دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

برخی از زنان ممکن است علایم عادت ماهانه را با علایم اولیه بارداری اشتباه بگیرند زیرا بین این دو مورد مشابهت‎هایی وجود دارد.

زنان هر ماهه چرخه عادت ماهانه یا پریود را تجربه می‎کنند. سلول‎های دیواره داخلی رحم ریزش می‎کند و از طریق واژن از بدن خارج می‎شود. ابن فرآیند طیفی ار تأثیرات را بر روی سیستم تولید مثل و دیگر دستگاه‌های بدن دارد. دختران جوان در فاصلۀ سنین 8 تا 15 سالگی نخستین پریود را در زندگی خود تجربه می‎کنند. چرخه‎های نخستین در عادت ماهانه ممکن است کاملاً فاقد نظم باشند. اغلب زنان هر 28 روز یک بار با بازگشت پریود مواجه می‎شوند. در هر حال، در مورد زنان بزرگسال دامنۀ زمانی 21 تا 35 روز برای آغاز هر دور تازه پریود نرمال محسوب می‎شود. دختران بالای 13 ساله ممکن است با بی‎نظمی بیشتری در پریود مواجه شوند که دامنۀ زمانی 21 تا 45 روز را شامل می‎شود. این چرخه‎ها توسط هورمون‌ها تنظیم می‎شوند. پریودها به طور معمول بین 3 تا 7 روز ادامه دارند و مقدار خونی که در این دوره دفع می‎شود در زنان متفاوت است. این دفع خون ممکن است طیفی از خفیف، متوسط تا سنگین را شامل شود.

جراحان همچنین ممکن است عمل لابیوپلاستی را برای دختران نوجوانی که در دوره بلوغ با بزرگ شدن با لابیا مواجه می‎شوند انجام دهند. در هر حال، از آنجا که در این دوره زمانی کماکان امکان رشد لابیا وجود دارد، پزشکان به طور معمول توصیه می‎کنند که انجام لابیوپلاستی به بعد از دوران بلوغ موکول شود.

هیپرتروفی لابیال اصطلاح پزشکی برای تبیین موردی است که در آن یکی از لب‎ها یا هر دو لب واژن یا لابیا بزرگ‎تر از میزان نرمال است. داشتن لابیای بزرگ نرمال بوده و عاملی برای ایجاد نگرانی نیست. بسیاری از زنان با لابیای بزرگ به دنیا می‎آیند و اغلب دچار عدم تقارن لابیا می‌شوند و در عین حال عوارض جانبی منفی را تجربه نمی‎کنند. زنان می‎توانند برای تغییر شکل لابیا عمل جراحی انجام دهند اگرچه انجام این عمل معمولاً ضرورتی ندارد. بسیاری از زنان دارای هیپرتروفی لابیال دچار هیچ علامت اضافی یا عارضه جانبی نمی‎شوند. در مورد دیگر زنان، بزرگی لابیا می‎تواند باعث بروز ناراحتی شده یا زنان را در معرض برخی مشکلات قرار دهد.

عوارض جانبی IUD باید در طول چند ماه از بین بروند اما امکان ادامۀ آنها در زمانی طولانی‎تر وجود دارد

انواع IUD (دستگاه داخل رحمی) از مؤثرترین اشکال کنترل بارداری هستند. آنها عموماً ایمن محسوب می‌شوند اما در عین حال می‎توانند عوارض جانبی ایجاد کنند. برخی از زنان ممکن است در هنگام استفاده از IUD دچار افزایش وزن شوند. جامعه پزشکی تحقیق علمی کافی در مورد اینکه IUD سبب افزایش وزن می‎شود انجام نداده است. مطالعات موجود ارتباط روشنی را میان کاربرد پیشگیری از بارداری و افزایش وزن نشان نمی‎دهند. این موضوع عرصۀ دشواری برای تحقیق است زیرا پژوهشگران نیاز دارند که گروه بزرگی از زنان استفاده کننده از IUD را با زنانی که از دارونما استفاده می‎نمایند مقایسه کنند. دارونما مشابه داروی واقعی به نظر می‎رسد اما هیچ عملکرد دارویی ندارد. محققان از آن برای تست دارو استفاده می‎کنند.

زنان در سنین بین 20 تا 40 سالگی در بالاترین ریسک برای ابتلاء به پیچ‎خوردگی تخمدان قرار دارند.

