دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

از آنجا که بسیاری از بیماری‎های خودایمنی علایم مشابهی دارند، تشخیص آنها اغلب اوقات چالش برانگیز است

مقالات سیستم ایمنی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• براندون می
• بررسی از: دانشکده پزشکی دانشگاه ایلی‎نویز – شیکاگو
• ترجمۀ فرهنگ راد

بیماری‎های خودایمنی برخی از پیچیده‎ترین و سخت‎درمان‌ترین بیماری‌های مرتبط به سیستم ایمنی هستند. این بیماری‎ها زمانی ایجاد می‎شوند که سیستم ایمنی بدن به سلول‎های سالم بدن حمله می‎کند.
سیستم ایمنی شبکه‎ای از بافت‎ها، دستگاه‎ها، و سلول‌ها است. نقش این سیستم دفاع از بدن در برابر مهاجمان و محافظت از آن در برابر عفونت‌ها و بیماری‎ها است.
بیماری خودایمنی نتیجۀ بروز خطا از سوی سیستم ایمنی است. سیستم ایمنی بدن به شکل تصادفی سلول‎های سالم بدن را با مهاجمان بیگانه اشتباه می‎گیرد و به آنها حمله‎ور می‎شود. تحقیقات نشان داده‎اند که بیمار‌های خودایمنی گرایشی به نشأت گرفتن از ریشه‎های ژنتیکی، نژادی، و اجزاء مربوط به جنس دارند.
تشخیص اختلالات خودایمنی و نیز علایم مشابه در آنها دشوار است. در این مقاله برخی از شایع‌ترین بیماری‌های خودایمنی و چگونگی درمان آنها بررسی می‎شود.
مطالب این مقاله:
• بیماری‎های خودایمنی شایع
• ریسک فاکتورها
• تشخیص
• درمان

بیماری‎های خودایمنی شایع
بر مبنای اعلام انستیتوهای ملی بهداشت (NIH)، در حدود 24 میلیون نفر دستکم به یک بیماری خودایمنی مبتلا هستند. این انستیتو تنها 24 بیماری را در این آمار لحاظ کرده است، بنابراین آمار ارائه شده می‎تواند کمتر از میزان واقعی باشد.
در زیر برخی از شایع‌ترین بیماری‎های خودایمنی تشریح شده است:

بیماری سلیاک
این بیماری به عنوان عدم تحمل گلوتن نیز شناخته می‎شود. بیماری سلیاک نوعی بیماری خودایمنی است که در آن جدار رودۀ کوچک پس از خوردن غذاهای حاوی پروتئین گلوتن ملتهب می‎شود. گلوتن در گندم، جو، و چاودار و در برخی از دیگر غذاها وجود دارد.
علایم در این بیماری شامل التهاب و درد در ناحیۀ شکم، سوزش قفسۀ سینه، خستگی، کاهش وزن، استفراغ و اسهال است.

ارتریت روماتوئید
ارتریت روماتوئید یکی از شایع‎ترین اختلالات درازمدت خودایمنی است. در این بیماری سیستم ایمنی به بافت‌ها حمله می‎کند و اغلب به مفاصل دست و پا آسیب می‎زند. علایم شامل ورم و خشکی مفاصل، مشخصاً در ناحیۀ دست و پا است.

پسوریازیس
پسوریازیس یک اختلال خودایمنی است که گمان می‎رود به تحریک استرس، انواع عفونت یا عوامل زیست محیطی ایجاد می‎شود. پسوریازیس لایه دادن و خشک شدن پوست، ایجاد لکه‏های خارش‎دار روی پوست و درد مفصل می‎شود.

بیماری التهابی روده (IBD)
IBD یک التهاب درازمدت در روده و جدار داخلی دستگاه گوارش است. علایم شامل کرامپ‌های شکم، نفخ، اسهال خونی، تهوع، و یبوست است.
دو نوع اصلی IBD وجود دارد - بیماری کرون یک التهاب مزمن است که می‎تواند به هر نقطه در دستگاه گوارش از دهان گرفته تا رودۀ بزرگ آسیب بزند، و نیز کولیت اولسراتیو که نوعی التهاب درازمدت رودۀ بزرگ محسوب می‎شود.

بیماری ادیسون
اختلالی است که زمانی ایجاد می‎شود که غدد فوق کلیوی قادر به تولید کورتیزول و الدوسترون کافی نیستند. بیماری ادیسون به کاهش فشار خون، خستگی، سرگیجه در هنگام ایستادن، افت قند خون، کم‎آبی بدن، فقدان اشتها، تهوع، و تیره شدن رنگ پوست منجر می‎شود.

