دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

در اغلب موارد، مردم دارای تشخیص ابتلاء به لنفوم غیر هاجکین فاقد هر گونه ریسک فاکتور آشکار هستند. و بسیاری از مردم ریسک فاکتورهای این بیماری را دارند و هرگز به آن مبتلاء نمی‎شوند.

مقالات سرطان
تغییر اندازه و نوع قلم متن

لنفوم غیر هاجکین سرطانی است که در سیستم لنفاوی آغاز می‎شود. سیستم لنفاوی شبکه‌ای برای مقابله با بیماری است که در سراسر بدن گسترده شده است. در لنفوم غیر هاجکین تومورها در لنفوسیت‌ها توسعه می‎یابند که نوعی از سلول سفید خون است.
لنفوم غیر هاجکین شایع‌تر از دیگر نوع کلی لنفوم (لنفوما) یعنی لنفوم هاجکین است. انواع متعددی از زیرنوع لنفوم غیر هاجکین وجود دارد. لنفوم انتشار سلول B بزرگ و لنفوم فولیکولار در میان شایع‌ترین انواع این زیرگونه‌ها قرار دارند.
پیشرفت‎های صورت گرفته در تشخیص و درمان لنفوم غیر هاجکین به بهبود پیش‌آگهی مردم دچار این بیماری کمک کرده است.


[آنچه می‌خوانیم:]
• انواع لنفوم غیر هاجکین
• علایم لنفوم غیر هاجکین
• علل لنفوم غیر هاجکین
• ریسک فاکتورهای لنفوم غیر هاجکین
• تشخیص لنفوم غیر هاجکین
• مرحله‌بندی لنفوم غیر هاجکین
• درمان لنفوم غیر هاجکین


انواع لنفوم غیر هاجکین
لوسمی لنفوسیتیک مزمن [لوسمی لنفاوی مزمن]
• لنفوم سلول B کوتانئوس
• لنفوم سلول T کوتانئوس
• لنفوم فولیکولار
• ماکروگلوبولینمی والدنستروم

علایم لنفوم غیر هاجکین
نشانه‌ها و علایم لنفوم غیر هاجکین شامل موارد زیر است:
• گره‎های لنفاوی متورم فاقد درد در گردن، زیر بغل یا کشاله ران
درد شکم و ورم شکم
درد قفسه سینه، سرفه یا دشواری تنفسی
خستگی مفرط مداوم
تب
تعریق شبانه
کاهش وزن غیر قابل توجیه

چه هنگامی به دکتر مراجعه کنیم
در صورت وجود هر گونه علامت و نشانه پایدار که باعث ایجاد نگرانی باشد، مردم باید به پزشک مراجعه کنند.

علل لنفوم غیر هاجکین
در اغلب موارد پزشکان علت ایجاد لنفوم غیر هاجکین را نمی‌دانند. در برخی مواقع این بیماری بر اثر تضعیف سیستم ایمنی ایجاد می‌شود. لنفوم غیر هاجکین هنگامی آغاز می‎شود که بدن تعداد زیادی لنفوسیت غیر نرمال تولید می‌کند.
در حالت نرمال لنفوسیت‌ها وارد یک چرخه قابل پیش‌بینی می‎شوند. لنفوسیت‌های قدیمی می‎میرند و بدن لنفوسیت‌های جدید برای جایگزینی آنها ایجاد می‎کند. در لنفوم غیر هاجکین لنفوسیت‎ها نمی‎میرند بلکه به رشد و تکثیر خود ادامه می‌دهند. این تعداد بیش از حد لنفوسیت‌ها در گره‎های لنفاوی تجمع کرده سبب ورم کردن آنها می‎شود.

