دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

علایم فقدان اکسیژن در مغز یا هیپوکسی مغزی ممکن است خفیف یا شدید باشد و به میزان و مدت محرومیت مغز از اکسیژن بستگی دارد.

هیپوکسی مغزی یکی از اشکال هیپوکسی یا کمبود اکسیژن است که به مغز لطمه می‎زند. این اختلال زمانی بروز می‎کند که مغز علی‎رغم جریان داشتن خون به اکسیژن کافی دسترسی پیدا نمی‎کند. هنگامی که جریان اکسیژن در مغز دچار توقف کامل شده بود این وضعیت انوکسی مغزی نامیده می‎شود. هیپوکسی مغزی یکی از فوریت‎های پزشکی شناخته می‎شود زیرا مغز برای ارائه عملکرد کامل خود به جریان پایدار اکسیژن و مواد مغذی نیاز دارد. هیپوکسی مغزی علل مختلفی می‎تواند داشته باشد. این علل غرق شدن، خفگی، ایست قلبی، و استروک را شامل می‎شود. علایم خفیف در این مورد شامل کاهش حافظه و مشکلات مرتبط به عملکرد حرکتی است. موارد شدید می‎تواند به تشنج و مرگ مغزی بینجامد.

یک نظرسنجی منتشر شده در سال 2017، که به بررسی بیش از 13.000 نوجوان در ایالات متحد آمریکا پرداخته بود، پی برد که 20 درصد افراد مورد نظرسنجی خبر از مواجهه با دستکم یک مورد ضربه مغزی در زندگی خود می‏‌دهند.

ضربه مغزی آسیب دیدگی مغز بر اثر اصابت ضربه به سر یا بدن است. مغز در حال رشد کودک بیش از مغز بزرگسالان در معرض خطر قرار دارد، بنابراین والدین و پرستاران بچه‎ها باید نشانه‌های ضربه مغزی در کودکان را به خوبی بشناسند. یک نظرسنجی منتشر شده در سال 2017، که به بررسی بیش از 13.000 نوجوان در ایالات متحد آمریکا پرداخته بود، پی برد که 20 درصد افراد مورد نظرسنجی خبر از مواجهه با دستکم یک مورد ضربه مغزی در زندگی خود می‏‌دهند. این امکان وجود دارد که ضربه منجر به ایجاد ضربه مغزی ضربۀ محکمی نباشد. در اغلب موارد کودک حس هشیاری خود را از دست نمی‎دهد. نشانه‎های ضربه مغزی ممکن است آشکار نباشند. این نشانه‎ها ممکن است همانند سردرد فیزیکی باشند، اما در عین حال ممکن است خود را در قالب شیوه عمل یا احساسات کودک نشان دهند.

هر عملکردی در بدن انسان به تحریک سیستم‎های پیام‎رسانی مغز انجام می‎شود. صرع زمانی بروز می‎کند که سیستم مزبور به علت خطا در فعالیت الکتریکی دچار اختلال می‎گردد.

در سال 2015 صرع مبتلابه 1.2 درصد جمعیت ایالات متحد آمریکا یا 3.4 میلیون نفر شامل 3 میلیون فرد بزرگسال و 470.000 کودک بود. سازمان بهداشت جهانی (WHO) تخمین می‎زند که در سطح جهان 50 میلیون نفر مبتلا به صرع زندگی می‌کنند. در حال حاضر برای انواع صرع هیچ علاجی وجود ندارد. در هر حال، عمل جراحی می‎تواند مانع بروز برخی انواع تشنج شود و در بعضی موارد این اختلال قابل مدیریت است. اگر یک اختلال مغزی زیربنایی قابل ترمیم سبب بروز تشنج‎ها باشد، در برخی موارد عمل جراحی می‎تواند باعث توقف آنها شود. اگر صرع در کسی تشخیص داده شود، پزشک داروهای پیشگیری از تشنج یا داروهای ضد صرع تجویز می‎کند. اگر داروها کارآیی نداشته باشند، گزینه بعدی در این مورد جراحی، رژیم غذایی مخصوص یا VNS (تحریک عصب واگوس) خواهد بود. هدف پزشک پیشگیری از بروز حملات بیشتر و به شکل همزمان اجتناب از عوارض جانبی است به شکلی که بیمار بتواند یک زندگی نرمال، فعال و سازنده را ادامه دهد.

تحقیق نشان داده است که تحریک عمقی مغز به کاهش رعشه تا 80 درصد و بهبود نوشتن با دست تا 70 درصد منجر می‎شود. بهبود مزبور دوامی طولانی مدت دارد

