دسته بندی ها
Search - Contacts
مقالات و اخبار
Search - News Feeds
واژه نامه
تگ ها

فهرست صفحات

یک مطالعة جدید که در «اقدامات آکادمی ملی علوم» منتشر شده است پیوندهایی را میان الگوهای خواب، ریتم‌های شبانه‌روزی، اختلال دو قطبی و فنوتیپ‌های خاص می‌یابد. اختلال دو قطبی که پیشتر افسردگی مانیک نامیده می‌شد، با دوره‌های بیش‌فعالی در پی حملات افسردگی مشخص می‌شود. فاز مانیک می‌تواند شامل احساس خلاقیت، افکار رقابت‌جویانه و هذیانات بیش‌خواهی و عظمت‌طلبی باشد. نقطة مقابل آن احساس بی‌ارزش بودن و بی‌حالی است. بر مبنای نظر مؤسسة ملی سلامت روان، در حدود 6/2٪ جمعیت آمریکاییان بزرگسال اختلال دوقطبی را در دوازده ماه اخیر تجربه کرده‌اند. علی‌رغم شمار انبوه افراد دچار وضعیت مزبور، علت‌های دقیق اختلال دوقطبی، همچون بسیاری از دیگر اختلالات روانی، ناشناخته است. به هرحال به نظر می‌رسد ژنتیک عامل مهمی باشد؛ اختلال دو قطبی به عنوان اختلالی که در خانواده جریان می‌یابد شناخته می‌شود.

علایم اختلال دوقطبی به بروز در اواخر دورة نوجوانی یا اوایل بزرگسالی گرایش دارند، اما می‌توانند در طول دوران کودکی یا اواخر بزرگسالی نیز بروز کنند.

اختلال دوقطبی نوعی بیماری روانی است که با دوره‌‌های مانیا (شیدایی) و افسردگی مشخص می‌شود. گذشته از تغییرات خُلقی، فرد دچار این اختلال ممکن است طیفی از رفتارهای نامعمول دیگر نیز از خود بروز دهد. افراد دچار اختلال دوقطبی و افراد علاقمند به آنها گاهی از اوقات مطرح می‌کنند که این اختلال متضمن تمایل زیاد فرد بیمار نسبت به دروغ‌گویی است. اگرچه دروغ یکی از علایم تشخیص اختلال دوقطبی در فرد نیست، شواهد مبتنی بر نقل قول نشان می‌دهند که این اختلال می‌تواند افراد را نسبت به دروغ‌گویی مستعدتر کند.