

تشخیص
تشخیص FND ممکن است مدت زیادی طول بکشد، زیرا علایم به دلیل وجود یک بیماری فیزیکی اصلی ایجاد نمی‎شوند و می‎توانند با علایم ناشی از اختلالات دیگر همپوشانی یا شباهت داشته باشند. دکترها تشخیص FND را بر این مبنا انجام نمی‎دهند که تست‎های مربوط به دیگر اختلالات منفی بوده است.
در بسیاری موارد متخصص مغز و اعصاب و متخصص روان‌پزشکی در فرآیند تشخیص مشارکت دارند. متخصص مغز و اعصاب به از تشخیص خارج کردن دیگر اختلالات نورولوژیک محتمل کمک می‎کند، در حالی که روان‎پزشک همین کار را در مورد دیگر علل روان‌شناختی انجام می‎دهد و تشخیص FND را تأیید می‎کند.
اگرچه هیچ تست استانداردی برای بررسی FND وجود ندارد، تست‎هایی که معمولاً برای تشخیص به کار می‎روند شامل موارد زیرند:

ارزیابی سلامت و معاینۀ جسمانی
دکتر تمامی علایمی را که فرد دچار آنهاست یادداشت و در مورد تغییر و تحولات زندگی، صدمات، و استرس‌زاهای اصلی دوران عمر او سؤال می‎کند. در عین حال این امکان هست که دکتر تاریخچۀ پزشکی کاملی از فرد و خانوادۀ وی تهیه کند.
آنگاه پزشک یک سری تست‎های عملکردی را برای بررسی واکنش‎های نرمال، مشکلات تعادل، و حرکات جسمانی فرد انجام می‎دهد.

تست‌های تصویربرداری
اسکن‌های اشعه ایکس و MRI می‎توانند نشان دهند که علایم، ناشی از صدمات مغزی یا ناهنجاری‎های عصبی است یا خیر.
اسکن‌های EEG (الکتروآنسفالوگرام) می‎تواند امواج مغزی را ردیابی کنند، و به دکترها امکان دهند تا مشکلات مرتبط به فعالیت الکتریکی مغز مثل صرع را کشف کنند.

شاخص DSM
روان‌پزشک از شاخص تشخیصی ارائه شده توسط دستنامۀ تشخیصی و آماری اختلالات روانی انجمن روان‌پزشکی آمریکا (DSM-5) برای انجام تشخیص استفاده می‎کند.
برای تشخیص ابتلا به FND مردم:
• باید دچار یک علامت یا تعداد بیشتری از آنها باشند که بر حرکات و حس‎های آنها تأثیر می‎گذارد و خارج از حیطۀ کنترل آگاهانۀ آنها است
• علایم آنها به کاربرد دارو یا اختلالات عصبی و فیزیکی قابل انطباق نباشد
• بتوان علایم آنها را بر مبنای یک واقعۀ استرس‌زا یا تروماتیک تأویل کرد (اگرچه این مورد همیشه بهترین گزینه نیست)

تشخیص‌های غلط رایج
به علت علایم FND، پتانسیل تشخیص غلط در مورد آن وجود دارد.
یک مرور مربوط به سال 2005 عنوان می‎کند که میزان تشخیص غلط برای FND از سال 1970 به این سو تقریباً 5 درصد بوده است. گزارش دیگری خاطرنشان می‎کند که 41 درصد مردم دچار بیماری‎های نادر دستکم یک بار مورد تشخیص غلط قرار می‎گیرند.
تشخیص‎های غلط رایج شامل موارد زیرند:
سندرم گیلن - باره: یک اختلال خودایمنی که با ضعف عضلانی و درد مشخص می‎شود.
HIV یا ایدز
اضطراب سلامت: یک اختلال روان‌شناختی که با دلمشغولی بیش از حد در مورد ابتلا به یک بیماری تشخیص داده نشده مشخص می‎شود.
لوپوس: یک بیماری خودایمنی با علایمی شامل خستگی مفرط و درد مفاصل
• میاستنی گراویس: یک اختلال ضعف عضلات
• اختلالات نورولوژیک: اختلالاتی مثل صرع، MS، پلی‎نفروپاتی، و بیماری پارکینسون که به سیستم عصبی مرکزی آسیب می‎زنند.
• صدمه دیدن طناب نخاعی
• سکته مغزی (استروک)