دیابت نوع 1
دیابت نوع 1 دیابت ملیتوس وابسته به انسولین نیز نامیده می‎شود. این بیماری خودایمنی زمان ایجاد می‎شود که میزان تولید انسولین در لوزالمعده کافی نیست یا اصلاً انسولینی در آن تولید نمی‎شود، که نتیجۀ این وضعیت از کنترل خارج شدن قند خون است. علایم دیابت نوع 1 شامل تکرر ادرار، تشنگی بیش از حد، فقدان انرژی، تاری دید، گرسنگی، و تهوع است.

ویتیلیگو
ویتیلیگو اختلالی است که با کاهش رنگ‎دانه یا ایجاد لکه‎های بزرگ فاقد رنگ در پوست مشخص می‎شود. این تغییر رنگ بیشتر در افراد دارای پوست تیره رنگ محسوس است.

بیماری هاشیموتو
اختلالی است که باعث بروز التهاب در غدۀ تیروئید می‎شود. به مرور زمان این بیماری میزان تولید هورمون تیروئید را کاهش می‎دهد. علایم در این بیماری شامل افزایش وزن، خستگی، افسردگی، خشکی مفاصل، و افزایش حساسیت نسبت به سرما است.

بیماری گریوز
بیماری گریوز نیز به تیروئید آسیب می‎زند، اما بر عکس بیماری هاشیموتو بیماری اخیر باعث افزایش شدید میزان تولید هورمون تیروئید می‎شود. علایم شامل کاهش وزن، اضطراب، لرزش دست، بالا رفتن فشار خون، و تعریق است.

لوپوس اریتماتوز سیستمیک
لوپوس اریتماتوز سیستمیک طیفی از اختلالات مشخص شده با التهاب پوست، مفصل‌ها، و در مواقع شدید، التهاب دستگاه‎های داخلی است. علایم شامل درد مفصل و عضله، راش، خستگی، و تب است.

ریسک فاکتورهای بیماری خودایمنی
بیماری خودایمنی می‎تواند مشخصاً همۀ مردم را مبتلا کند، اما برخی عوامل وجود دارند که خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می‎دهند. این عوامل عبارتند از:
• ژنتیک: تحقیقات نشان می‎دهند که داشتن تاریخچۀ فامیلی بیماری خودایمنی یک ریسک فاکتور قوی در این مورد است.
• جنس: زنان در مقایسه با مردان بیشتر در خطر ابتلا به بیماری‌های خودایمنی قرار دارند. محققان در مورد علت موضوع مطمئن نیستند اما عوامل هورمونی یا این واقعیت که در زنان گرایشی به داشتن سیستم ایمنی نیرومندتر به چشم می‎خورد ممکن است در این مورد نقش داشته باشند.
• سن: اختلالات خودایمنی اغلب در بزرگسالان جوان و افراد میانسال بروز می‎کنند.
• نژاد و قومیت: بومیان آمریکا، لاتین تبارها، و آفریقایی - آمریکایی‎ها معمولاً به میزانی بیشتر از سفیدپوستان دچار بیماری‌های خودایمنی می‎شوند.
• عفونت‌ها: اگر یک فرد دارای زمینه یا استعداد ژنتیکی دچار انواع خاصی از عفونت‌های ویروسی یا باکتریایی شود، احتمال ابتلاء وی به یکی از بیماری‎های خودایمنی در آینده افزایش خواهد یافت. اگرچه دلایل پشت این ریسک ناروشن است، تحقیقات در مورد بررسی نقش عفونت‎های پیشین بر ریسک سیستم ایمنی ادامه دارد.

