دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

کودکان در معرض خطر ابتلا به سایکوپاتی دو ویژگی شخصیتی بارز از خود نشان می‎دهند: احتمال دارد تخریب‎گر باشند و ویژگی‎های "بی‎اعتنایی و بی‎عاطفی نسبت به دیگران" از خود نشان دهند

اخبار روان‌پزشکی / روان‌شناسی / روانکاوی
تغییر اندازه و نوع قلم متن

• آنا ساندویو
• ترجمه محمدقاسم رافعی

برای بسیاری از ما خنده واقعه‎ای مُسری است. اما تحقیق جدید عنوان می‎کند که برای بچه‎های در معرض خطر ابتلاء به اختلالات روانی در دوران بزرگسالی موضوع مزبور ممکن است چنین نباشد.
یک مطالعۀ جدید که در نشریۀ "بیولوژی کنونی" منتشر شده است به این موضوع می‎پردازد که کودکان در خطر اختلالات روانی به خندیدن چگونه پاسخ می‎دهند. تحقیق از سوی اسی وایدینگ / Essi Viding، استاد سایکوپاتولوژی رشد در کالج دانشگاهی لندن در پادشاهی متحد بریتانیا انجام شد.
همچنان که پروفسور وایدینگ توضیح می‎دهد، "اختلال روانی یک اختلال شخصیت دوران بزرگسالی است. به هر جهت، ما بر مبنای مطالعات طولی این را فهمیده‎ایم که برخی کودکان در ریسک بالاتری برای ابتلا به اختلال فکری روانی قرار دارند."
چنین کودکانی دو ویژگی شخصیتی بارز از خود نشان می‎دهند: احتمال دارد تخریب‎گر باشند و ویژگی‎های "بی‎اعتنایی و بی‎عاطفی نسبت به دیگران" از خود نشان دهند.
در تحقیق جدید محققان این صفات را غربالگری و چنین فرض کردند که کودکان دارای چنین صفاتی به نوعی در برابر واگیری اجتماعی همراه خنده "مصونیت" دارند. محققان این فرضیه را هم در سطح رفتاری و هم در سطح عصبی مورد بررسی قرار دادند.
پروفسور وایدینگ در توضیح انگیزش انجام این مطالعه در متن تحقیقات موجود توضیح می‎دهد، "اغلب مطالعات بر این موضوع تمرکز کرده‎اند که چگونه اشخاص دارای ویژگی‎های اختلالات روانی احساسات منفی را پردازش می‎کنند و اینکه چگونه فقدان پاسخگویی نسبت به آنها ممکن است توضیح دهندۀ توانایی اِعمال خشونت از سوی آنها نسبت به دیگران باشد."
خانم پروفسور وایدینگ اضافه می‎کند، "این کارهای قبلی مهم است اما به طور کامل این موضوع را مخاطب قرار نمی‎دهد که چرا این افراد از پیوستگی با دیگران ناتوانند. ما می‎خواستیم تحقیق کنیم که پسربچه‌های در معرض خطر ابتلا به اختلالات روانی چگونه عواطفی مثل خنده را که همبستگی اجتماعی را تقویت می‎کنند، پردازش می‎نمایند."

مطالعۀ مسری بودن خنده در کودکان
برای انجام تحقیق خود پروفسور وایدینگ و تیمش رفتار و پاسخ عصبی 32 پسربچۀ 11 تا 16 ساله را که نشانه‎های بی‎عاطفگی توأم با خشونت را از خود نشان می‎دادند و نیز 30 پسربچه را که دچار اختلالات رفتاری بودند اما میزان صفات بی‎عاطفگی در آنها پایین بود مورد بررسی قرار دادند.
دانشمندان همچنین 31 بچه در گروه کنترل را بررسی کردند که ریسک فاکتورهای اختلال روانی در آنها مشاهده نمی‌شد. این بچه‎ها نیز در همان گروه سنی، ساختار قومی نژادی و پس‎زمینۀ اقتصادی اجتماعی گروه ریسک قرار داشتند.
محققان با استفاده از MRI عملکردی فعالیت مغز این کودکان را هنگامی که به خندۀ واقعی، خندۀ "مصنوعی"، و صدای گریه که به عنوان پرت کنندۀ حواس پخش می‎شد گوش می‎دادند، بررسی کردند.
برای ارزیابی پاسخ‎ رفتاری کودکان، با استفاده از یک مقیاس 7 نمره‎ای برای کودکان سؤالاتی نظیر موارد زیر مطرح شد: "چه میزان شنیدن صدا باعث می‎شود تا تو احساس پیوند کنی و یا احساس را درک کنی؟" و "صدا به چه میزان بازتاب یک احساس عاطفی واقعی است؟"
سؤال اول برای اندازه‌گیری میزان سرایت ذهنی خنده طراحی شد و سؤال بعدی برای اندازه‌گیری توانایی تشخیص خندۀ واقعی از خندۀ غیر واقعی بود.
محققان پی بردند کودکانی که هر دو ویژگی اختلال روانی در آنها مشهود بود در مقایسه با کودکان گروه کنترل، و نیز کودکانی که دچار اختلال بودند اما دارای صفات بی‎عطفی و خشونت نسبت به دیگران نبودند تمایل کمتری به پذیرش خنده از خود نشان می‏دادند.
همچنین کودکان دارای هر دو ریسک فاکتور فعالیت کمتری در دو ناحیۀ مغز از خود نشان دادند: اینسولای داخلی و ناحیۀ حرکتی مکمل.
همچنان که نویسندگان مطالعه توضیح می‎دهند، مطالعات تصویربرداری عصبی پیشین نشان داده‎اند که شنیدن صدای خنده گرایشی به فعال کردن "نواحی حرکتی و پیش‌حرکتی" نشان می‎دهد زیرا مغز برای تکرار خنده که پیوستن به آن خوانده می‎شود، آماده است.
محققان می‎نویسند، این نواحی "یک ساز و کار عصبی را برای تجربۀ این احساسات به صورت تجریدی و تقویت ارتباطات اجتماعی" نمایندگی می‎کنند.