درمان
علایم بیماری در برخی مردم دچار FND به خودی خود بهبود می‎یابد، مخصوصاً هنگامی که آنها مطمئن می‎شوند که علایم بروز یافته در آنان مرتبط به یک اختلال جدی‎تر سلامت نیست.
به هر جهت درمان می‎تواند برای افراد دچار موارد زیر مفید باشد:
• دیگر اختلالات روان‌شناختی (اختلالات همراه)
• علایم شدید FND
• علایمی که رفع آنها به کندی صورت می‎گیرد
• علایم برگشت‌پذیر
در کل دکترها ترکیبی از درمان‎ها را توصیه می‎کنند. این درمان‎ها شامل موارد زیرند:

روان‎درمانی: مردم دچار FND مرتبط به یک واقعۀ استرس‌زا یا تروماتیک، یا یک اختلال اصلی مربوط به سلامت روانی، ممکن است از مشاوره با روان‎درمانگر یا روان‌شناس سود ببرند. برخی از افراد دچار FND تحت درمان شناختی رفتاری قرار می‎گیرند.

فیزیوتراپی: علایم جسمانی FND مثل اختلال حرکت یا ضعف عضلانی یا درد را شاید بتوان با فیزیوتراپی درمان کرد.

دارو: داروهای ضد اضطراب یا داروهای ضد افسردگی ممکن است به درمان استرس یا اضطراب که آغاز FND را تقویت می‎کنند، کمک کنند.

تحریک مغناطیسی ترانس‌کرانیال (TMS): این درمان از امواج مغناطیسی برای تحریک بخش‎هایی از مغز استفاده می‎کند. برخی گزارش‎ها TMS را برای مردم دچار FND مفید عنوان می‎کنند، اما شواهد محدودی در این مورد وجود دارد.

تغییرات سبک زندگی: حضور در فعالیت‎هایی مثل یوگا، مدیتیشن، و ریلکسیشن پیشروندۀ عضلانی ممکن است برای برخی افراد دچار FND مفید باشد. رعایت رژیم غذایی متعادل، داشتن خواب کافی، اتکا به روابط خوب، و حفظ کیفیت زندگی در سطح خوب نیز به کاهش استرس منجر می‎شوند.

دورنما
مدت و شدت علایم از فردی به فرد دیگر متفاوت است. معمولاً علایم این بیماری تهدید کنندۀ حیات نیستند، اما عوارض ناشی از آنها ممکن است ناتوانی‎آور بوده یا کیفیت زندگی فرد را کاهش دهند.
وقتی اطمینان حاصل شود که علایم فرد به یک اختلال فیزیکی یا بیماری جدی مرتبط نیست، بسیاری از مردم دچار FND بهبود می‎یابند.
به هر جهت برخی از مردم ممکن است دچار علایم ادامه‎دار، علایم برگشت کننده، یا توسعۀ علایم در مراحل بعد شوند، مشخصاً اگر:
• درمان به تأخیر افتد
• علایم به کندی توسعه یابند
• علایم به سرعت بهبود پیدا نکنند
• علایم مرتبط به استرس نباشند
• علایم شامل رعشه و تشنج باشند
• اختلالات روان‌شناختی همراه وجود داشته باشد

چه هنگامی باید به دکتر مراجعه کرد
این موضوع مهم است که در صورت مشاهدۀ هر یک از علایم FND در خود، فرد با پزشک مشورت کند، به ویژه اگر علایم با دیگر اختلالات پزشکی همراه باشد. در این موارد مداخلۀ زودهنگام ممکن است برای حل معضل اصلی مهم باشد.
مداخلات زودرس به این دلیل نیز اهمیت دارد که عدم درمان FND می‎تواند به عوارض گسترده‎تر و ناتوانی بینجامد.

Source:
Functional neurological symptom disorder: Diagnosis and treatment
Last reviewed Sun 23 July 2017
By Jayne Leonard
Reviewed by Deborah Weatherspoon, PhD, MSN, CRNA, COI 

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

بستن در‌ به روی بیماران روانی از میزان خودکشی کم نمی‌کند

وابستگی به الکل در درازمدت به توانایی‌های شناختی آسیب می‌زند

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.