تشخیص بیماری خودایمنی
از آنجا که بسیاری از بیماری‎های خودایمنی علایم مشابهی دارند، تشخیص آنها اغلب اوقات چالش برانگیز است.
برای مثال لوپوس به روشی مشابه ارتریت روماتوئید به مفاصل آسیب صدمه می‎زند اما گرایشی به خفیف‌تر بودن دارد. بیماری لایم سبب بروز خشکی و التهابی در مفاصل می‎شود که شبیه به ارتریت روماتوئید است اما بر اثر حمل یک باکتری موجب عفونت در انسان به نام بی. بورگودورفری ایجاد می‎شود.
IBD علایمی مشابه بیماری سلیاک دارد، اما به طور معمول بر اثر خوردن غذاهای حاوی گلوتن ایجاد نمی‎شود.
لنفوم سلول T کوتانئوس (CTCL) نوعی سرطان سیستم ایمنی است. این بیماری بر اثر جهش سلول‎های T ایجاد می‎شود و علایمی مثل راش و خارش ایجاد می‎کند. CTCL بر اثر مشابهت علایمش در مراحل اولیۀ بیماری گاهی از اوقات با اگزما یا پسوریازیس اشتباه گرفته می‎شود.
تشخیص بیماری خودایمنی بر اساس نوع خاص بیماری متفاوت است. ارتریت روماتوئید با معاینۀ فیزیکی، تست خون، یا عکسبرداری اشعۀ ایکس تشخیص داده می‌شود. این تست‎ها می‎توانند نوع ارتریت و همچنین میزان شدت آن را تعیین کنند.
تشخیص این بیماری‎ها گاه ممکن است سال‎ها زمان ببرد زیرا علایم آنها با یکدیگر مشابهت و همپوشانی دارند. اختلالاتی مثل لوپوس و بیماری سلیاک ممکن است در مراحل اولیه با تشخیص خطا مواجه شوند زیرا علایم آنها بسیار شبیه به دیگر اختلالات است.
تشخیص بیماری هاشیموتو و بیماری گریوز اندکی آسان‎تر است زیرا به طور معمول تشخیص آنها به‌تست‎های تیروئیدی بستگی دارد که در آنها سطح هورمون تیروئید تعیین می‎شود و نیز به استفاده از تست‎های دیگری متکی است که خاص غدۀ تیروئید است.
بیماری خودایمنی به طور معمول حول محور سیستم ایمنی و آنتی‎بادی‎های تولید شده توسط این سیستم متمرکز است. در نتیجه، تشخیص این گروه‎ از بیماری‎ها مستلزم آزمایش برای آنتی‎بادی‎های اختصاصی است.
شمارش کامل سلول‎های خون ممکن است برای اندازه‌گیری میزان گلبول‎های سفید و قرمز خون انجام شود. وقتی سیستم ایمنی در کوران مقابله با چیزی بسر می‎برد تعداد سلول‎های قرمز و سفید خون از سطوح نرمال منحرف می‎شود.
تست‎های دیگر می‎توانند تعیین کنند که آیا هیچ التهاب غیر معمول در بدن وجود دارد یا خیر.
التهاب علامتی است که نسبتاً در میان تمامی انواع بیماری‎های خودایمنی شایع است. این تست‎ها شامل آزمایش پروتئین واکنشی C و تست میزان رسوب‎گذاری اریتروسیت است.
این نکته مهم است که فرد بلافاصله پس از بروز علایم به پزشک مراجعه کند. اگرچه ممکن است علایم همیشه ناشی از بیماری‎های خودایمنی نباشند، بهترین کار تعیین تکلیف سریع با آنها است تا اینکه فرد بخواهد منتظر تشدید علایم شود.

درمان بیماری خودایمنی
درمان همچنین بر اساس نوع اختلال ایجاد شده متفاوت است. برای مثال دیابت نوع 1 با درمان انسولین سر و کار دارد. بیماری ادیسون نیازمند درمان جایگزینی هورمون استروئیدی است. بیماری سلیاک با خودداری از مصرف غذاهای حاوی گلوتن مدیریت می‎شود. ارتریت روماتوئید با درمان فیزیکی و استفاده از داروهای ضد التهابی سرکوب ایمنی مدیریت می‎شود./

Source:
Autoimmune diseases: All you need to know
Last updated Tue 21 February 2017
By Brandon May
Reviewed by University of Illinois-Chicago, School of Medicine 

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

ارتباط افسردگی و دیابت بارداری دوسویه است

مطالعة اخیر انجام شده از سوی انستیتوهای ملی بهداشت به ارتباطی میان افسردگی در اوایل بارداری و ابتلاء به دیابت بارداری در اواخر آن پی می‌برد. محققان همچنین دریافته‌اند که دیابت بارداری با افزایش خطر اب

9 فوق غذا برای دیابت و شیوه آماده کردن آنها

افراد مبتلاء به دیابت ابتدا باید از منظم بودن تغذیة روزانة خود مطمئن شوند. داشتن وعده‌های غذایی دارای فیبر، کربوهیدرات‌های دیرهضم، پروتئین اندک، و چربی‌های سالم در هر وعده به کنترل قند خون بیست و چهار

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.

 

X

کپی رایت

هرگونه کپی مطالب سایت به هر شکل پیگرد قانونی دارد.