دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

در مورد برخی از انواع پلی‎داکتیلی احتمال انتقال نسل به نسل بیشتر است. در دیگر موارد احتمال ارتباط آن با اختلالات ژنتیکی وجود دارد

مقالات استخوان / اُرتوپدی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• لنا بورگس، دکتر کارن جیل
• ترجمۀ فرهنگ راد

پلی‎داکتیلی اختلالی است که در آن فرد با یک یا تعداد بیشتری انگشت اضافی در دست یا پا متولد می‎شود. این اختلال می‎تواند در مورد هر دو دست و هر دو پا بروز کند. نام پُلی‎داکتیلی برگرفته از کلمات یونانی "پُلی" به معنی "بسیار" و "داکتیلوس" به معنی "انگشت" است. انگشتان مضاعف دست یا پا به عنوان "اضافی" توصیف می‎شوند که در این مورد به معنی "بیش از تعداد نرمال" است. به همین دلیل این وضعیت برخی از اوقات انگشت اضافی خوانده می‎شود.
بسته به نوع پلی‎داکتیلی طیفی از درمان‎ها برای آن در دسترس است، و علت آن اغلب ژنتیکی است.

[مطالب این مقاله:]
• علایم
• علل
• تشخیص
• درمان
• عوارض
• پیام همراه

علایم کدامند؟
پلی‎داکتیلی وضعیتی است که در آن فرد با انگشتان اضافی در دست یا پا یا هر دو متولد می‎شود.
نوع بروز پلی‎داکتیلی می‎تواند متفاوت باشد. پلی‎داکتیلی می‎تواند به صُور زیر بروز کند:
• تودۀ برجسته و کوچک بافت نرم، دارای استخوان (که "ناقص" نامیده می‎شود)
• حدوداً به شکل انگشت دست یا انگشت پا، حامل برخی استخوان‎ها اما بدون مفاصل
• انگشت دست یا پای دارای عملکرد کامل و دارای بافت‎، استخوان و مفصل
سه نوع اصلی شامل موارد زیر وجود دارد:
• پلی‎داکتیلی پسامحوری اولنار یا دو تایی شدن انگشت کوچک دست: این مورد شایع‌تریـــن شکل پلی‎داکتیلی است، که در آن انگشت اضافی در کنار انگشت کوچک دست ایجاد می‎شود. این سمت دست زیر عنوان طرف اولنار شناخته می‎شود. وقتی این شکل از پلی‎داکتیلی مبتلابه انگشتان پا می‎شود آن را پلی‎داکتیلی فیبولار می‎نامند.
• پلی‎داکتیلی پیشامحوری یا رادیال یا دو تایی شدن انگشت شست: این مورد کمتر شایع است و در هر 1000 تا 10.000 مورد بارداری منجر به تولد نوزاد زنده بروز می‎کند. انگشت اضافی در این مورد در کنار انگشت شست ظاهر می‎شود. این سمت دست زیر عنوان طرف رادیال شناخته می‎شود. وقتی این شکل اختلال مبتلابه انگشتان پا شود آن را پلی‎داکتیلی تیبیال می‎نامند.
• پلی‎داکتیلی مرکزی: این مورد نوع نادری از پلی‎داکتیلی است. انگشت اضافی به انگشت حلقه، میانی، یا با شیوع بیشتر به انگشت اشاره متصل است. این نوع پلی‎داکتیلی در هنگام دچار شدن پا نیز به همان نام پلی‎داکتیلی مرکزی خوانده می‎شود.