سلول‎های B و سلول‎های T
لنفوم غیر هاجکین ممکن است در موارد زیر آغاز شود:
• سلول‎های B. سلول‌های B از طریق تولید آنتی‌بادی که باعث خنثی شدن اجرام بیگانه می‎شود با عفونت مقابله می‌کنند. در اغلب موارد لنفوم غیر هاجکین در سلول‌های B شکل می‎گیرد. زیرنوع‌های لنفوم غیر هاجکین که شامل سلول‌های B است لنفوم سلول‌های B بزرگ، لنفوم فولیکولار، لنفوم سلول مانتل و لنفوم برکیت را شامل می‎شود.
• سلول‌های T. سلول‎های T به شکل مستقیم در فرآنید کشتن اجرام مهاجم درگیر هستند. لنفوم غیر هاجکین با شیوع کمتر در سلول‎های T رخ می‌دهد. زیرنوع‌های لنفوم غیر هاجکین که در آن سلول‎های T درگیرند شامل لنفوم سلول‎های T محیطی و لنفوم سلول‎های T کوتانئوس است.
اینکه سرآغاز لنفوم غیر هاجکین از کدام‌یک از این دو نوع سلول بوده باشد به تعیین گزینه‌های درمانی برای بیمار کمک می‎کند.

لنفوم غیر هاجکین در کجا بروز می‌کند
لنفوم غیر هاجکین معمولاً شامل حضور لنفوسیت‌های سرطانزا در گره‌های لنفاوی است. اما امکان گسترش این بیماری به دیگر بخش‌های سیستم لنفاوی وجود دارد. این شامل عروق لنفاوی، لوزه‎ها، ادنوئیدها، طحال، تیموس و مغز استخوان می‎شود. هر از گاه لنفوم غیر هاجکین دستگاه‎های خارج از سیستم لنفاوی را درگیر می‌کند.

ریسک فاکتورهای لنفوم غیر هاجکین
در اغلب موارد، مردم دارای تشخیص ابتلاء به لنفوم غیر هاجکین فاقد هر گونه ریسک فاکتور آشکار هستند. و بسیاری از مردم ریسک فاکتورهای این بیماری را دارند و هرگز به آن مبتلاء نمی‎شوند.
برخی عوامل که می‌توانند خطر ابتلاء به لنفوم غیر هاجکین را افزایش دهند عبارتند از:
• داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی. اگر کسی پیوند عضو انجام داده باشد، بیشتر مستعد ابتلاء به بیماری مورد بحث خواهد بود زیرا درمان سرکوب سیستم ایمنی توانایی بدن را برای مقابله با بیماری‌های تازه کاهش می‌دهد.
• عفونت با برخی ویروس‌ها و باکتری‎ها. چنین به نظر می‌رسد که برخی عفونت‌های ویروسی و باکتریایی خطر ابتلاء به لنفوم غیر هاجکین را افزایش می‌دهند. ویروس‌های مرتبط به افزایش خطر ابتلاء به لنفوم غیر هاجکین شامل HIV و عفونت اپشتین - بار است. باکتری‎های مرتبط شده به افزایش خطر ابتلاء به لنفوم غیر هاجکین هلیکوباکتر پیلوری مسبب اولسر را شامل می‎شود.
• مواد شیمیایی. برخی مواد شیمیایی، مثل آنهایی که برای از بین بردن حشرات و آفات استفاده می‎شوند، می‎توانند خطر ابتلاء به لنفوم غیر هاجکین را افزایش دهند. تحقیق بیشتری برای فهم ارتباط ممکن میان آفت‌کُش‌ها و توسعه لنفوم غیر هاجکین نیاز است.
• بالا رفتن سن. لنفوم غیر هاجکین می‎تواند در هر سنی مردم را مبتلاء کند اما خطر آن با بالا رفتن سن افزایش می‌یابد. بیشترین شیوع این نوع سرطان در مردم سنین بالای 60 سال مشاهده می‎شود.

