دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

"آکادمی بیماری‎های کودکان آمریکا" توصیه می‌کند که تست‌های شنوایی برای کودکان در زمان آغاز دورۀ مهد کودک، و سپس در سنین 6، 8 و 10 سالگی آنان، حداقل یک بار در زمان ورود آنها به دورۀ راهنمایی و نیز یک بار در طول سال‎های تحصیلات دبیرستانی انجام شود.

درصد بالایی از مردم دچار اختلال شنوایی می‎توانند دیگر راه‎های برقراری ارتباط را بیاموزند. لب‌خوانی و زبان اشاره می‎توانند به عنوان جایگزین یا مکمل ارتباطی کلامی ظاهر شوند. لب‎خوانی روشی در فهم زبان صحبت از طریق تماشای حرکات لب صحبت کننده، و حرکات صورت و زبان وی، و همچنین نتیجه‌گیری از داده‎های متن و هر میزان توانایی شنیداری باقی مانده در فرد است. مردمی که پس از فراگیری مهارت تکلم دچار اختلال شنوایی می‎شوند می‎توانند به سرعت مهارت لب‎خوانی را بیاموزند. این مورد برای کسانی که ناشنوای مادرزاد محسوب می‎شوند صدق نمی‎کند.

اغلب مردم دچار برخی انواع کاهش شنوایی دچار کری پسازبان‎آموزی هستند. این گروه از مردم پیش از کر شدن مهارت تکلم را آموخته‎اند. از دست دادن قدرت شنوایی ممکن است بر اثر عوارض جانبی داروها، تروما، عفونت، یا ابتلا به یک بیماری در این گروه ایجاد شده باشد

اختلال شنوایی، ناشنوایی، یا کاهش شنوایی، به ناتوانی در شنیدن، یا به صورت کامل یا به شکل تقریبی اشاره دارد. علایم ممکن است خفیف، متوسط، شدید، یا عمیق باشد. بیمار دچار افت نسبی شنوایی ممکن است با مشکلاتی در فهم صحبت‎ها به ویژه در صورتی که در محیطی پر سر و صدا قرار گیرد، مواجه شود؛ حال آنکه افراد دچار ناشنوایی در حد متوسط ممکن است برای شنیدن به وسایل کمک شنوایی نیاز داشته باشند. برخی از مردم عمیقاً کر هستند و در هنگام صحبت با دیگران به لب‌خوانی متکی‎اند. افراد دچار ناشنوایی کامل (عمیق) به هیچ روی صدایی را نمی‌شنوند. برای ایجاد ارتباط بلافاصله و سریع با دیگر مردم آنان مجبورند تا به طور کامل به مهارت لب‌خوانی یا زبان اشاره متکی باشند. در مقایسه با کسانی که توانایی شنوایی در آنها در طول زندگی مختل می‎شود یا از بین می‎رود، کران مادرزاد دچار دشواری بیشتری در مورد فراگیری لب‎خوانی هستند.