علل
پلی‎داکتیلی می‎تواند در [نسل‎های مختلف] خانواده‌ها ادامه یابد.
وقتی پلی‎داکتیلی در نسل‎های مختلف ادامه می‎یابد زیــــــر عنوان پلی‎داکتیلی خانوادگی شناخته می‎شود. این شکل از پلی‎داکتیلی به‌ طور معمول واقعه‌ای منفرد (یا مجرد) است به‎ این معنی که فرد هیچ‎گونه علایم همراه را تجربه نمی‎کند.
پلی‎داکتیلی همچنین ممکن است با یک اختلال ژنتیکی یا نوعی سندرم مرتبط باشد، که بدین معنی است که امکان انتقال آن در کنار یک اختلال ژنتیکی وجود دارد. اگر پلی‎داکتیلی در خانواده ادامه نیابد بر اثر تغییری در ژن‎های نوزاد در دوران حیات جنینی وی ایجاد می‎شود.
اختلالات مرتبط به پلی‎داکتیلی عبارتند از:
• سینداکتیلی (پره‎ای شدن دست یا پا)
• دیستروفی اختناق توراسیک
• سندرم کارپنتر
• سندرم الیس - وان کریولد (دیسپلازی کوندورکتودرمال)
• سندرم لارنس - مون - بیدل
• سندرم روبنستاین - تایبی
• سندرم اسمیت - لملی - اُپیتز
• تریزومی 13
در مورد برخی انواع پلی‎داکتیلی احتمال انتقال نسل به نسل بیشتر است. در دیگر موارد احتمال ارتباط آن با اختلالات ژنتیکی وجود دارد.
دو تایی شدن انگشت کوچک دست اغلب وراثتی است. این شکل از اختلال مزبور در میان مردم آفریقایی - آمریکایی تبار دو بار بیش از دیگر گروه‎های انسانی است.
در میان آفریقایی - آمریکایی تبارها، مضاعف شدن انگشت کوچک گرایشی به بروز به صورت منفرد و به ارث رسیدن از یک ژن غالب خاص نشان می‎دهد. در سفیدپوستان قفقازی تبار، احتمال بیشتری در پیوند با ارتباط آن به یک اختلال ژنتیکی یا یک سندرم مطرح است.
دو تایی شدن انگشت شست اغلب به صورت منفرد و نیز فقط در یک دست یا یک پا بروز می‎کند.
مردم دچار پلی‎داکتیلی مرکزی نیز ممکن است دارای دست یا پای پره‎ای شوند.

چطور تشخیص داده می‎شود؟
پزشکان فرد را معاینه کرده و برای تشخیص پلی‎داکتیلی تست اشعه X را در دستور کار قرار می‎دهند. این تست امکان مشاهدۀ ساختار دست یا پای آسیب دیده را فراهم می‎کند.
هر نوع پلی‎داکتیلی دارای زیرنوع‎های خاص خود است که به چگونگی شکل‎گیری انگشت اضافی یا محل قرارگیری آن بستگی دارد. تست اشعه X به پزشک در شناسایی این موارد کمک می‎کند.
پزشک در عین حال پرسش‌هایی در مورد خانواده و تاریخچه پزشکی فرد مطرح می‎کند که به جای خود کمکی برای تشخیص علت پلی‎داکتیلی محسوب می‎شوند.
پرسش‎ها به طور معمول دربرگیرندۀ موارد زیر است:
• آیا کس دیگری هم در خانواده شما هست که دارای انگشت اضافی در دست یا پا باشد؟
• آیا در خانواده شما سابقه اختلالات ژنتیکی وجود دارد؟
• آیا شما علایم یا مشکلات سلامت دیگری هم دارید؟
در عین حال امکان استفاده از تست‎های تکمیلی مثل موارد فهرست زیر وجود دارد:
• مطالعات کروموزومی
• تست‎های مربوط به آنزیم
• بررسی‎های متابولیک
برخی از اوقات پلی‎داکتیلی در طول سه ماهۀ نخست بارداری تشخیص داده می‎شود. این تشخیص با استفاده از اولتراسوند یا فیتوسکپی جنین انجام می‎شود.

درمان پلی‎داکتیلی
درمان پلی‎داکتیلی بستگی به نوع مبتلابه فرد دارد:

دو تایی بودن انگشت کوچک
مضاعف بودن انگشت کوچک ممکن است نیاز به درمان نداشته باشد زیرا به طور معمول خدشه‎ای در نوع کارکرد دست ایجاد نمی‎کند. به هر جهت، مردم ممکن است به دلایل زیبایی شناختی علاقه‎ای به نگهداری این انگشت اضافی نداشته باشند.
اگر انگشت کوچک اضافی به شکل ناقص شکل گرفته و فاقد استخوان باشد برداشتن آن کار ساده‎ای است. دکتر می‎تواند این کار را با پیچیدن یک حلقه یا حتی نخ سفت به دور پایه انگشت اضافی انجام دهد. این کار به توقف جریان خون منجر شده و امکان مردن بافت انگشت اضافی و افتادن آن به شکل طبیعی را به وجود می‎آورد. این اقدام پزشکی اغلب در نخستین سال زندگی فرد دچار پلی‎داکتیلی انجام می‎شود.
اگر انگشت کوچک اضافی به میزان بیشتری شکل گرفته یا دارای ساختاری عملکردی باشد، ممکن است برای برداشتن آن عمل جراحی انجام شود.

