دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

اخبار مالتیپل اسکلروزیس
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• تیم نیومن
• ترجمة محمدقاسم رافعی

برخی محققان چنین نظریه داده‌اند که فعالیت فیزیکی منظم ریسک ابتلاء به مالتیپل اسلکروزیس (MS) را کاهش می‌دهد. یک آنالیز جدید اعلام می‌کند که از نقطه نظر پیشگیری، ورزش به نظر نمی‌رسد که در این مورد تأثیر مطلوب را داشته باشد.
اگرچه تعداد دقیق مبتلایان به MS در آمریکا مشخص نیست، برآورد می‌شود که 2.3 میلیون نفر در سطح جهان به این بیماری مبتلاء باشند.
MS یک اختلال چندوجهی است که به مغز و / یا طناب نخاعی آسیب می‌زند.
MS می‌تواند سبب طیف گسترده‌ای از علایم شامل مشکلات حرکتی در اندام‌های بدن، تغییرات بینایی و مسایل مربوط به حفظ تعادل و حسی شود.
اگرچه درمانی برای این بیماری وجود ندارد، دانشمندان اعلام کرده‌اند که برای افراد دچار اشکال خفیف یا متوسط ناتوانی ناشی از MS، ورزش می‌تواند شدت برخی از علایم بیماری را کاهش دهد.
ورزش نشان داده است که قدرت عضلات را افزایش داده و قابلیت هوازی را بالا می‌برد و حس سلامت را در افراد بهبود می‌بخشد. به علاوه، اگرچه داده‌های موجود متضادند، برخی شواهد حاکی از آن است که ورزش می‌تواند روند پیشرفت MS را کُند کند.
اینکه ورزش چگونه علایم MS را کاهش می‌دهد، روشن نیست، اما محققان بر این باورند که این باید ناشی از تلفیق فاکتورهای ایمنی یا هورمون‌های استرس باشد، یا شاید به این دلیل باشد که ورزش بیان فاکتورهای رشد عصبی را دگرگون می‌کند.

ریسک‌فاکتورهای MS
برخی از ریسک‌فاکتورهای MS شناخته شده‌اند؛ برای مثال این بیماری در میان زنان بیش از مردان شایع است، و به نظرمی‌رسد با برخی عفونت‌ها شامل اپشتین – بار مرتبط باشد. مردمان سفیدپوست و آنانی که در مناطق گرم زندگی می‌کنند بیش از دیگران در معرض ابتلاء به MS قرار دارند. در هر حال فهرست کامل ریسک فاکتورهای این بیماری مشخص نیست.
یکی از ریسک فاکتورهای بالقوه که توجه برخی از دانشمندان را به خود جلب کرده است میزان ورزش فرد در پیش از آغاز MS است. باور شایع بر آن است که میزان بالاتر فعالیت جسمانی خطر MS را کاهش می‌دهد. در هر حال جا برای مناقشه در این مورد بسیار است.
یافته‌ها متناقض یا ناروشن هستند؛ برای مثال برخی مطالعات نشان داده‌اند که افراد مبتلاء به MS بیش از زمان آغاز بیماری متمایل به فعالیت جسمانی هستند؛ مطالعات دیگر تفاوتی در فعالیت پیش از آغاز بیماری نشان نداده‌اند.
در هر حال مطالعات قدیمی‌تر از پرسشنامه‌های جزءنگر معتبر برای ارزیابی میزان فعالیت فیزیکی استفاده نکرده‌اند. همچنین متغیرهای مداخله‌گرانه‌ای در مطالعات وجود دارد که تفسیر برخی نتایج را دشوار می‌کند. دو مورد از نشانگان اولیة MS احساس ضعف و خستگی مفرط است. بر این مبنا، آیا فقدان فعالیت جسمانی آغاز MS را تشدید می‌کند، یا فقدان ورزش نشانه‌ای از آغاز MS است؟
تیمی از دانشمندان دانشکدة بهداشت عمومی هاروارد تی. اچ. چان در بوستُن اخیراً بر آن شدند تا یک بار و برای همیشه در این مورد تحقیق کنند که آیا فعالیت فیزیکی تأثیری بر خطر ابتلاء به MS دارد. نتایج آنها در نشریة نورولوژی / Neurology منتشر خواهد شد.

