دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

کولیت میکروسکپی، و التهاب کولون با اسهال آبکی مداوم

کولیت میکروسکپی، التهاب کولون، اسهال آبکی، کولیت کُلاژنوس، کولیت لنفوسیتیک،  کولیت میکروسکپی ناکامل، سرطان کولون،  کولونوسکپی، سیگموئیدوسکپی انعطاف‌پذیر

علایم کولیت میکروسکپی ممکن است به شکل متناوب بروز کنند. گاهی از اوقات این علایم خود به خود از بین می‌روند

مقالات دستگاه گوارش

• علایم کولیت میکروسکپی
• چه زمانی به دکتر مراجعه کنیم
• علل کولیت میکروسکپی
• ریسک فاکتورهای کولیت میکروسکپی
• عوارض کولیت میکروسکپی
• تشخیص کولیت میکروسکپی



کولیت میکروسکپی نوعی التهاب روده بزرگ (کولون) است که سبب ایجاد اسهال آبکی مدوام می‌شود. این اختلال نام خود را از این واقعیت گرفته است که شناسایی آن نیاز به بررسی بافت کولون زیر میکروسکپ دارد، زیرا در این بیماری امکان آن هست که بافت کولون در کولونوسکپی یا سیگموئیدوسکپی انعطاف‌پذیر نرمال به نظر برسد.
انواع مختلفی از زیرنوع‌های کولیت میکروسکپی وجود دارد:
• کولیت کُلاژنوس، که در آن یک لایه ضخیم پروتئین (کلاژن) در بافت کولون ایجاد می‌شود.
• کولیت لنفوسیتیک، که در آن سلول‌های سفید خون (لنفوسیت‌ها) در بافت کولون افزایش پیدا می‌کند.
• کولیت میکروسکپی ناکامل، که در آن نمایه‌های مخلوطی از کولیت کلاژنوس و کولیت لنفوسیتیک وجود دارد.
پژوهشگران بر این اعتقادند که کولیت کلاژنوس و کولیت لنفوسیتیک ممکن است مراحل مختلف اختلالی واحد باشند. علایم، تست‌ها و درمان‌ها برای تمامی زیرنوع‌های مورد اشاره یکسان است.

علایم کولیت میکروسکپی
نشانه‌ها و علایم کولیت میکروسکپی شامل موارد زیر است:
• اسهال آبکی مزمن
درد شکم، کرامپ شکم یا نفخ شکم
کاهش وزن
تهوع
• بی‌اختیاری مدفوع
دهیدراسیون
علایم کولیت میکروسکپی ممکن است به شکل متناوب بروز کنند. گاهی از اوقات این علایم خود به خود از بین می‌روند.

چه هنگامی به دکتر مراجعه کنیم
اگر کسی دچار اسهال آبکی باشد که بیش از چند روز ادامه می‌یابد، باید به پزشک مراجعه کند.

علل کولیت میکروسکپی
این موضوع روشن نیست که چه چیزی باعث ایجاد التهاب موجود در کولیت میکروسکپی می‌شود. محققان معتقدند که موارد زیر از جملۀ علل هستند:
• داروهایی که می‌توانند باعث تحریک جدار داخلی روده بزرگ شوند.
باکتری‌های تولید کننده مواد سمی که باعث آزردگی جدار داخلی کولون می‌شوند.
ویروس‌هایی که محرک بروز التهاب هستند.
بیماری خودایمنی همراه کولیت میکروسکپی مثل ارتریت روماتوئید، بیماری سلیاک یا پسوریازیس. بیماری خودایمنی زمانی بروز می‌کند که سیستم ایمنی بدن به سلول‌های سالم خود حمله می‌کند.
• اسید صفرا که به طور کامل جذب نشده و باعث تحریک جدار داخلی کولون شود.