تشخیص لنفوم غیر هاجکین
پزشک در مورد تاریخچه پزشکی شخصی و خانوادگی پرسش خواهد کرد. سپس پزشک از تست‌های شامل موارد زیر برای تشخیص این بیماری استفاده می‌کند:
• معاینه بالینی
• آزمایش ادرار و آزمایش خون
• تست‎های تصویربرداری مثل اشعه X، تست CT، تست MRI و توموگرافی انتشار پوزیترون (PET)
• تست گره لنفاوی که در آن بیوپسی یک گره لنفی انجام شده و نمونه گرفته برای بررسی آزمایشگاهی ارسال می‌شود.
• تست مغز استخوان که در آن از مغز استخوان نمونه گرفته شده و بر روی آن بررسی آزمایشگاهی انجام می‌شود.
بسته به شرایط ممکن است از تست‎ها و اقدامات پزشکی دیگری نیز استفاده شود.

مرحله‌بندی لنفوم غیر هاجکین
پس از اینکه پزشک میزان گسترش لنفوم غیر هاجکین را مشخص کرده باشد، مرحله سرطان تعیین می‎شود. دانستن مرحله سرطان به پزشک در تعیین پیش‌آگهی بیماری و گزینه‌های درمانی کمک می‌کند.
مراحل لنفوم غیر هاجکین شامل موارد زیر است:
• مرحله 1. سرطان محدود به یک گره لنفاوی یا گروهی از گره‌های لنفی مجاور هم است.
• مرحله 2. در این مرحله سرطان در دو ناحیه گره لنفی وجود دارد یا اینکه سرطان یک ارگان و گره‌های لنفی مجاور آن را درگیر کرده است. اما سرطان کماکان محدود به بخشی از بدن در ناحیه پایین یا بالای دیافراگم است.
• مرحله 3. وقتی سرطان به گره‎های لنفی بالا و نیز پایین دیافراگم سرایت می‎کند، آنگاه مرحله 3 تلقی می‎شود. سرطان ممکن است همچنین در گره‌های لنفاوی بالای دیافراگم و نیز طحال وجود داشته باشد.
• مرحله 4. این پیشرفته‌ترین مرحله لنفوم غیر هاجکین است. سلول‎های سرطانی در چند قسمت مختلف یک ارگان یا تعداد بیشتری ارگان و بافت گسترش یافته‌اند. مرحله 4 لنفوم غیر هاجکین همچنین ممکن است به دیگر قسمت‌های بدن مثل کبد، ریه‌ها یا استخوان‌ها سرایت کرده باشد (متاستاز).
به علاوه پزشک ممکن است از حروف A و B برای نشان دادن علایم تجربه شده لنفوم غیر هاجکین استفاده کند:
• A به این معنی است که بیمار در نتیجه ابتلاء به سرطان دچار هیچ علامت مهمی نشده است.
• B نشان می‌دهد که بیمار دچار علایم و نشانه‌های قابل توجهی مثل تب مداوم، کاهش وزن ناخواسته یا تعریق شبانه شدید شده است.
انواع مختلفی از لنفوم غیر هاجکین وجود دارد که برخی از آنها شامل اشکال نادر این بیماری است که تشخیص آنها برای آسیب‌شناس ناکارآزموده دشوار است. تشخیص و مرحله‌بندی صحیح برای توسعه یک پلن درمانی حیاتی محسوب می‎شوند. تحقیق نشان می‌دهد که مرور نتایج بیوپسی توسط پاتولوژیست‌های فاقد تجربه در مورد نتایج لنفوم به عدم تشخیص در موارد عدیده منجر می‎شود.

درمان لنفوم غیر هاجکین
اینکه کدام برنامه درمانی برای لنفوم غیر هاجکین در مورد بیمار مورد استفاده قرار گیرد به نوع و مرحله بیماری، سلامت عمومی بیمار و ترجیحات شخصی وی بستگی دارد.