"نشانه‌های اجتماعی به شکل یکسان ثبت نمی‎شود"
پروفسور وایدینگ در این مورد هشدار می‎دهد که مطالعه قادر به برقراری روابط علت و معلولی نیست. به هر جهت وی می‎گوید که یافته‎ها باید حمایت کنندۀ تحقیقات بیشتر در مورد این موضوع باشند که چگونه خطر اختلال روانی و اختلال شخصیت ضد اجتماعی، پیوستگی اجتماعی را نشان داده یا به آن مرتبط است.
محققان همچنین در مورد چگونگی ارتباط مراقبان با پیوستگی اجتماعی در این کودکان، عنوان می‌کنند که مراقبت ضعیف به پیوستگی اجتماعی ضعیف منجر می‎شود. در این معنا محققان به نیاز به انجام تحقیقات طولی که رشد این کودکان را در گذر زمان مورد پیگیری قرار دهد تأکید دارند.
آنها همچنین مایلند در مورد این موضوع تحقیق کنند که چگونه پسربچه‌های در معرض خطر ابتلا به اختلال روانی به صورت‎های خندان یا ابراز محبت پاسخ می‎دهند.
پروفسور وایدینگ توضیح می‎دهد، "این نشانه‎های اجتماعی که به صورت خودکار به ما لذت می‎دهند یا ما را از پریشان‎حالی کسی باخبر می‎کنند در این گروه از بچه‎ها به صورت مشابه ثبت نمی‎شود."
او اضافه می‎کند، "این بدان معنی نیست که این بچه‌ها قصد دارند تا افراد خطرناک یا ضد اجتماعی شوند. این یافته‎ها بیشتر این موضوع را روشن می‎کنند که چرا آنها اغلب نسبت به همسن و سال‌های خود دارای انتخاب‎های متفاوتی هستند."
پروفسور اسی وایدینگ می‎گوید:
"ما حالا صرفاً در ابتدای راه توسعۀ درک خود از چگونگی تفاوت فرآیند پشت رفتار اجتماعی در این گروه از بچه‎ها قرار داریم. این درک حیاتی است اگر ما قصد داشته باشیم تا رویکردهای فعلی را برای درمان کودکان آسیب دیده و خانواده‎های آنها که نیاز به کمک و حمایت ما دارند، بهبود ببخشیم."

Source:
Psychopathy: Children at risk respond differently to laughter
By Ana Sandoiu
Published: Sat 30 September 2017 

مطالب پیشنهادی ما برای مطالعه

کدئین برای کودکان بسیار خطرناک است

آکادمی کودکان آمریکا اصرار دارد که والدین و مراقبان بهداشتی، دادن کُدئین به کودکان را متوقف کنند، و به آموزش‌های بیشتر در مورد ریسک‌ها و محدودیت‌های استفاده از کدیین در بیماران زیر 18 سال فراخوان می‌د

گیرندة حشیش در مغز مشخص شد

THC جزء روان‌گردان اصلی حشیش (ماری جوانا) است که مسؤول اثرات دگرگون کنندة ذهن این مادة مخدر محسوب می‌شود، اما ساز و کار دقیق انجام این کار توسط آن تاکنون ناشناخته بوده است. حال، محققان قطعات پراکندة م