دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

در موارد نادر هیپنوجلی می‌تواند یک علامت اختلالی نورولوژیک باشد

مقالات خواب / اختلالات خواب / بیماری بی‌خوابی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• آیا خندیدن در خواب نرمال است؟
• اختلالات مغز و اعصاب
خندیدن در خواب نوزادان
• خلاصه


خندیدن در خواب یا هیپنوجلی نسبتاً شایع است و به طور معمول دلیلی برای نگرانی در مورد آن وجود ندارد. در اغلب موارد، محققان معتقدند که علت آن خندیدن بر اثر یک رویا در طول خواب با حرکات سریع چشم (REM) است که به طور کامل بی‌ضرر است.
در برخی موارد خندیدن در خواب با اختلالات خواب مرتبط شده است. در موارد نادر هیپنوجلی می‌تواند یک علامت اختلالی نورولوژیک باشد.
اگرچه زیگموند فروید / Sigmund Freud و دیگر روانکاوان پیشتاز خندیدن در خواب را تبارز ناخودآگاه غرایز اولیه و ترس تلقی می‌کردند، کارشناسان این نظریه را رد کرده و کاملاً فاقد اعتبار می‌دانند.

آیا خندیدن در خواب نرمال است؟
در اغلب موارد خندیدن در هنگام خواب پاسخی طبیعی به چیزی است که در طول یک رویا اتفاق می‌افتد.
خواب با حرکت تصادفی چشم (REM) عمیق‌ترین مرحله خواب است و تنها زمانی است که مردم در آن رویا می‌بینند. REM آخرین مرحله چرخه خواب است. در طول این زمان اغلب مردم دچار اتونیای عضله می‌شوند که به این معنی است که بدن در حالت "خاموش" قرار دارد و به شکل مؤثر در وضعیت رخوت بسر می‌برد.
اغلب مردم خندیدن در خواب را در نیمه دوم شب تجربه می‌کنند و این رخداد ممکن است باعث بیدار شدن آنان از خواب شود.
برآوردن میزان شیوع خندیدن در خواب دشوار است زیرا مردم به طور معمول آن را منعکس نمی‌کنند. به هر حال، چنین به نظر می‌رسد که این اتفاق بخشاً شایع است.
یک مطالعه پی برده است که 33 تا 44 درصد یک نمونه کوچک کودکان مشغول تحصیل در دوره متوسطه دستکم یک بار در طول 6 ماه گذشته در کوران خواب خود خندیده‌اند.
همان مطالعه نشان داد که 73 درصد یک نمونه غیر بالینی دانشجویان دوره لیسانس خبر از دستکم یک بار بیدار شدن بر اثر هیپنوجلی در طول سال می‌داده‌اند.
در بیشتر موارد خندیدن در خواب نرمال و بی‌ضرر است. به هر حال، برخی موارد خندیدن در خواب ممکن است نیاز به بررسی دقیق‌تر داشته باشد.

رویا
نظریات اولیه فروید خندیدن در خواب را که به عنوان بروز ناخودآگاه غرایز یا ترس‌های اولیه مطرح می‌کرده اکنون فاقد اعتبار تلقی می‌شود.
شایع‌ترین علت خندیدن در خواب تجربه کردن رویایی غریب است. همخوابگان اغلب خبر از خندیدن توپوزی یا با دهان بسته یا خنده‌ای بی‌مهار می‌دهند که گرایشی به بیدار کردن فرد دچار رویا از خود نشان می‌دهد. وقتی فرد بیدار می‌شود می‌گوید که رویای وی بیشتر عجیب و غریب بوده است تا سرگرم کننده و خنده‌دار.
در موارد نادرتر، هیپنوجلی می‌تواند یک نشانه اختلال دیگری در سلامت باشد.

اختلال رفتار خواب REM
مردم دچار اختلال رفتار REM یا به اختصار RBD، اتونیای عضله را به طور معمول به همراه خواب REM تجربه نمی‌کنند.
این باعث می‌شود تا آنان رویاهای خود را با حرکات فیزیکی مثل پرت کردن دست و پا بروز دهند. این وضعیت می‌تواند باعث آسیب دیدن شریک خواب فرد شود. این اختلال گرایشی به بدتر شدن به مرور زمان از خود نشان می‌دهد.
کمتر از 1 درصد کل مردم دچار این اختلال خواب هستند اما بیشتر در مردم مسن‌ شایع است. اختلال مورد بحث اغلب دچار مردان سنین بالای 50 می‌شود و سن متوسط آغاز آن در حدود سال‌های 60 زندگی است.
مردم مبتلاء به یک اختلال مغز و اعصاب مثل بیماری پارکینسون یا اتروفی چند سیستمی تا 50 درصد بیش از دیگران در معرض ابتلاء به RBD قرار دارند.
مصرف بیش از حد الکل یا ترک الکل، محرومیت خواب، و عوارض جانبی داروها همگی می‌توانند نقشی در ایجاد RBD داشته باشند.
پزشک متخصص RBD را در طول یک مطالعه خواب شبانه به نام پلی‌سومنوگرام تشخیص می‌دهد. رایج‌ترین درمان برای این اختلال استفاده از داروهای ضد تشنج است.
کارشناسان همچنین ایمن‌تر کردن محیط اتاق خواب را توصیه می‌کنند. این شامل برداشتن قدم‌هایی مثل دور کردن میزها، ساعت دیواری و چراغ‌ها از محیط اطراف تختخواب است.

