دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

اخبار مغز و اعصاب
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• دکتر کاترین پادوک
• ترجمه محمدقاسم رافعی

این نکته به خوبی روشن شده است که استرس می‎تواند محرک اختلالات خوردن نظیر پرخوری شود، که در میان زنان بیش از مردان شایع است. زمانی عقیده بر این بود که این ارتباط صرفاً روانی است، اما محققان به شکل فزاینده‎ای در توضیح این مشکل به عوامل ژنتیکی و زیستی روی آورده‎اند.
اکنون یک تحقیق جدید بر روی موش‎ها نشان می‎دهد که استرس دوران اواخر بارداری باعث تجدید اتصالات مدارهای مغزی می‎شود و فرزندان دختر را مستعد رفتار شبه پرخوری می‎کند. مطالعۀ مزبور همچنین عنوان می‎کند که با ایجاد تغییرات در تعادل برخی مواد غذایی در دوران نوجوانی می‎توان از پرخوری پیشگیری کرد.
مطالعه – که از سوی محققان انستیتو علم وایزمن در اسرائیل و انستیتو روان‌پزشکی ماکس پلانک در مونیخ، آلمان صورت گرفته – در نشریۀ متابولیسم سلول / Cell Metabolism منتشر شده است.
اختلال پرخوری نوعی بیماری است که در آن فرد کنترل خود را در مورد رفتار خوردن از دست می‎دهد و دچار موارد متعدد غذا خوردن به میزان زیاد در فواصل زمانی کوتاه می‎شود، حتی اگر سیر بوده و دچار احساس گرسنگی نباشد.
مردم دچار اختلال پرخوری اغلب چاق یا دارای اضافه وزن هستند، و در عین حال ممکن است که بر اثر وضعیت خود دچار احساس شرم، گناه یا پریشانی باشند، که این تبعات خود به افزایش میزان پرخوری منجر می‎شوند.
پرخوری شایع‎ترین اختلالات خوردن در ایالات متحد آمریکا است و 2.8 کل جمعیت احتمالاً در برهه‌ای از زندگی دچار این اختلال می‎شوند.
همانند دیگر اختلالات خوردن، پرخوری نیز معمولاً در دوران نوجوانی یا اوایل بزرگسالی شروع می‎شود. اگرچه این بیماری قادر به مبتلا کردن هر دو جنس است، میزان شیوع آن در زنان 2.5 بار بیشتر از مردان است.
تحقیقات به شکل روزافزون در حال آشکار کردن این موضوع هستند که اختلالات خوردن مثل پرخوری از مجموعۀ بغرنجی شامل الگوهای ژنتیکی، زیستی، روان‎شناسی و عوامل اجتماعی نشأت می‎گیرند.
برای مثال، دانشمندانی که سعی دارند تا بفهمند که چرا برخی از اختلالات خوردن در میان خانواده‎ها جریان دارد، به بررسی واریانت‎های ژنی مشغولند که احتمالاً ریسک توسعۀ این بیماری را افزایش می‏دهند.
گروه‎های دیگری از دانشمندان از طریق مطالعات تصویربرداری نشان می‎دهند که الگوهای فعالیت مغز در زنان دچار اختلالات خوردن از الگوهای این فعالیت در زنان غیر مبتلا به این بیماری متفاوت است.

استرس دوران پیش از زایمان به شکل متفاوتی بر فرزندان دختر تأثیر می‎گذارد
در دختران، علایم پرخوری اغلب در دوران بلوغ شروع می‎شود. پیشتر، دانشمندان برای توضیح علل بر روان‎شناسی متکی بودند، اما اکنون توجه خود را به بیولوژی معطوف کرده‎اند.
در گزارش مطالعۀ خود محققان توضیح می‎دهند که همانند دیگر اختلالات خوردن، پرخوری "با استرس دوران اوایل زندگی نظیر صدمات دوران کودکی و عوارض زایمان مرتبط شده است.".
آنها همچنین می‎نویسند این نکته به خوبی روشن شده است که استرس در / یا نزدیک به زمان تولد به جنین لطمه می‎زند و می‎تواند فرزند را مستعد "انواع مختلف اختلالات روان‌پزشکی و متابولیک" کند و این لطمات در جنس مؤنث متفاوت از جنس مذکر است.
بنابراین برای تحقیق خویش، محققان موش‌هایی را به شکل خاص برای بررسی ارتباط میان استرس پیش از زایمان و رفتار پرخوری در فرزندان مؤنث پرورش دادند.
نویسندۀ ارشد مشترک مطالعه، پروفسور آلون کم / Alon Chen، سرپرست گروه محققان نوروبیولوژی استرس هم در انستیتو وایزمن و هم در انستیتو ماکس پلانک، می‎گوید که آنها "مدلی را ایجاد کرده‎اند که در آن می‌توانند نشان دهند که استرس اوایل زندگی احتمال پرخوری در دختران را افزایش می‎دهد."
آنها با استفاده از مدل موشی همچنین توانستند به دومین یافتۀ مهم مطالعه دست پیدا کنند: استرس پیش از تولد مدارهای مغزی فرزندان دختر را دگرگون می‎کند.
تغییرات مغزی در طبیعت اپی‌ژنتیک هستند، که به این معنی است که آنها کدگذاری ژن‎ها را تغییر نمی‎دهند، اما آنها را با نشانگرهایی شیمیایی برچسب‎گذاری می‎کنند که رفتار ژن‎ها را دگرگون می‎کند.