توضیح: تصاویربرگرفته ازمقاله اصلی متعق به مایو کلینیک است

ریسک فاکتورهای کولیت میکروسکپی
ریسک فاکتورهای کولیت میکروسکپی شامل موارد زیر است:
• سن. بیشترین شیوع کولیت میکروسکپی مربوط به مردم 50 تا 70 ساله است.
جنسیت. زنان بیش از مردان در معرض ابتلاء به کولیت میکروسکپی قرار دارند. برخی از مطالعات به وجود ارتباط میان هورمون درمانی پس از یائسگی و کولیت میکروسکپی اشاره کرده‌اند.
• بیماری خودایمنی. مردم دچار کولیت میکروسکپی همچنین در برخی مواقع مبتلاء به یک اختلال خودایمنی مثل بیماری سلیاک، بیماری تیروئید، ارتریت روماتوئید، دیابت نوع 1 یا پسوریازیس (سوریازیس) هستند.
• ارتباط ژنتیک. تحقیقات عنوانگر آنند که ممکن است ارتباطی میان کولیت میکروسکپی و تاریخچه خانوادگی ابتلاء به سندرم روده تحریک‌پذیر وجود داشته باشد.
مصرف دخانیات. مطالعات تحقیقی اخیر نشان دهنده وجود ارتباطی میان مصرف تنباکو و کولیت میکروسکپی به ویژه در مردم سنین 16 تا 44 سال است.
برخی مطالعات تحقیقی خاطرنشان می‌کنند که مصرف برخی داروها می‌تواند خطر کولیت میکروسکپی را افزایش دهد. اما تمامی مطالعات بر روی این مورد توافق نظر ندارند.
داروهایی که ممکن است با کولیت میکروسکپی مرتبط باشند شامل موارد زیرند:
• داروهای مُسکن درد، مثل آسپیرین، ایبوپروفن (ادویل، مورتین IB، و مابقی) و ناپروکسن سدیم (الیو)
• مهار کننده‌های پمپ پروتون لانسوپورازول (پریواسید)، ایسومپرازول (نکسیوم)، پانتوپرازول (پروتونیکس)، رابپرازول (ایسیفکس)، امپرازول (پریلوسک) و دکسلانسوپرازول (دکسیلانت)
• مهار کننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین مثل سرترالین (زولافت)
• اکاربوس
• فلوتامید
• رانیتیدین (زانتاک)
• کاربامازپین (کارباترول، تگریتول)
• کلوزاپین (کلوزاریل، فازاکلو)
• انتاکاپون (کومتان)
• پاروکستین (پکسیل، پکسیوا)
• زیمواستاتین (زوکور)
• توپیرامات

عوارض کولیت میکروسکپی
بیشتر مردم با موفقیت در مورد کولیت میکروسکپی درمان می‌شوند. این بیماری خطر ابتلاء به سرطان کولون را افزایش نمی‌دهد.

تشخیص کولیت میکروسکپی
تاریخچه پزشکی و معاینه بالینی کامل می‌تواند در مورد تشخیص ابتلاء فرد به اختلالات دیگر مثل بیماری سلیاک که ممکن است عامل تقویت ایجاد اسهال باشند، کمک ‌کنند.
پزشک در مورد داروهای مصرفی شخص به ویژه آسپیرین، ایبوپروفن، ناپروکسن سدیم، مهار کننده‌های پمپ پروتون، و مهار کننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین که خطر ابتلاء به کولیت میکروسکپی را افزایش می‌دهند سؤال خواهد کرد.

تست‌های کولیت میکروسکپی
برای کمک به تأیید تشخیص کولیت میکروسکپی شخص ممکن است یکی از تست‌ها یا اقدامات زیر یا تعداد بیشتری از آنها را انجام دهد:
کولونوسکپی. این آزمون به پزشک امکان می‌دهد تا سراسر کولون را با استفاده از کولونوسکپ مشاهده کند. دوربین مربوط به کولونوسکپ تصاویری از کل روده را به یک مونیتور خارجی ارسال می‌کند، که به دکتر امکان معاینه جدار داخلی روده را می‌دهد. پزشک در عین حال می‌تواند در کوران کولونوسکپی به بیوپسی روده نیز اقدام کند.
• سیگموئیدوسکپی انعطاف‌پذیر. این اقدام شبیه به کولونوسکپی است اما به جای مشاهده کل کولون در سیگموئیدوسکپی انعطاف‌پذیر دکتر می‌تواند نمایی از داخل راست روده و بیشتر از سیگموئید کولون - در حدود 61 سانتی‌متر انتهایی روده بزرگ - را مشاهده کند.
از آنجا که مشکلات روده اغلب در کولیت میکروسکپی نمای ظاهری نرمال دارند، تشخیص قطعی این بیماری نیاز به گرفتن نمونه از بافت کولون (بیوپسی) دارد که این نمونه در خلال کولونوسکپی یا سیگموئیدوسکپی انعطاف‌پذیر گرفته می‌شود.