اختلالات مغز و اعصاب
در موارد نادر خندیدن در خواب می‌تواند به اختلالات مغز و اعصاب مرتبط باشد. همان گونه که در بالا اشاره شد، مردم مبتلاء به اختلالاتی مثل بیماری پارکینسون بیشتر محتمل است که دچار RBD شود که به نوبه خود می‌تواند سبب هیپنوجلی شود.
اختلالات دیگری مثل هامارتوم هیپنوتالمیک (HH)، می‌توانند سبب تشنج ژلاستیک شوند. اینها طغیان‌های خنده غیر قابل کنترل یا خنده توأم با حرکات کنترل نشده هستند. امکان وقوع آنها در هر زمانی وجود دارد اما آنها اغلب در زمانی که شخص در خواب است بروز می‌کنند.
هامارتوم هیپنوتالمیک به این معنی است که مردم با این اختلال به دنیا می‌آیند. میانگین سنی بروز آن در حدود 10 ماهگی است.
تشنج ژلاستیک ممکن است بارها در طول هر روز بروز کند و هر بار در حدود 10 تا 20 ثانیه ادامه یابد. آنها ممکن است با یک حس پروانه‌وار در شکم، غلغلک در قفسه سینه یا سردرد شروع شوند.
شخص ممکن است متوحش شده یا بترسد و پیش از شروع رفتارهای غیر ارادی مثل جویدن لب یا فرو بردن آب دهان از خود نشان دهد.

در نوزادان
نوزادان اغلب در کوران خواب می‌خندند. کارشناسان به طور دقیق علت این رخداد را نمی‌دانند اما این موضوع بسیار شایع است و به طور معمول علتی برای نگرانی ندارد. در واقع، بسیاری از وبسایت‌های مربوط به مسائل والدین در مورد سرخوشی ایجاد شده بر اثر خندیدن نوزاد در کوران خواب صحبت می‌کنند.
در موارد بسیار نادر، خندیدن در خواب از سوی نوزاد می‌تواند یک علامت وجود مشکلی زیربنایی در سلامت باشد. یک علت نگرانی می‌تواند این باشد که نوزاد در طول روز دچار چند مورد خنده غیر قابل کنترل در کنار دیگر رفتارهای غیر معمول مثل موارد اشاره شده در بالا شود.
مراقبان و پرستاران بچه در این مورد باید با پزشک مشورت کنند.

خلاصه
خندیدن در خواب در میان بزرگسالان و نوزادان شایع است. در میان بزرگسالان، شایع‌ترین علت سرگرمی در عالم رویا است. در مورد نوزادان علت روشن نیست اما به طور معمول علتی برای نگرانی در این مورد وجود ندارد.
برخی از اوقات این خندیدن می‌تواند علامتی از وجود اختلال خواب RBD باشد که در طول آن مردم رویاهای خود را بازتاب می‌دهند. در این مورد حرکات فیزیکی مثل دست و پا انداختن به طور معمول با خندیدن همراه است.
در موارد نادر این می‌تواند نشانه‌ای از یک اختلال نورولوژیک باشد که سبب ایجاد طغیان‌های غیر قابل کنترل خنده در طول روز می‌شود.
به هر حال در شرایط فقدان دیگر رفتارهای نامعمول، خندیدن در خواب به طور کامل نرمال است./


• آماندا بارِل، دکتر دبورا ویترسپون
• ترجمه هستی فراست‌فر


Source:
Medical News Today
Why do people laugh in their sleep?
Last reviewed Fri 31 May 2019
By Amanda Barrell
Reviewed by Deborah Weatherspoon, PhD, RN, CRNA

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

گیرندة حشیش در مغز مشخص شد

THC جزء روان‌گردان اصلی حشیش (ماری جوانا) است که مسؤول اثرات دگرگون کنندة ذهن این مادة مخدر محسوب می‌شود، اما ساز و کار دقیق انجام این کار توسط آن تاکنون ناشناخته بوده است. حال، محققان قطعات پراکندة م

دویدن حافظه را بهبود می‌بخشد

شماری از مطالعات عنوان کرده‌اند که ورزش می‌تواند عملکرد شناختی را تقویت کند، اما مکانیسم بنیانی این ارتباط ناشناخته مانده است. اکنون پژوهش تازه‌ای بر این موضوع روشنی می‌افکند که چگونه دویدن می‌تواند ح