مضاعف بودن انگشت شست
درمان انگشت شست اضافی مورد دشوارتری است زیرا انگشت مزبور ممکن است بر کارکرد انگشت شست اصلی یا دوم تأثیر داشته باشد.
به همین دلیل این احتمال وجود دارد که برداشتن این انگشت اضافی کار ساده‎ای نباشد. برای تحقق این هدف نیاز است تا عمل جراحی برای بازسازی یک انگشت شست کارکردی با استفاده از بخش‎هایی از هر دو انگشت انجام شود.
بسته به وضعیت و مرحله شکل‎گیری انگشت شست اضافی طیفی از اعمال مختلف جراحی به عنوان گزینه‎های درمانی مطرحند.

پلی‎داکتیلی مرکزی
چند گزینۀ جراحی مختلف برای پلی‎داکتیلی مرکزی وجود دارد که عبارتند از:
• نگه داشتن انگشت مرکزی اضافی، اما انجام عمل جراحی روی تاندون‎ها و رباط‎ها برای پیشگیری از بروز دگرشکلی (دفورمیتی)
• برداشتن انگشت مرکزی اضافی و بازسازی انگشت متصل به آن
• برداشتن هر دو انگشت و بازسازی یک انگشت تازه
پزشک در مورد هر یک از این گزینه‎ها با فرد دچار پلی‎داکتیلی کنکاش* می‎کند. آنگاه پزشک و بیمار به اتفاق در مورد مناسبت‎ترین درمان در دسترس تصمیم می‎گیرند.

آیا عوارضی هم مطرح است؟
عوارض ناشی از جراحی نادرند اما ممکن است شامل موارد زیر باشند:
• خطر بروز عفونت
• برآمدگی فروافتاده انگشت یا انگشت ناقص پس از برداشته شدن آن
• محدودیت حرکتی در انگشت بازسازی شده

پیام همراه
گزینه‎های جراحی متعددی در مورد پلی‎داکتیلی وجود دارد. اغلب موارد کار ساده بوده و با بازده مثبت همراه است.
دو تایی شدن انگشت کوچک دست، که شایع‎ترین نوع پلی‎داکتیلی است، ممکن است نیازی به درمان نداشته باشد. اگر به چنین درمانی نیاز باشد اغلب اوقات به دلایل زیبایی‎شناختی است.
اگر کسی به علت اختلالات ژنتیکی زیربنایی دچار پلی‎داکتیلی شود، این مورد ممکن است نیاز به درمان تکمیلی داشته باشد. پزشک می‎تواند به فرد دچار پلی‎داکتیلی در یافتن بهترین گزینۀ در دسترس برای مدیریت اختلال موجود کمک کند./

*همان‏‌گونه که در برخی مقاله‎های دیگر نیز توضیح داده‌ایم، کلمۀ "کنکاش" یکی از پُرشمار کلماتی است که بر اثر رویۀ مرسوم و پرطرفدار رونویسی غلط از دست هم در متن‎های فارسی به معنایی نادرست، چه در متن‎های منتشر شده در دنیای مجازی و چه در متن‎های چاپی، به کار می‎رود و بر این اساس معنی آن از "مشورت" و "شور کردن" به "کاوش" یا "جستجو" تبدیل شده است. کنکاش (= کنکاج یا کنکاچ) در اصل کلمه‎ای با ریشۀ احتمالاً مغولی و به معنی شور یا مشورت است و گویا زمانی نیز قرار بوده که یکی از مشتقات آن زیر عنوان "کنکاشستان" برای نهادی که به هر روی "مجلس شورای ملی" نام گرفت استفاده شود. توضیح م.

Source:
What does it mean if you're born with more than five fingers on a hand?
Last reviewed Tue 24 April 2018
By Lana Burgess
Reviewed by Karen Gill, MD

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

الکلیسم تحت تأثیر صدها ژن است

تحقیق تازه‌ای که در PLOS ژنتیک منتشر شده است پس از آشکار کردن صدها ژن که ممکن است اشتیاق به مصرف الکل را افزایش دهند، شواهدی دال بر تأثیر ژنتیک بر اعتیاد به الکل فراهم می‌آورد. اختلال مصرف الکل با داش

پیش‌بینی ریسک آلزایمر در 18 سالگی با محاسبات ژنتیک

محققان یک سیستم امتیازدهی ژنتیک را توسعه داده‌اند که می‌گویند می‌تواند ده‌ها سال پیش از بروز نشانگان آلزایمر بگوید کدام گروه از افراد بزرگسال در ریسک توسعة این بیماری قرار دارند.