رعشه ذاتی به لرزش یا ارتعاش غیر قابل کنترل بدن فرد اشاره دارد و به طور معمول در ناحیۀ دست و سر بروز می‎کند. این نوع رعشه می‎تواند در ناحیۀ فک، پا، زبان، و صورت نیز بروز یابد و به لرزش صدا نیز منجر گردد. رعشه ذاتی که زیر عنوان ارتعاش کاینتیک نیز شناخته می‎شود شایع‎ترین نوع اختلال حرکتی است. در سال 2012 تخمین زده شد که این اختلال مبتلابه حدود 2.2 درصد جمعیت ایالات متحد آمریکا، یعنی در حدود 6.38 تا 7.63 میلیون نفر از مردم است. اعتقاد بر آن است که بیش از نیمی از تمامی موارد این نوع رعشه ارثی است. رعشه مزبور در هر سنی ممکن است آغاز شود، اما احتمال بروز آن در مردم مسن بیشتر است و مردان هم‎اندازۀ زنان دچار آن می‎شوند. علایم رعشه ذاتی به طور معمول در دست و بازو آغاز می‎شود و این علایم به تدریج به دیگر نقاط بدن گسترش پیدا می‎کنند. رعشه خفیف در مورد مردم پیر شایع است اما رعشه ذاتی پایداتر بوده و بیشتر جلب توجه می‎کند، و گرایشی به وخامت بیشتر به مرور زمان از خود نشان می‎دهد. اختلال شناختی و اختلالات شخصیتی نیز با این اختلال مرتبط شده‌اند.

تشنجی که بیش از 5 دقیقه ادامه یافته باشد یک فوریت یا اورژانس پزشکی محسوب می‎شود

تشنج [حمله]، اختلال الکتریکی خارج از کنترل و ناگهانی در مغز است. تشنج می‎تواند باعث ایجاد تغییراتی در رفتار، حرکات یا احساسات و سطح هشیاری فرد شود. اگر کسی بیش دو بار یا بیشتر دچار تشنج شده یا گرایشی به تکرار تشنج در وی مشاهده شده باشد، دچار بیماری صرع است. انواع مختلف تشنج با تفاوت‌هایی در میزان شدت وجود دارد. انواع تشنج بر اساس محل و چگونگی آغاز آنها در مغز از یکدیگر تفکیک می‎شوند. اغلب تشنج‎ها از 30 ثانیه یا 2 دقیقه ادامه پیدا می‎کنند. تشنجی که بیش از 5 دقیقه ادامه یافته باشد یک فوریت یا اورژانس پزشکی محسوب می‎شود. تشنج‎ها بیش از آنچه مردم گمان می‎کنند شایع هستند. تشنج ممکن است پس از سکته مغزی، ضربه به سر، عفونت‎هایی مثل مننژیت یا دیگر بیماری‎ها ایجاد گردد. با وجود این در بسیاری از موارد علت بروز تشنج ناشناخته باقی می‎ماند.

خلاف دیگر انواع استروک، استروک نخاعی به طور معمول سبب اختلال جریان خون در مغز نمی‎شود.

استروک نخاعی وقتی ایجاد می‎شود که جریان خون به طناب نخاعی متوقف می‎گردد. بدون وجود جریان کافی خون، طناب نخاعی ممکن است به اکسیژن و مواد مغذی کافی که برای عملکرد خود به آنها نیاز دارد دسترسی نداشته باشد. هر گونه اختلال در جریان خون ممکن است باعث آسیب دیدن طناب نخاعی شود و از ارتباط آن با سایر نقاط بدن پیشگیری به عمل آورد. نخاع از ایمپالس‎های عصبی برای برقراری ارتباط با نقاط مختلف بدن استفاده می‏کند. در موارد شدید استروک نخاعی، فقدان ارتباط مورد اشاره می‎تواند باعث ایجاد فلج شده و احتمال کُشنده بودن آن وجود دارد. خلاف دیگر انواع استروک، استروک نخاعی به طور معمول سبب اختلال جریان خون در مغز نمی‎شود. به هر حال این نوع استروک‎ها نیز به دلایل مشابه رخ می‎دهند. بیشتر موارد استروک نخاعی از نوع ایسکمیک هستند، که بدان معنی است که بر اثر بروز لخته‎های خون ایجاد می‎شوند.

اگر یک اختلال زیربنایی مثل هیپرتیروئیدیسم به عنوان علت لرزش مطرح باشد، این لرزش در صورت درمان علت مزبور بهبود خواهد یافت.

لرزش دست ممکن است بدون علت یا به عنوان یک علامت اختلالی زیربنایی بروز کند. لرزش دست یک علامت تهدیدگر حیات به شمار نمی‎رود اما می‎تواند تأثیری منفی بر فعالیت‎های روزمره زندگی داشته باشد. اغلب مردم دچار ارتعاشی خفیف در دست‎های خود هستند و این موضوع ممکن است هنگامی بیشتر به چشم بزند که آنان دست‎های خود را به صورت شق و رق در مقابل بدن خود نگه می‎دارند. این ارتعاش‌ها یا رعشه‌ها از نظر شدت متفاوتند و چند اختلال مختلف می‏توانند باعث بیشتر شدن رعشه‎ها شوند. لرزش یک اختلال حرکتی شایع است. انقباض عضلانی غیر ارادی و ریتمیک یا ضربآهنگ‎دار سبب بروز لرزش می‎شود. لرزش‎ها بیشتر در ناحیۀ دست شایعند اما در عین حال امکان بروز آنها در بازو، سر، تارهای صوتی، تاب‎گشت و پاها وجود دارد.

مقالات دیگر...