زنان در سنین بین 20 تا 40 سالگی در بالاترین ریسک برای ابتلاء به پیچ‎خوردگی تخمدان قرار دارند. اما به هر حال زنان در هر سنی، از دوران نوزادی تا دوران پس از یائسگی ممکن است دچار پیچ‎خوردگی تخمدان شوند. برخی از اوقات وجود یک کیست تخمدان یا دیگر توده‌های بافت در تخمدان می‎تواند باعث جابجایی تخمدان شود. وجود وزن یا توده اضافی روی تخمدان می‎تواند آغازگر چرخش تخمدان و پیچش آن به دور رباط‎های حمایت کننده تخمدان شود. یک علت شایع دیگر وجود یک رباط تخمدان است که تخمدان را به رحم متصل می‎کند. در صورتی که این رباط درازتر از وضعیت نرمال باشد، بلندتر از حد متعارف بودن رباط تخمدان احتمال پیچ‎خوردگی تخمدان را افزایش می‎دهد. فناوری‎های کمک به باوری (ART) مثل القاء تخمک‌گذاری عامل دیگری است که می‎تواند ریسک ابتلاء به پیچ‎خوردگی تخمدان را افزایش دهد.

در حالی که کرامپ‎های‎ واژن اغلب اوقات یک علامت استاندارد عادت ماهانه محسوب می‎شوند، کرامپ‌های شدید یا برگشت کننده ممکن است علت پزشکی زیربنایی داشته باشند

کرامپ‎ واژن (اسپاسم‎ یا گرفتگی عضلات واژن) ممکن است به شکل انقباضات عضلانی قوی و دردناک احساس شود. اگرچه کرامپ‌های خفیف واژن می‎تواند یک علامت عادت ماهانه باشد، کرامپ‌های دردناک یا کرامپ‌های واژن که خارج از زمان عادت ماهانه بروز می‎کنند اغلب دارای یک علت زیربنایی پزشکی هستند. کرامپ‎ واژن یک علامت شایع عادت ماهانه است. این کرامپ‌ها زمانی بروز می‎کنند که رحم یا زهدان برای ریزش جدار رحم دچار انقباض می‎شود. اگرچه اوج بروز کرامپ بیشتر مربوط به ناحیه لگن است در عین حال احساس کرامپ در ناحیه واژن نیز غیر معمول نیست. در حالی که پزشکان انتظار بروز برخی کرامپ‌های خفیف را در طول عادت ماهانه دارند درد شدید ناحیه لگن و خونریزی به طور معمول علایم نمونه‌وار یا معمول پریود نیستند.

در حدود 80 درصد موارد سقط جنین ناخواسته در طول سه ماهه اول بارداری اتفاق می‎افتد که هفته صفر تا 13 بارداری را شامل می‎شود.

نرخ یا دامنۀ سقط جنین ناخواسته در میان زنان بسیار متفاوت است. در هر حال نسبت ابتلاء به سقط جنین ناخواسته یا از دست دادن بارداری به میزان پیشرفت بارداری کاهش پیدا می‎کند. از دست دادن بارداری (سقط جنین ناخواسته) ممکن است حتی پیش از آنکه زن از باردار شدن خود باخبر شود اتفاق بیفتد. وقتی تست اولتراسوند وجود ضربان قلب سالم را کشف می‎کند، ریسک از دست دادن بارداری به شکل قابل ملاحظه‎ای کاهش می‎یابد. اگر زنی در مورد بارداری آگاه باشد ریسک از دست دادن بارداری در حدود 10 تا 15 درصد خواهد بود. از دست دادن بارداری به معنی از دست دادن جنین است که پیش از هفته 20 بارداری رخ می‎دهد. مُرده‌زایی نیز از دست دادن بارداری در هر زمانی پس از هفته 20 بارداری است.

FDA تا به امروز 5 برند IUD را تأیید کرده است. یکی از آنها IUD مس به نام پاراگارد است. مابقی برندهای تأیید شده از نوع IUD هورمونی به نام‎ها کیلینا، لیلتا، میرنا و اسکیلا هستند

دستگاه داخل رحمی یا IUD وسیله کوچکی است که پزشکان به عنوان یک عامل پیشگیری از بارداری داخل رحم قرار می‏دهند. بسیاری از زنان به ویژه طی هفته‎ها تا ماه‎های اول پس از جاگذاری این وسیله دچار عوارض جانبی می‎شوند. دو نوع IUD در دسترس است. یک نوع از آنها هورمون آزاد می‎کند در حالی که دیگری حاوی مس است. IUD ترشح کننده هورمون شکل صناعی هورمون پروژستین را آزاد می‎کند در حالی که گزینه حامل مس مانع از بارور شدن تخمک توسط اسپرم می‎شود. در کنار پیشگیری از بارداری IUD هورمونی می‎تواند به کاهش میزان پریودهای دردناک یا سنگین کمک کند. اگرچه FDA دستگاه داخل رحمی (IUD) را به عنوان یک روش ایمن پیشگیری از بارداری تأیید کرده است، برخی از زنان در صورت استفاده از این ابزار دچار عوارض جانبی آزار دهنده‎ای می‎شوند.

مقالات دیگر...