تیم تحقیق یک مدار استرس مشخص را مورد دستکاری قرار داد
تیم تحقیق موش‎ها را به شکلی مهندسی کرد که می‎توانست هورمون‎های مغزی ترشح کنندۀ هورمون‎های استرس مثل کورتیزول را در آنها دستکاری کند.
اگرچه استرس به چند فرآیند مختلف مغز مرتبط است، تیم تحقیق بر آن بود تا بر روی یکی از آنها تمرکز کند: فرآیندی که عامل ترشح کورتیکوتروپین (CRF) را درگیر می‏کند، که در انسان با التهاب، سرکوب اشتها و اضطراب مرتبط دانسته می‎شود.
برای اطمینان از اینکه فقط مدار استرس CRF فعال می‎شود، تیم تحقیق راهی را توسعه داد که بتواند بدون وادار کردن موش‎ها آن را به صورت ژنتیکی تحریک کند؛ این را می‎دانیم که دستکاری توسط انسان مدارهای استرس بسیاری را در حیوانات فعال می‎کند.
محققان، محرک را در یک‌سوم پایانی بارداری موش‌های مهندسی شده با تغییر در آب مصرفی، القاء کردند.
وقتی تیم تحقیق بافت هیپوتالاموس فرزندان مادۀ تحت استرس را بررسی کرد، دریافت که این بافت دارای نشانگرهای اپی‎ژنتیک در شکل برچسب‎های متیل است.
در هر حال، فقط وقتی که نوزادان تحت استرس قرار گرفتند – با محدود کردن دسترسی آنها به غذا – آنها شروع به نشان دادن رفتار پرخوری از خود کردند.
موش‎ها یک فرصت دو ساعته به تعداد سه بار در هفته داشتند که در طول آن می‎توانستند هرقدر که می‎خواستند غذا بخورند. بچه موش‌ها در این فرصت‎ها مقدار زیادی غذا را به سرعت می‎خوردند.
گروه کنترل موش‎های ماده نیز که به همان ترتیب پرورش یافته و رشد کرده بودند، اما دچار محدودیت در رژیم غذایی نبودند، رفتار پرخوری از خود نشان ندادند.

دگرگون کردن غذاهای غنی از متیل از پرخوری پیشگیری کرد
در بحث خود، محققان مقایسه‎هایی از رفتار انسانی در موقعیت‎هایی به دست می‎دهد که در آنها "دسترسی به مقدار زیادی غذای پر از چربی و کربوهیدرات در تلفیق با محدودیت غذایی خودخواستۀ مکرر توسط دختران نوجوان وجود دارد."
به عبارت دیگر، آیا اینها می‎توانند همان دخترانی باشند که به صورت اپی‎ژنتیک مستعد ابتلا به پرخوری با تحریک وضعیت از طریق استرس محدودیت خودخواستۀ غذایی هستند؟
مارکرهای اپی‌ژنتیک توسط سلول‎ها بر روی ژن‎ها جایگیر می‎شوند، که در مورد نشانگرهای متیل، از مواد غذایی سرشار از متیل مانند ویتامین B و فولات، که از طریق هضم غذا به دست می‎آیند، گرفته می‎شود.
در تنظیمات نهایی مطالعه، محققان نشان دادند که می‎توان از رفتار پرخوری در موش‌های مادۀ در سنین بلوغ با تغذیۀ آنها توسط یک رژیم غذایی دارای نسبت‎های متفاوت غذاهای سرشار از متیل پیشگیری کرد.
در هر حال، تیم تحقیق خاطرنشان می‌کند، اینکه آنها پی برده‎اند که رژیم غذایی متعادل کنندۀ متیل در موش‎ها کارآیی دارد، بدان معنی نیست که همین نتیجه در مورد انسان نیز به دست خواهد آمد. پروفسور کن توضیح می‎دهد، "ما به نسبتی دست یافتیم، اما ممکن است با نسبت موجود در انسان مرتبط نباشد. این چیزی است که نیاز به آزمایش دارد."
با وجود این، تیم تحقیق معتقد است که یافته‎های مطالعه بر دانش ما در مورد نقش مغز در اختلالات خوردن خواهد افزود، و همچنین بر این نکته تأکید دارد که چقدر مهم است که زنان باردار از موقعیت‎های استرس‎زا در حد امکان پرهیز کنند.
پروفسور کِن جمع‎بندی می‎کند: "ما همه این موضوع را می‎دانیم، اما مردم به دلایل مختلف اجتماعی و اقتصادی آن را نادیده می‎گیرند. ولی قیمتی که ما در دوره‎های بعدی زندگی پرداخت می‎کنیم - چه موضوع اختلالات روان‌پزشکی در میان باشد، چه سندرم‎های متابولیک، یا بیماری‎های مرتبط به قلب - به شدت تحت تأثیر راهی است که مغز ما در اوایل زندگی برنامه‎ریزی می‎شود."

Source:
medicalnewstoday.com
Stress in late pregnancy may fuel binge eating in female offspring
Written by Catharine Paddock PhD
Published: Tue 30 May 2017

نظرات (0)

تاکنون هیچ نظری درباره این مطلب ارائه نشده است.

نظر خود را اضافه کنید.

نظر شما پس از بازبینی منتشر می‌شود.
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location
عبارت تصویر زیر را بازنویسی کنید.