میزان تناسب اندام و آغاز MS
تیم تحقیق داده‌های مربوط به 193000 زن را که نمونه‌های «مطالعة بهداشت پرستاری I» و «مطالعة بهداشت پرستاری II» بودند مورد استفاده قرار داد؛ این نمونه‌ها به مدت 20 سال از سال 1976 مورد پیگیری قرار داشتند. تمامی زنان پرسشنامة مشروحی را در مورد میزان فعلی فعالیت جسمانی خود و نیز میزان این فعالیت در زمان نوجوانی و اوایل جوانی تکمیل کردند. در طول یک دورة زمانی 20 ساله، 341 تن از این زنان به MS مبتلاء شده بودند.
بعد از گردآوری و مقابلة داده‌ها، محققان محاسبه کردند که هر یک از نمونه‌ها در طول هفته چقدر ورزش کرده بود و نوع ورزش او چه بود. تیم تحقیق نتایج را با در نظر گرفتن قومیت، سن، مصرف دخانیات، محل اقامت در سن 15 سالگی، شاخص تودة بدنی در 18 سالگی، و دریافت مکمل‌های ویتامین D تنظیم کرد.
بعد از پایان تجزیه و تحلیل‌ها، داده‌ها نشان دادند که برخلاف انتظار، ورزش به هیچ عنوان با بروز MS مرتبط نیست.
کاساندرا مونگر / Kassandra Munger، نویسندة مطالعه می‌گوید: "در کل، هیچ نوع ارتباط پایداری میان ورزش و MS در هیچ سنی وجود نداشت. ورزش نشان داده است که برای مردم بیمار مفید است اما نامحتمل به نظر می‌رسد که ورزش افراد را در مقابل خطر ابتلاء به MS محافظت کند."
وقتی اخبار پزشکی امروز در مورد شگفت‌آور بودن نتایج توضیح خواست، خانم مونگر گفت:
"با توجه به فواید کلی ورزش برای سلامت، به علاوه اینکه مطالعات اخیر عنوان کرده‌اند که فعالیت جسمانی در افراد دچار MS می‌تواند فوایدی در بر داشته باشد، کار ما بر این فرض استوار شد که فعالیت جسمانی باید با کاهش ریسک MS مرتبط باشد."
اگرچه تیم تحقیق در مرحلة فعلی هیچ برنامه‌ای برای مطالعات بیشتر در مورد MS ندارد، خانم مونگر می‌گوید که در آینده "برای فهم بهتر از نقش فعالیت جسمانی در تقویت سلامت و بهبود کیفیت زندگی در میان بیماران MS وقت و پول صرف خواهد کرد."
ما هنوز باید چیزهای زیادی در مورد MS و ریسک‌فاکتورهای دخیل در آن بیاموزیم. بدون شک تحقیقات بیشتر جزییات حیاتی دقیق برای پیشگیری از این عارضة ناتوانی‌آور فراهم خواهند کرد./

 

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

فقط یک ساعت ورزش خطرات نشستن طولانی مدت را از بین می‌برد

یک روز نمونه در زندگی بسیار از مردم شامل حداقل 8 ساعت نشستن – رانندگی برای رفتن به محل کار، نشستن در دفتر کار، رانندگی به سمت منزل، و تماشای تلویزیون است. یک پژوهش بین‌المللی بر روی بیش از 1 میلیون نف

زندگی بی‌تحرک هم‌اندازة عوامل ژنتیکی ریسک آلزایمر را افزایش می‌دهد

در سطح جهان، حدود 47.5 میلیون نفر با بیماری زوال عقل به زندگی ادامه می‌دهند. انتظار می‌رود که تا سال 2030 این رقم به 76.5 میلیون نفر افزایش یابد. بیماری آلزایمر شایع‌ترین شکل بیماری زوال عقل است و 60