تست‌‎های تکمیلی
در کنار کولونوسکپی یا سیگموئیدوسکپی انعطاف‌پذیر، بیمار ممکن است یکی از تست‌های زیر یا تعداد بیشتری از آنها را برای از تشخیص خارج کردن علت بروز علایم انجام دهد.
• آنالیز نمونه مدفوع برای کمک به از تشخیص خارج شدن عفونت به عنوان یک علت اسهال مداوم.
آزمایش خون در جستجوی نشانه‌های آنمی یا عفونت
اندوسکپی دستگاه گوارش فوقانی به همراه بیوپسی برای مشخص کردن وضعیت بیماری سلیاک.

درمان کولیت میکروسکپی
کولیت میکروسکپی ممکن است خود به خود بهبود یابد. اما وقتی علایم بیماری شدید یا ادامه‌دار باشند، شخص ممکن است برای کاهش علایم به درمان نیاز پیدا کند. پزشکان به طور معمول یک رویکرد مرحله به مرحله را در پیش می‌گیرند و کار را با ساده‌ترین و قابل تحمل‌ترین درمان‌ها شروع می‌کنند.

رژیم غذایی و آلودگی‌زدایی دارویی
درمان معمولاً با تغییراتی در رژیم غذایی و داروهای کمک کننده برای تخفیف اسهال مداوم شروع می‌شود. پزشک ممکن است به بیمار توصیه کند که:
• از رژیم غذایی کم-چربی، کم-فیبر استفاده کند. غذاهای دارای چربی و فیبر کم می‌توانند به تخفیف اسهال کمک کنند.
• خودداری از خوردن لبنیات، گلوتن یا هر دو. این غذاها می‌توانند به تشدید علایم بیماری منجر شوند.
• اجتناب از مصرف کافئین یا قند.
• خودداری از مصرف هر دارویی که ممکن است علت بروز علایم باشد. پزشک ممکن است برای درمان علت زیربنایی داروی متفاوتی را توصیه کند.

دارودرمانی
اگر نشانه‌ها و علایم کولیت میکروسکپی ادامه یابند، پزشک ممکن است داروهای زیر را توصیه کند:
• داروهای ضد اسهال مثل لوپرامید (ایمودیوم) یا بیسموت ساب‌سالیسیلات (پپتو-بیسمول)
• استروئیدهایی مثل بودسوناید (انتوکورت EC)
• داروهای بلوک کننده اسیدهای صفرا (که می‌توانند عامل تقویت اسهال باشند) مثل کولستیرامین / اسپارتیم یا کولستیرامین (پریوالیت)، یا کولستیپول (کولستید)
• داروهای ضد التهابی مثل مسالامین (دلزیکول، اپریسو، و بقیه) برای کمک به کنترل التهاب کولون
• داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی برای کمک به کاهش التهاب کولون مثل مرکاپتوپورین (پورینتول) و ازاتیوپرین (ازاسان، ایموران)
• مهار کننده‌های TNF مثل اینفلیکسیمب (رمیکاد) و ادیلومب (هومیرا)، که می‌توانند التهاب را از طریق خنثی کردن پروتئین سیستم ایمنی موسوم به عامل نکروز دهنده تومور (TNF) کاهش دهند./

عمل جراحی
وقتی علایم کولیت میکروسکپی شدید باشند، و داروها دیگر مؤثر نباشند، پزشک ممکن است عمل جراحی را برای خارج کردن تمام یا قسمتی از کولون توصیه کند. عمل جراحی به ندرت برای درمان کولیت میکروسکپی مورد نیاز است./


• مایو کلینیک
• ترجمه محمدقاسم رافعی


Source:
Mayo Clinic
Microscopic colitis
June 26, 2019

برو به صفحه اصلی

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می‌شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.