درمان در تمامی موارد ضروری نیست
اگر چنین به نظر برسد که لنفوم از نوع کُندرشد (تنبل) است، رویکرد مراقبت و انتظار ممکن است یک گزینه باشد. لنفوم‎های تنبل که سبب ایجاد علایم و نشانه نمی‎شوند ممکن است تا سال‌ها نیاز به درمان نداشته باشند.
به تأخیر انداختن درمان به معنی رها کردن مشکل به حال خود نیست. پزشک احتمالاً چکاپ‌های منظم را برای هر چند ماه یک بار برای پایش وضعیت بیماری و اطمینان از عدم پیشرفت سرطان در دستور کار قرار می‎دهد.

درمان لنفوم باعث ایجاد علایم و نشانه
اگر لنفوم غیر هاجکین مهاجم بوده یا سبب بروز علایم و نشانه شود پزشک گزینه‌های درمانی شامل موارد فهرست شده در زیر را در دستور کار قرار می‌دهد:

شیمی درمانی
• اشعه درمانی
• پیوند مغز استخوان. پیوند مغز استخوان که به عنوان پیوند سلول بنیادی نیز شناخته می‌شود شامل استفاده از دوزهای بالای شیمی درمانی و اشعه درمانی برای سرکوب مغز استخوان است. در مرحله بعد سلول‎های بنیادی مشتق از بدن خود بیمار یا یک اهداء کننده به داخل خون تزریق می‎شود که به استخوان‌ها رسیده و در آنجا بازسازی مغز استخوان انجام می‎شود.
مردمی که تحت پیوند مغز استخوان قرار می‌گیرند در ریسک بالاتری برای ابتلاء به عفونت قرار خواهند داشت

دیگر انواع دارودرمانی
داروهای درمان بیولوژیک به بدن در مقابله با سرطان کمک می‌کنند.
برای مثال، یک داروی بیولوژیک به نام ریتوکسیمب (ریتوکسان) نوعی آنتی‌بادی مونوکلونال است که به سلول‎های B متصل می‎شود و آنها را برای سیستم ایمنی مشاهد‎ه‌پذیرتر می‌کند، که در نتیجه می‌تواند حمله خود را آغاز کند. ریتوکسیمب تعداد سلول‎های B شامل سلول‌های B سالم را کاهش دهد، اما بدن سلول‌های B سالم تازه تولید و جایگزین سلول‌های از دست رفته می‌کند. احتمال بروز سلول‌های B سرطانی کاهش پیدا می‌کند.
همچنین یک دارو به نام ایبروتینیب (ایبروویکا) توسط FDA برای استفاده در برخی مورد مردم تحت درمان برای لنفوم غیر هاجکین تأیید شده است.
داروهای رادیوایمنوتراپی از آنتی‌بادی‌های مونوکولنال حاوی ایزوتوپ‌ها ساخته شده‌اند. این امکان می‎دهد تا آنتی‌بادی به سلول‎های سرطانی متصل شود و اشعه را مستقیماً به سلول‌ها انتقال دهد. یک مثال از داروی رادیوایمنوتراپی به کار رفته برای لنفوم غیر هاجکین ایبروتیمومب تروکسیتان (زیوالین) است./


مایو کلینیک
• ترجمه هامیک رادیان


Source:
Mayo Clinic
Non-Hodgkin's lymphoma
April 10, 2018

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

ویروس تبخال‌های مادرزادی به سرطان شایع دوران کودکی گره می‌خورد

شواهد نشان می‌دهند که در اغلب موارد لوسمی لنفوبلاستیک شدید – رایج‌ترین سرطان دوران کودکی – ریشه‌های بیماری به دوران پیش از تولد کودک برمی‌گردد. همچنین ادعایی جنجالی در این مورد وجود دارد که عفونت مادر

درد زیر بغل: علل شایع و درمان‎ها

بسیاری از مردم در برهه‎ای از زندگی خود دچار درد زیر بـغل می‎شوند. اگرچه درد زیربغل می‎تواند نشانه‎ای از پیامدهای شدید برای سلامت باشد، معمولاً ناشی از عفونت‎های کوچک و کشش بیش از حد است. طیف گسترده‎ای